Κάθε μέρα πιο πολύ…

Μου λείπεις κάθε μέρα πιο πολύ…

Είναι πολύ αισθητή η απουσία σου…

Κι η παρουσία σου επίσης…

Μα θα σε ήθελα εδώ δίπλα μου, αυτές τις κρύες τις βραδιές που ψάχνω αγαπημένη παρέα για καφέ, τσάι, για κουβεντούλα… Διότι όλα αυτά τα κάνεις με τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα για να τα απολαύσεις… Δε θέλω όποιον κι όποιον, θέλω εσένα δίπλα μου, πάει τόσος καιρός, πέρασαν οι μήνες, αρχίζουν και περνούν τα χρόνια… Νιώθω άλλος άνθρωπος, άλλαξα χωρίς εσένα. Έμαθα να ζω χωρίς εσένα κι έγινα κάποια άλλη. Οι αναμνήσεις έρχονται κάθε φορά που κάνει κρύο, που ακούω ένα τραγούδι, που μιλώ με κάποια άτομα… Ακόμα να μάθω να το χειρίζομαι κι ίσως να μη μάθω ποτέ. Έρχεσαι απρόσμενα και μου φέρνεις γλυκά δάκρυα στα μάτια… Σε αφήνω για λίγο μα μετά επαναστατώ… Δεν είσαι εδώ σκέφτομαι… Με άφησες, σκέφτομαι… Μα αμέσως έρχεσαι να μου πεις ότι δε θα με αφήσεις ποτέ… Θέλω να το πιστέψω και σε σφήνω να περιφέρεις τη μορφή σου μπρος στα μάτια της ψυχής… Μόνο εκεί σε βλέπω πια… Κι ίσως είναι πιο δυνατά από τα μάτια στο πρόσωπο μου. Διότι αυτά δε σε βλέπουν κι όμως αντέχω. Που σημαίνει ότι κάτι πιο δυνατό μου δίνει δύναμη να αντέχω.

Βρέχει έξω… Αυτός ο μουντός καιρός μου θυμίζει τις κρύες νύχτες που καθόμαστε και πίναμε μαζί ζεστά… Δε μπορώ να το ξεπεράσω… Αλλά μπορώ… Ότι δε με σκότωσε, με κάνει πιο δυνατή. Κι όμως δε νιώθω πιο δυνατή. Μου λείπεις ακόμα, πάντα θα μου λείπεις… Σε ζητώ, σε θέλω, ο κόμπος στο λαιμό έρχεται πίσω από την εικόνα σου και το δάκρυ… Είναι πια πακέτο…

Πώς αντέχει κάποιος έναν τέτοιο χαμό? Πώς μπορεί να σβήσει κάποιον που αγάπησε τόσο, έτσι απλά από τη ζωή του? Πώς τον αντέχει, πώς μπορεί,  χωρίς την ελπίδα? Δε θα άντεχα αν δεν ένιωθα πως είσαι ακόμα δίπλα μου. Δε θα μπορούσα να σε αφήσω να φύγεις αν πίστευα ότι δε θα σε ξαναδώ ποτέ. Θα σκλήρυνε η καρδιά μου μέχρι να γίνει πέτρα για να μην ξανανιώσω, να μην  ξαναγαπήσω ποτέ. Δεν ξέρω πως αντέχουν οι άλλοι χωρίς το Θεό, με κάποιον βούδα, με λεφτά, με δόξα, με όλα τα πρόσκαιρα αλλά χωρίς το Θεό και χωρίς την ελπίδα, χωρίς εμπειρία της αιώνιας ευτυχίας μετά τον τάφο. Εγώ δε θα άντεχα… Με χάπια ίσως, με παρορμήσεις και μια καρδιά πέτρα μέχρι να σβήσω… Και θα παρακαλούσα να σβήσω.

Γι αυτό σου λέω, μείνε κοντά μου, δε θα αντέξω διαφορετικά… Αυτή η επικοινωνία των δύο μας κόσμων είναι ότι καλύτερο μου έχει δώσει ο Θεός… Κι εσύ η ευκαιρία μου να είμαι κοντά Του… Στη ζωή σου και στο θάνατο σου, μου δίνεις ζωή…

Το ήξερες αυτό πριν φύγεις? Το φανταζόσουν?

Εσύ ήξερες πολλά, πριν φύγεις είχες προβλέψει πολλά και κανείς δε σου έδινε σημασία… Μπορεί κι αυτό να το πρόβλεψες. Και να μη μου είπες ποτέ τίποτα. Καλύτερα, δε θα άντεχα να ξέρω ότι θα σε χάσω. Και καλύτερα που έφυγες πρώτος μάλλον… Όλα έγιναν για κάποιο λόγο… Και μου ανοίγεις τώρα πόρτες που δεν είχα ξαναδεί… Δεν το αξίζω… Δε μπορώ να σε ευχαριστήσω αρκετά… Θα ευχαριστώ το Θεό που σε έστειλε κοντά μου. Που σε αφήνει ακόμα κοντά μου. Ξέρεις πως ακροβατώ…  Μη με αφήσεις.

Σε αγαπώ κάθε μέρα πιο πολύ…

Θεέ μου, μη με αφήσεις…

… πάντα κοντά σου, στην καρδιά σου…

Άλλη μια κηδεία προχθές… Πλησίασα τον τεθλιμμένο συγγενή να τον συλληπηθώ, δεν ήξερα τί να πω εκτός από το ότι “δεν έφυγε, είναι και θα είναι πάντα κοντά σου, μέσα στην καρδιά σου”… Το ψιθύρισα, δεν ξέρω αν με άκουσε, ίσως και να μην βγήκε από τα χείλη μου τελικά… Για πρώτη φορά όμως το εννοούσα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου! Δεν ήταν απλά λόγια παρηγοριάς, να απαλυνθεί ο πόνος, να φύγει η απελπισία, το ένιωθα πραγματικά, έχοντας πλέον εσένα υπόψη…!

Σε νιώθω τόσο κοντά μου, κι ας μην είσαι εδώ. Ξέρω πως με βλέπεις από ψηλά, πως εύχεσαι, πως θέλεις να είμαι καλά, νιώθω πως έχω ακόμα ένα σύμμαχο στον αγώνα μου εδώ και ότι δε θα με αφήσεις μόνη μου… Κι όσο εύχομαι κι εγώ για σένα, θα μένεις δίπλα μου, θα σε νιώθω…

Θυμήθηκα κάτι παιδιά που φτιάχνουν φανταστικούς φίλους για να παλέψουν τη μοναξιά. Μα δεν είμαι σαν κι αυτά, δε σε έφτιαξα στο μυαλό μου, υπήρξες στα αλήθεια και με αγάπησες πολύ. Με αγαπάς ακόμα, σου μιλώ και νιώθω πως με ακούς, νιώθω ότι μας ενώνουν ακόμα πολλά, κι ας μην είσαι εδώ, ας μη βλέπω το πρόσωπο σου, τα μάτια σου… Σε “βλέπω” όμως όταν σε αναζητήσω, σε βλέπω στη δυσκολία μου να μου χαμογελάς και να μου δίνεις δύναμη, σε νιώθω κι αυτό δεν είναι ψεύτικο. Πιστεύω πως όποιος αγάπησε πραγματικά το νιώθει αυτό το δέσιμο και του είναι πολύτιμο.

Προχωρώ, με τη ζωή μου, μα δεν είναι εύκολο… Μου λείπει ένα σημαντικό κομμάτι, μου λείπει νιώθω ένα άκρο μου, μαθαίνω να ζω χωρίς αυτό αλλά μου λείπει… Πονάει η πληγή ακόμα, ένας κόμπος μαζεύεται στο λαιμό όταν σε σκέφτομαι, τα μάτια μου παίρνουν μια λυπημένη έκφραση την οποία προσπαθώ και κρύβω να μη δει κανείς. Έρχεσαι όμως στη σκέψη μου και με καθησυχάζεις, με βεβαιώνεις ότι είσαι καλά κι ότι με προσέχεις, είσαι κοντά μου και με αγαπάς ακόμα περισσότερο… Και η καρδιά μου ηρεμεί, σου λέω μέσα μου πόσο σε αγαπώ και ότι εύχομαι να είσαι καλά και να μείνεις κοντά μου… Και ξέρω πως με ακούς, παίρνω δύναμη και συνεχίζω.

Σε ευχαριστώ, ευχαριστώ κυρίως το Θεό που με αξίωσε τέτοιας αγάπης… Ευχαριστώ το Θεό γενικά, που μου δίνει ευκαιρίες να Τον πλησιάσω κι ας είμαι τόσο λίγη…

Να ‘σαι καλά, να μ’ αγαπάς, να σ’ αγαπώ… Δε χάνεται τέτοια αγάπη ούτε στο θάνατο.

ευχαριστώ που ήρθες

Ευχαριστώ που ήρθες ψες… Δε σε κέρασα, δε θα καθόμουν κι εγώ πολύ, μια μπύρα και μετά για ύπνο… Ήμ0υν πολύ κουρασμένη… Η μουσική ήταν περίεργη, δεν ξέρω αν (θα) σου άρεσε, είχε πολύ μπάσσο και ηλεκτρική… Τώρα που το σκέφτομαι ναι, θα σου άρεσε… Θα με κοιτούσες και μετά θα χανόσουν στους ήχους…  Τώρα που δεν είσαι εδώ να μου παίζεις κιθάρα, να κουρδίζεις τη δική μου και να με προσπαθείς να με πείσεις να δοκιμάσω να παίξω και πάλι δε μου κάνει κάποια αίσθηση η μουσική… Θέλω να βρω τα τραγούδια που σου άρεσαν, να τα ακούω συνέχεια και δε βρίσκω χρόνο να τα μαζέψω… Και κάθε φορά που ακούω κάποιο συγκεκριμένο που σου άρεσε, είναι σα να με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα…

Δεν είχα χρόνο να σε σκεφτώ, να σε θυμηθώ χθες, εκτός αργά το βράδυ… Κι ευτυχώς ήρθες για λίγο να σε δω… Είδα τα μάτια σου, το χαμόγελο σου… Ήσουν διαφορετικός. Πιο σίγουρος, πιο δυνατός… Το χάρηκα πολύ κι ένιωσα γι ακόμα μια φορά ότι με προσέχεις… Αν είχε χώρο θα καθόσουν δίπλα μου με το δερμάτινο σου παλτό, θα έπαιζες νευρικά με τα δάκτυλα σου διότι πλέον απαγορεύεται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους αλλά θα μου έκανες το χατήρι να μην καπνίσεις για λίγο… Θα με κοιτούσες με αγάπη και σιγουριά και μετά θα αφηνόσουν στη μουσική… Θα σε κοίταζα με δέος και θα χαιρόμουν την κάθε στιγμή…  Κι όταν σου έλεγα πως κρύωσα που άνοιξε η πόρτα θα έβγαζες το παλτό σου να το φορέσω. Και θα με αγκάλιαζες. Όλα έχουν αλλάξει τώρα. Η σχέση μας έχει αλλάξει… Όσο περίεργο κι αν ακούγεται σε νιώθω πολύ κοντά μου. Και το ξέρω πως με νιώθεις κι εσύ…

Στο δρόμο για το σπίτι με έπιασε πάλι το παράπονο… Που με άφησες εδώ και τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο… Το θετικό είναι που δεν έφυγες τελείως… Που έρχεσαι στη σκέψη μου, στη δυσκολία μου, όταν χρειάζομαι την αγάπη σου… Και κρατάς την ελπίδα μου στα χέρια σου…

Είσαι η ελπίδα μου. Χρειάζομαι να ξέρω ότι σώθηκες πια… Πιστεύω ότι σώθηκες και αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω κι ελπίδα ότι μπορεί κάποτε να σωθώ κι εγώ και να σε ξαναδώ. Αν κάποια στιγμή θέλεις… Αν θέλει κι ο Θεός, δώσμου ένα σημάδι ότι είσαι καλά… Δεν το αξίζω αλλά μπορεί να χρειαστώ το σημάδι σου, θυμήσου με…  Σου το λέω ξανά, κρατάς την ελπίδα μου στα χέρια σου…

Αυτός ο κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου όλο και συχνότερα τελευταίως… Δεν το είχα ξανανιώσει αυτό… Έτσι νιώθω ζωντανή, ότι μπορώ και αισθάνομαι, ζω, θέλω, ελπίζω, αγαπώ… Σου χρωστώ τόσα πολλά… 

Θα σε περιμένω, όταν πάω ξανά για ποτό… Εγώ κι εσύ μόνο. Θα σε φωνάξω. Έστω για λίγο, έλα να με δεις. Θα χαρώ πολύ, θα μου δώσεις δύναμη κι ελπίδα πάλι…

Ξέρω, όλο σου ζητώ… Μη με παρεξηγείς… Είναι που σε νιώθω δικό μου… Και με αγαπάς όσο κι εγώ εσένα.

Θα τα ξαναπούμε καλέ μου… stay close 

Υ.Γ. Μην ξανάρθεις στα όνειρα μου όμως… Αυτά δεν τα ελέγχω και φτιάχνουν  ιστορίες δικές τους, άσχημες και στενοχωριέμαι… Δε θέλω να τους δίνω σημασία αλλά στενοχωριέμαι… Στον ξύπνιο μου να έρχεσαι μόνο, να σε χαίρομαι όπως θέλω…

Προχωρώντας…

… Σκέφτομαι… Σε σκέφτομαι πολύ…   Μου λείπεις, σε θυμάμαι, στενοχωριέμαι που δεν είσαι εδώ, που με άφησες χωρίς εσένα… Έκτισα ένα τείχος γύρω μου να μη με φτάνει κανείς, να μη με αγγίζει, να μην νιώθω… Και περισσότερο στενοχωριέμαι, όλα μου φταίνε…

Και τελικώς δε μου αρέσω έτσι. Νομίζω, πιστεύω δε θα σου άρεσα ούτε κι εσένα έτσι.

Εσύ κάτι είχες δει σε εμένα… Με εμπιστεύτηκες… Με αγάπησες… Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον επειδή όλους τους αγαπούσες. Κι όμως σε εμένα είδες κάτι ξεχωριστό… Δεν ξέρω τί. Μα θέλω να το βρω ξανά. Θέλω να είμαι ξανά εκείνη που αγάπησες, να βρω ξανά εκείνα τα στοιχεία μου που σε τράβηξαν, που σε έκαναν να με αγαπήσεις τόσο. Άν υπάρχουν! Κι αν δεν υπάρχουν θέλω να τα φτιάξω. Θέλω να με κάνω όμορφο άνθρωπο, για να με δεις από ψηλά και να χαρείς… Να με αγαπάς και από ψηλά…

Το ξέρω, το νιώθω ότι με βλέπεις και θέλω να πιστεύω ότι με νιώθεις κι εσύ, βλέπεις τη στενοχώρια μου, την ανησυχία μου, και αγωνιάς κι εσύ για μένα. Και εύχεσαι. Δε θέλω να στενοχωριέσαι για εμένα. Θέλω να είμαι καλά και να χαίρεσαι για μένα.

Θέλω να είμαι αυτή που αγάπησες. Θέλω να έχεις δίκιο που με αγάπησες. Όχι μόνο επειδή εσύ ήξερες να αγαπάς, αλλά επειδή άξιζα την αγάπη σου. Θέλω κάποτε να την αξίζω.

Θα προσπαθήσω να ρίξω τον τοίχο που έκτισα και να ανοίξω την καρδιά μου. Να αγαπήσω ξανά και να αγαπηθώ. Η αγάπη πρέπει να δίνεται απλόχερα. Κι επιστρέφεται μετά δεκαπλάσια. Θέλω την αγάπη, την χρειάζομαι…

Και θέλω να συνεχίσεις να με αγαπάς και να εύχεσαι γα εμένα.

Δεν έχω πλέον αμφιβολία. Σε αγάπησα πραγματικά, σε αγαπώ και πάντα θα σε αγαπώ. Θέλω να σε δω ξανά και θα το προσπαθήσω, να είμαστε μαζί πάλι κάποτε. Θα το βάλω στόχο και αυτό ξέρω θα με βοηθήσει σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Η αγάπη σου θα μου δίνει δύναμη πάντα.

Το νιώθω ότι άλλαξα, ότι αλλάζω… Και θέλω να το προλάβω, να είναι η αλλαγή μου προς το καλύτερο. Δεν είναι εύκολο και ο παλιός μου εαυτός με πολεμά… Μα έχω την αγάπη σου και τις προσευχές σου και με τη βοήθεια του Θεού θα είμαστε και πάλι μαζί… Ελπίζω…

Σε αγαπώ κι ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα, που με άγγιξες τόσο και μου δόθηκε η ευκαιρία να ευτυχίσω παντοτινά…

Αυτά που σου γράφω τώρα, είναι στιγμές που δε θα τα θυμάμαι. Που θα μου τα κρύβουν σκιές και θα παλεύω να τα βρω κάτω στο πάτωμα που θα είμαι… Διότι θα ξαναπέσω, αυτό είναι σίγουρο. Ελπίζω μόνο να τα θυμηθώ γρήγορα, έγκαιρα και να σταθώ και πάλι στα πόδια μου. Και βασίζομαι πάνω σου, να με σηκώσεις ξανά, να μη με αφήσεις να χαθώ. Κι ας σε άφησα εγώ… Εσύ είσαι πολύ καλύτερος από εμένα, θα πολεμήσεις για εμένα…

Μη με αφήσεις…

Δε θα με αφήσω…

Δε θα σε αφήσω…

Ο Θεός να σε ευλογεί…

Και να ξέρεις… Σε αγαπώ… αληθινά!

Δεν τα έβλεπα τόσο καθαρά όλα αυτά… Ο πάτερ μας… Ξέρεις εσύ. Εύχεται κι αυτός για εμάς… Πολύ… Να τον θυμάσαι στις προσευχές σου!

iris

δε θέλω να μιλώ…

θέλω να κάθομαι μόνη μου σπίτι

μα δε μου κάνει καλό, σκέφτομαι διάφορα, σε σκέφτομαι… η μορφή σου είναι παντού, όπου κοιτάξω…

εγώ φταίω, που δε σε αφήνω να ησυχάσεις, σε γυροφέρνω συνέχεια στο μυαλό μου… και δεν αφήνω ούτε τον εαυτό μου να ησυχάσει

θέλω πολύ μια αγκαλιά… από αγάπη… θέλω να σε αγκαλιάσω και δε μπορώ, θέλω να αγκαλιάσω τη μητέρα σου, να της μεταδώσω την αγάπη μου για εσένα μα δεν τολμώ… κι ας ξέρω πως έχει κι εκείνη ανάγκη μια αγκαλιά… είναι ότι μου έμεινε από εσένα, μαζί με τα τραγούδια και τις φωτογραφίες σου

και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι πως ούτε μια φωτογραφία δεν έχουμε μαζί! είναι τόσα πολλά που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε μαζί και δεν… δεν είχαμε το χρόνο, την ευκαιρία… ίσως πάλι αφήσαμε τις ευκαιρίες να φύγουν…

πάλι σε ονειρεύτηκα

και σου συμπεριφέρθηκα το ίδιο…  οι ίδοι φόβοι, φοβίες, αδυναμίες… τίποτα δεν άλλαξε…

και τίποτα δεν είναι το ίδιο… αναρωτιέμαι τί καλό μπορεί να βγει από αυτή την κατάσταση… για εμένα… εσύ ξέρω είσαι καλά…

εγώ όμως… δε μπορώ, δε μπορώ να προσφέρω τίποτα…

in time… maybe…

all i want to do now is think of you…

and i don’t want the world to see me
cause i don’t think that they’d understand
when everything’s made to be broken
i just want you to know who i am

goodnight angel

40 μέρες…

… που έφυγες… Που λείπεις και δε μπορώ να σε δω… Που σε βλέπω στο μυαλό μου και δε μπορώ να σε ακούσω… Που σε ακούω στη σκέψη μου και δε μπορώ να σε αγγίξω… Που σε αγγίζω στην καρδιά μου και μου χαμογελάς…

Σκοτεινιάζω… Σκέφτομαι πόσο μου λείπεις και παραξενεύομαι με τον εαυτό μου. Πρώτη φορά νιώθω έτσι για κάποιον. Με τρομάζει. Με τρομάζω που σε ζηλεύω και θέλω να έρθω να σε βρω. Δε θα κάνω καμιά βλακεία, μην ανησυχείς. Ξέρω όμως, πιστεύω ότι είσαι καλά εκεί που είσαι και γι αυτό δεν καταρρέω.  Δε φοβάμαι για σένα. Ξέρω είσαι καλά εκεί που είσαι. Καλύτερα από ποτέ. Κοντά σε Αυτόν που αγάπησες. Ανυπομονώ.

Σήμερα έβγαλαν τα στεφάνια από τον τάφο σου. Το χώμα εκεί βουναλάκι πάνω από το σώμα σου… Το σώμα σου, ούτε μπορώ να φανταστώ πως είναι… Κλεισμένο στα σκοτεινά… Αν μου έλεγε κάποιος αυτά που σκέφτομαι, που γράφω θα έλεγα ότι είναι μακάβρια. Μα δεν είναι. Δεν είναι μακάβριες οι σκέψεις μου… Σκέψεις αγάπης είναι.  Αν το νιώσει κάποιος, θα δει ότι το κοιμητήριο είναι πολύ ήρεμος τόπος… Εκεί ηρεμείς… Σκέφτεσαι… Νιώθεις κοντά στον άνθρωπο σου κι ας μη μπορεί να σου μιλήσει. Του μιλάς εσύ… Κοιτάς κάτω το χώμα και μετά κοιτάς ψηλά… Το σώμα σου καλέ μου είναι εκεί μα η ψυχή σου έχει πετάξει ψηλά… Μετά από σήμερα ελπίζω να ηρέμησε… Προσεύχομαι και πιστεύω πως ηρέμησε…

Δεν τόλμησα να μπω στο δωμάτιο σου. Όλα είναι όπως παλιά, μα τίποτα δεν του μοιάζει… Λείπεις εσύ.

Σήμερα θυμήθηκα και πόσο μοιάζεις στη μάνα σου… Την ευγένεια σου την πήρες από αυτή… Μιλούσες με ήρεμο τρόπο κι ήσουν τρυφερός όσο κανένας… Το σκυλάκι, το κουνελάκι σου μετά… Τα φρόντιζες με τόση αγάπη, με τόση στοργή… Είχες τόση αγάπη να δώσεις… Και δε σε άφησα.

Είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως δε θα σε ξαναδώ, τουλάχιστον όχι εδώ… Μου φαίνεται σαν χθες που μιλούσαμε, που γελούσαμε, που βολτάραμε, που με κοιτούσες κι έσταζαν τα μάτια σου μέλι στα δικά μου… Κι ήσουν σαν μωρό…

Θέλω να σου πω τόσα πολλά… Μα δεν έχει σημασία πλέον… Είσαι αλλού… Μακριά… Θα σε νιώθω σαν το φύλακα άγγελο μου. Μείνε κοντά μου σε παρακαλώ… Μη με αφήσεις… Σε έχω ανάγκη όσο ποτέ… Κι ας μην έκανα για σένα τίποτα… Σε αγαπώ και δε θα μου περάσει ποτέ.

Και θα ζω μέχρι να έρθω να σε βρω. Μακάρι να με αξιώσει κι εμένα ο Θεός να πάω κάποτε κοντά Του… Και να δω και πάλι το πρόσωπο σου να λάμπει.

Θα εύχομαι…

Όλα τα δάκρυα μου για σένα απόψε… (από μια πέτρινη καρδιά…)

Καλά Χριστούγεννα καλέ μου…

Καλά Χριστούγεννα αγαπημένε μου…

Μου λείπεις πολύ… Δεν είμαι και στα καλύτερα μου φέτος… Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι περίεργα χωρίς εσένα… Σε σκέφτομαι συνέχεια, τους δικούς σου…

Ελπίζω να γιορτάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται τη γέννηση του Θεανθρώπου, που τόσο αγάπησες, που τόσο σε αγάπησε… Να είσαι κοντά Του επιτέλους…

Εύχομαι φέτος να είσαι ευτυχισμένος τις γιορτές…

Σε αγαπώ… Να εύχεσαι κι εσύ για εμένα σε παρακαλώ… Αύριο πρώτα ο Θεός θα πάω να δω τη μητέρα σου, ξέρω θα το ήθελες… Κι εγώ το θέλω πολύ, τους νιώθω δική μου οικογένεια πλέον.

Τίποτα άλλο, καλά μας Χριστούγεννα, εύχομαι σε όποιον υποφέρει να ευτυχίσει!!

Να με προσέχεις…

Σε ονειρεύτηκα… Μα δεν ήσουν εκεί. Δεν είδα τη μορφή σου… Είδα τους φίλους σου να κλαίνε… Είδα να μαζεύω τα πράγματα σου… Είδα να κάθομαι στον αγαπημένο σου καναπέ και να μου λείπεις… Και στον ύπνο μου ακόμα μου λείπεις…

Νιώθω ένα μεγάλο κενό… Κι είναι παράξενο διότι έλειπες, από καιρό… Ξέρω. Είναι που είχα ελπίδα και δε σε άφηνα να μου φύγεις… Μα τώρα τέλος… Πάει κι η ελπίδα… Μου έφυγες…

Πρώτη φορά δε με νοιάζει αν βγω. Δε θέλω να βγαίνω. Τουλάχιστον όχι με παρέα. Θέλω να βγω να πάω βόλτα μόνη μου για να σε συναντήσω. Ανυπομονώ να κάτσω μόνη σε ένα μπαράκι, σε μια παραλία, σε ένα πάρκο… Και να περιμένω να φανείς.  Ξέρω, μόλις χαμογελάσω και σε φέρω στο μυαλό μου θα φανείς. Το πρόσωπο σου θα εμφανιστεί χαμογελαστό, το βλέμμα σου θα με αγκαλιάσει όπως δε με αγκάλιασες ποτέ…

Θέλω να σπάσουμε την απόσταση που πάντα μας κρατούσε μακριά τον ένα από τον άλλο… Είναι η αρρώστια μας αυτή, η αδυναμία μας τα φταίει που έμεινα εγώ μακριά σου κι εσύ έφυγες τόσο νωρίς… Δε μπόρεσα να σε κρατήσω…

Θέλω να σε ονειρευτώ και πάλι, να σε δω, να είμαστε μαζί έστω για λίγο… Αλλά φοβάμαι πώς και στο όνειρο μου θα σε απογοητεύσω…

Πού να είναι τώρα η ψυχή σου? Πού να ταξιδεύεις? Τι να βλέπεις άραγε? Τί να ακούς? Τί να νιώθεις? Με βλέπεις? Βλέπεις πως τα περνώ? Τί κάνω? Με προσέχεις? Προσεύχεσαι για μένα? Είχαμε κάνει συμφωνία… Θα προσεύχεται ο ένας για τον άλλο… Ή μάλλον εγώ μόνη μου συμφώνησα, δε μου απάντησες ποτέ.

Αν με βλέπεις μείνε κοντά μου λίγο ακόμα… Σε χρειάζομαι… Ελπίζω να με συγχώρεσες… Θα προσπαθήσω να επανορθώσω με την προσευχή μου. Δε μπορώ να κάνω τίποτε άλλο πια… Τη μητέρα σου… Θα την έχω από κοντά. Ναι, αυτό μπορώ να το κάνω. Μόνο αυτή μου έμεινε από εσένα… Θα εύχομαι για εσάς… Κι ίσως σωθώ κι εγώ… Ίσως σε δω ξανά… Σε έναν κόσμο χωρίς πόνο και χωρισμό…

Σ’ αγαπώ… Απόψε έκλαψα πολύ… Μαζεύεται το δάκρυ κάθε μέρα και κάποτε ξεσπά… Δεν ξέρω γιατί κλαίω. Αλήθεια. Δεν ξεχωρίζω αν είναι αγάπη ή εγωισμός που δε σε έχω, που δε θα με αγαπήσει κανείς όσο εσύ… Ότι και να είναι πονεί… Και ίσως έτσι με τον πόνο, το δάκρυ πλυθώ, ξεπλυθώ και καθαρίσω… Ίσως γίνω όπως αυτή που αγάπησες… Ίσως με αγαπήσω κι εγώ…

Να με προσέχεις… Γιατί έχω πέσει χαμηλά…

Και μακάρι ο Θεός να σε πάρει κοντά Του… Το αξίζεις όσο λίγοι από εμάς…

Μη με αφήσεις… ακόμα… σ’ αγαπώ… σε χρειάζομαι…

Εύχομαι…

Ήσουν από τους πρώτους που θα έπαιρνες τηλέφωνο… Θα χαιρόμουν να δω τον αριθμό σου πάνω στο κινητό μου, θα απαντούσα με αγωνία αν είσαι καλά. Θα μου ευχόσουν, θα σου ευχόμουν… Θα με καθησύχαζες με τις λέξεις σου αλλά θα καταλάβαινα από το ηχόχρωμα της φωνής σου ότι δεν ήσουν καλά… Θα κανονίζαμε να βρεθούμε, την ίδια μέρα αν ήταν δυνατόν… Ειδικά αν δεν είχαμε βρεθεί λίγες μέρες πιο πριν… Θα σου έφερνα το δώρο σου, θα μου έδινες το δικό μου… Θα σε φιλούσα να σου ευχηθώ, θα καθόμασταν στο δωμάτιο σου και θα πήγαινες να μου φτιάξεις καφέ ή τσάι. Θα σε ακολουθούσα στην κουζίνα και θα σε παρακολουθούσα… Μοναδικές εικόνες… Η μορφή σου θα ήταν ήρεμα μελαγχολική, τα μάτια σου θα έψαχναν μέσα στα δικά μου για αγάπη… Θα φορούσα το πιο ήρεμο και γεμάτο αγάπη βλέμμα ειδικά για εσένα και η φωνή μου θα γινόταν απαλή, καθησυχαστική και σταθερή. Θα χαμογελούσα συνέχεια, θα σου έλεγα βλακείες για να σε βλέπω να γελάς και το γέλιο σου θα ήταν πηγαίο, θα γελούσαν μαζί τα μάτια σου, το πρόσωπο σου θα έλαμπε…

Θα καθόμασταν στο δωμάτιο σου με την πόρτα μισάνοιχτη… Θα έστριβες τσιγάρο και θα παρακολουθούσα τα δάκτυλα σου να κινούνται αργά, σχεδόν νευρικά, το μεσαίο δάκτυλο του ενός χεριού κιτρινισμένο από το τσιγάρο… Το πρόσωπο σου θα ήταν σκυφτό, το μυαλό σου θα ταξίδευε και δε θα μιλούσα καθόλου μέχρι να ανάψεις το τσιγάρο. Θα σκεφτόμουν… Μέχρι να γυρίσεις τα μάτια σου, γεμάτα αθωότητα, ανησυχία, και αγάπη ταυτόχρονα πάνω μου για να αγγίξεις την ψυχή μου χωρίς να το καταλάβω…

Θα μιλούσαμε, θα γελούσαμε… Θα με άφηνες να μιλήσω πρώτη, να σου πω τα νέα μου… Θα άκουγες με μεγάλη προσοχή και θα σχολίαζες με πολύ ενδιαφέρον… Θα ανησυχούσες και θα άλλαζα κουβέντα διότι τα δικά μου είναι βλακείες και θα ρωτούσα για τα δικά σου… Θα μου έλεγες για τις ανησυχίες σου και θα ήθελα να σε πάρω αγκαλιά… Αντί αυτού θα σε αγκάλιαζα με το βλέμμα μου και θα προσπαθούσα να σου μεταδώσω όσα ευχάριστα συναισθήματα μου προκαλούσες… Και θα ήταν πολλά… Πάντα ηρεμούσα όταν ήμουν κοντά σου, πάντα το ένιωθα σωστό, πάντα καταλάβαινα ότι εκεί, σε εκείνη τη στγμή κλείνεται ένα μεγάλο μέρος της λέξης “αγάπη”… Και θα ήθελα να διαρκέσει για πολύ…

Θα έπαιρνες την κιθάρα σου… Θα την κούρδιζες με προσοχή και θα παρακολουθούσα με δέος… Θα έπαιζες παλιά αγαπημένα και θα χανόμουν στον ήχο της κιθάρας και της φωνής σου… Θα ταξίδευες και θα έτρεχα να σε φτάσω… Θα γύριζες να με πάρεις μαζί σου στο ταξίδι τελικά… Τα δάκτυλα σου θα κινούνταν με μαεστρία χωρίς να κοιτάς τις χορδές… Θα αυτοσχεδίαζες και η βραχνή σου φωνή θα έδενε αρμονικά με το καινούργιο σου…

Σου είχα δώσει κάποτε στίχους… Έβαλες μουσική, μια, δυο διαφορετικές… Μου τραγούδησες κι ήταν πολύ ωραίο, χαρούμενο… Είχα ετοιμάσει κι άλλους αλλά δεν ήθελα… Δεν ήθελα να διαβάζεις τους λυπημένους μου στίχους… Είχες ανάγκη από χαρά κι όχι μιζέρια…

Μου έφτιαξες μουσική, ένα cd με μουσική δική σου… Κι ένα άλλο με τραγούδια σου αγαπημένα, με τραγούδια μου αγαπημένα… Κι όλα, μα όλα είχαν κάτι να πουν για εσένα, για το πώς ένιωθες, για εμένα… Δεν ήθελα τότε να τα εξηγήσω… Τώρα που τα ακούω ξανά μου αυτοσυστήνονται, μου μιλούν για εσένα…

Κανείς δεν έχει ξανακάνει τέτοια προσπάθεια για εμένα… Κι ούτε πρόκειται… Ήσουν μοναδικός σε όλα σου…

Θα χαιρόσουν που με είχες εκεί… Θα χαιρόμουν που ήμουν μαζί σου, αν ήταν εικόνα τα συναισθήματα μας θα βαδίζαμε χέρι χέρι στα σκοτεινά με οδηγό τις φωνές μας… Θα ψάχναμε κάποιο φως που θα μας έλουζε τελικά και τους δυο και θα μας έπαιρνε σε κόσμο διαφορετικό από εδώ… Κάπου όπου δε θα πονούσες και δε θα σε πλήγωνε κανείς ξανά. Και θα ένιωθα ότι είναι το σωστό.

Ελπίζω να βρήκες το φως, να σε βρήκε το φως, να σε πήρε εκεί που πάντα ήθελες… Αυτό ελπίζω, αυτό εύχομαι και δε θέλω τίποτε άλλο. Σχεδόν ούτε για εμένα… Αυτό μόνο έχει σημασία…

Αθεράπευτα ρομαντικός, με αγάπη για όλους, την οποία έκρυβαν σκιές και φαντάσματα του παρελθόντος… Σκοτείνιαζαν το βλέμμα σου, παρέλυαν το κορμί σου μα δε μπόρεσαν να τσακίσουν τη ψυχή σου. Αυτή ανέκαθεν προσπαθούσε να πετάξει μακριά από δω, κι ας ήταν δεμένη με όλα όσα την σκότωναν…

Ξέρεις… Ξεχνιέμαι για λίγο και μετά σε θυμάμαι… Αν όχι ακούσια τότε επίτηδες. Δε θέλω να ξεχάσω. Είναι τόσο πολύτιμα όσα μου έδωσες…

Και μου λείπεις… Οι γιορτές δεν είναι ίδιες χωρίς εσένα… Κοιτάζω τη φωτογραφία σου με το σκληρό βλέμμα και μετά την άλλη με το ήρεμο… Προτιμώ την πρώτη, να μου θυμίζει πόσα πέρασες… Και να εύχομαι, να προσεύχομαι για την ψυχή σου…

Βλέπω τα λουλούδια σου… Η μόνη αποξηραμένη ανθοδέσμη που έχω… Ο πίνακας σου… Δυο πουλιά σε μπλε φόντο… Είσαι παντού γύρω μου και δε θέλω να ξεχάσω. Είσαι κομμάτι μου κι ας λείπεις…

Θέλω να σε ξαναδώ… Έχω ανάγκη να σε δω… Να ξέρω που είσαι, αν είσαι καλά… Αγωνιώ… Ελπίζω κάποτε να ξαναβρεθούμε… Αν καταφέρω να ρθω στο φως που εσύ βρίσκεσαι τώρα…

Σε αγαπώ ακόμα και για πάντα… Αν σταματήσω ποτέ να ξέρεις ότι χάθηκα… Κι αν χαθώ μή με αφήσεις κι έλα να με βρεις…

Πρέπει να είμαστε μαζί… Στο φως… Στο Θεό… Μόνο αυτό έχει σημασία… Εύχομαι…

R.I.P. my love…

Τέλος.  27/11/2009.

Έφυγες σιωπηλά, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να είμαι εδώ. Σχεδόν μυστικά.

Ήθελα όσα έγραφα εδώ να σου τα δείξω κάποτε. Να γελούμε που όλα πέρασαν και να ξέρεις πέραν πάσης αμφιβολίας ότι σε αγάπησα όσο μπορούσα.

Και τώρα τέλος. Τέλος το εδώ. Δε θα τα δεις ποτέ.

Δεν ξέρω αν ξέρεις. Δεν έχει και σημασία πλέον. Εκεί που είσαι τώρα είναι πολύ καλύτερα. Δε μας έχεις ανάγκη κι ευτυχώς… Είμαστε πολύ λίγοι, είμαι πολύ λίγη… Το μόνο που μπορώ πλέον, η προσευχή μου. Με έμαθες να προσεύχομαι κι ελπίζω να μου μείνει η συνήθεια.

Σ’ αγαπώ. Μου λείπεις. Δε μπορώ να εκφράσω όσα νιώθω εδώ. Τα ζω καθημερινά…

Το δωμάτιο σου, η κιθάρα σου, οι εικόνες σου, τα cd, οι κασέτες, τα τσιγάρα, τα ψάρια, το κομπιούτερ σου… Όλα σε θυμίζουν… Σκέφτομαι ξανά και ξανά τις ώρες που περνούσαμε μαζί. Δε θέλω να τα ξεχάσω.

Έφυγες και πήρες ένα κομμάτι μου μαζί σου.  Σου ανήκει.  Νιώθω ότι η καρδιά μου αιμορραγεί…

Δε μπορώ να εκφραστώ σωστά, ότι και να πω είναι μπερδεμένο, σκόρπιες λέξεις, εικόνες, ότι και να πω είναι λίγο.

Θα κάνω τον πόνο προσευχή και μακάρι να σου δώσω κάτι με αυτό τον τρόπο… Μακάρι επιτέλους να προσφέρω κάτι στη διψασμένη σου ψυχή.

Σε αγαπώ. Τίποτε άλλο. Εύχομαι να πετάξεις ψηλά, αυτό που ήθελες από παιδί… Το νιώθω ότι η ταλαιπωρία σου σε έσωσε. Ότι ο Θεός σε έσωσε. Ηρέμησες πια ελπίζω…

Καλή αντάμωση αγαπημένε μου… Ελπίζω να βρεθούμε εκεί πάνω… Μόνο αυτό έχει σημασία πλέον.

Καλό Παράδεισο…

 

If you go away
On a summer day
Then you might as well
Keep the sun away
All the birds that flew
In the summer sky
And our lovers knew
And our hearts were high
And the days were young
And the nights were long
And the moon stood still
With the night birds song

If you go away, if you go away, if you go away
But if you stay
I’ll make you a day
Like no day has been
Or will be again
We’ ll sail on suns
Well ride on the rain
Well talk to the trees
Well fly with the wind

But if you go away
And I love you so
They’ll be nothing left
In the world you know
Just an empty moon
Full of empty space
Like an empty look
I see on your face

If you go away, if you go away, if you go away

But if you stay
Ill make you a day
Like no day has been
Or will be again
Well sail the suns
Well ride on the rain
Well talk to the trees
Well fly with the wind 

If you go away 

If you go away 

If you go away 

 

———-

“If  I go away what will still remain of me…”

Somewhere on that long lonely road
We all stand alone
Looking for clues
From our different views

In the dark I’ve called out your name
It echoes in vain
Over again
In an empty room

If I go away
What would still remain of me
The ghost within your eyes
The whisper in your sighs
You see
Believe
And I’m always there

Staring down a long empty hall
Pictures on walls
All with your name
But it’s not the same

Searching for the chord I can’t hear
Been searching for years
It’s somewhere inside
But it’s well disguised

If I go away
What would still remain of me
The ghost within your eyes
The whisper in your sighs
You see
Believe
And I’m always there

Someday I’ll take a chance
You find them where you can
They tend to slip away
Those doors to yesterday

Forever is a long time they say
Maybe some day
I’ll meet you there
If you’ve time to spare
Tell me then
Where I can go
Where they won’t know
Who I have been
Can we start again

And if I go away
What would still remain of me
The ghost within your eyes
The whisper in your sighs
You see
Believe
And I’m always there

———–

what makes you think that it’ll all work out in the end.
afraid to feel bad. better off to try and pretend. I’m
immortal, immune to all that is wrong. just keep on wishing.
crossing my fingers. so long. is this helping? i’m growning
weaker each day. can’t stop whining.
still afraid of what i might say or reactions, that control us one and all.

It’s mine, it’s pure and as decent as i can make myself.
Inside, we all know, only the strong survive.

Why don’t you think about that?

so now i’m bleeding on myself yes once again.
seems i trusted another deceitful freind. my fault. should’ve known the deal.
keep your friends close, but your enemies closer, for real.
seems easy, but nothing could be so hard. trying to guess lifes
dealing. what’s the next card? I’m surely folding.
i don’t like this hand at all.

Keep those eyes wide open, here comes a blind side.

maybe things happen for a reason and wherein lies the answer.
to overcome the grieving of lifes unruly lessons. i’m handed
in sucession. it builds my pain which makes me strong.

Why don’t you think about that??

———-

I have often told you stories
About the way
I lived the life of a drifter
Waiting for the day
When I’d take your hand
And sing you songs
Then maybe you would say
Come lay with me love me
And I would surely stay

But I feel I’m growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin’ ’round
I guess I’ll always be
A soldier of fortune

Many times I’ve been a traveller
I looked for something new
In days of old
When nights were cold
I wandered without you
But those days I thougt my eyes
Had seen you standing near
Though blindness is confusing
It shows that you’re not here

Now I feel I’m growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin’ ’round
I guess I’ll always be
A soldier of fortune
I can hear the sound
Of a windmill goin’ ’round
I guess I’ll always be
A soldier of fortune