Archive for May, 2008

Χαρά μου…

Posted in Uncategorized on May 30, 2008 by paratasizois

Χαρά μου έδωσες σήμερα αγαπημένε μου. Σε βάφτισα κιόλας, “καλέ” μου, “αγαπημένε” μου… Ποτέ πριν δε σε είχα φωνάξει έτσι… Είναι που είχαμε θέσει άλλες βάσεις, είναι που το ένιωθα μεν αλλά θα το χάλαγα αν στο έλεγα. Το ήξερες, έστω κι αν το είχες ανάγκη να το ακούσεις. Είχες ανάγκη την αγκαλιά, τη δική μου μα δε μπορούσα να στη δώσω. Αυτό που νιώθαμε, ήταν δυνατό αλλά εύκολα μπορούσε να μας κάψει. Όλα αυτά σκέφτομαι τώρα που λείπεις, τώρα που μου λείπεις. Δε μετανιώνω παρά μόνο για το ότι χανόμουν, χανόμασταν. Θέλω να πιστεύω πως έστω το λίγο μας ήταν αρκετό για να σε κρατήσει εδώ τόσο καιρό τώρα… Το ξέρεις πολύ καλά, ότι το λίγο μας ήταν ότι περισσότερο ίσως έχω νιώσει. Και για σένα το ξέρω είναι το ίδιο. Και αυτό δε θα μας το πάρει ποτέ, κανείς.

Σε ρώτησα αν σου έλειψα, κούνησες το κεφάλι, χαμογέλασα πλατιά, σχεδόν γέλασα, ήθελα κάπως να εκφραστώ, αρκέστηκα να σου πω ότι το ξέρω… Καλέ μου, καλέ μου ξύπνα να με δεις, να σε δω… Τώρα με κοιτάζεις αλλά δε με βλέπεις. Τουλάχιστον με ακούς, με νιώθεις ελπίζω δίπλα σου. Μου χαρίζεις πολύτιμες στιγμές…Νιώθω ότι με ακούς πραγματικά, ότι θέλεις να με ακούς να σου μιλάω… Δεν το νιώθω με πολλούς άλλους εδώ αυτό. Θα μου πεις αυτοί δεν είναι καθηλωμένοι, αυτοί μπορούν να ζουν τα δικά τους, να γυρίζουν, σωματικά, πνευματικά, εσύ όχι. Εσύ έχεις μόνο εμάς, περιμένεις πως και πως να έρθουμε να σε δούμε, να σου πούμε δυο κουβέντες…

Αλήθεια, με ηρεμείς αφάνταστα. Είμαι ήρεμη μόνο όταν είμαι κοντά σου. Πριν, μετά είμαι όλο νεύρα και άγχος με όλους… Περίεργο… Με επηρεάζεις πολύ περισσότερο από ότι παραδέχομαι. Όταν είσαι καλύτερα, είμαι κι εγώ, όταν δεν μου δίνεις κάτι, είμαι κι εγώ υποτονική όλη μέρα, όλη νύχτα… Ίσως γιατί έχω την αποκλειστικότητα σου…

Σήμερα σκεφτόμουν, πώς είναι να είσαι σε κώμα? Τί νιώθεις? Τί σκέφτεσαι? Τί ακούς? Πώς τα ακούς? Τι βλέπεις? Τι εικόνες σου έρχονται? Είσαι ήρεμος μέσα σου? Έχεις συναίσθηση του τί γίνεται με σένα, με τους γύρω σου? Θέλεις να φωνάξεις και δε μπορείς? Θέλεις να κινηθείς, να βγεις από το σώμα σου κι εκνευρίζεσαι που δε μπορείς? Θέλεις να πεις κάτι? Θέλεις να γυρίσεις? Θέλεις να μου πεις να σε αφήσω ήσυχο? Δεν ξέρω, απορώ, έχω τόσα να σε ρωτήσω όταν ξυπνήσεις… Κι απορώ, τέλος, γιατί δεν είμαι εγώ στη θέση σου. Αλλά την απάντηση την ξέρω.

Κλείνω γι απόψε καλέ μου, χαρά μου, σε αγαπώ πολύ, σε ευχαριστώ που μου δίνεις τόσα πολλά…

Σε ευχαριστώ Θεέ μου που με αφήνεις να πάρω τόσα πολλά…

 

Συγχώρα με…

Posted in Uncategorized on May 26, 2008 by paratasizois

Χθες δεν είχα καλή διάθεση. Ήρθα για λίγο, πολύ λίγο και δεν είχα καλή διάθεση. Συγχώρα με…

Και τι θα καταλάβω με αυτό?

Posted in Uncategorized on May 24, 2008 by paratasizois

Ήρθα πάλι. Απόκριση καμιά. Άκουγα στο αυτοκίνητο πριν κατέβω το “Καλό ταξίδι” από Κατσιμίχες και το σιγοτραγουδούσα κιόλας, ασυναίσθητα, μέχρι την είσοδο του νοσοκομείου. Μόλις αντιλήφθηκα τι τραγουδούσα και που πήγαινα, σταμάτησα. Δεν ήθελα να είναι σημάδι. Δεν ήμουν ακόμα έτοιμη να σου ευχηθώ καλό ταξίδι. Ήσουν ακόμα εκεί, στα ίδια. Ευτυχώς. Ή δυστυχώς, δεν ξέρω. Σου μίλησα, τρεμόπαιξαν τα μάτια σου. Σε ρώτησα αν μ΄ακούς και δεν κινήθηκες. Σε ξαναρώτησα, σου είπα ότι σε περιμένω να ξυπνήσεις, ότι πεθύμησα τις κουβέντες μας… Ότι πεθύμησα να πάμε βόλτα στη Λάρνακα, να φάμε κρέπες, να πιούμε μπύρα μετά… Πάλι κίνηση καμιά. Άρχισε η φωνή μου να σπάει, γέμισε παράπονο… Γιατί δεν ξυπνάς? Δε θέλεις καλέ μου να ξυπνήσεις, να είσαι μαζί μας? Δε θα μας κάνεις το χατίρι? Σταμάτησα για να σκεφτώ. Δε θέλω να το κάνεις για μας. Θέλω να ξυπνήσεις για σένα. Δεν στο είπα. Μπορεί να μη θέλεις να ξυπνήσεις για σένα. Άλλαξα κουβέντα. Σου είπα για το μαγαζί της φίλης μου που θα ανοίξει σύντομα, πήγαμε σήμερα να μπογιατίσουμε… Οι φίλες μου ρωτάνε για σένα, ανησυχούν όλες… Πάλι πάω να παραπονεθώ. Αλλάζω κουβέντα. Σου είπα για τη γυάλα με τα ψάρια που θέλω να αγοράσω για το διαμέρισμα μου. Δεν ξέρω εγώ από τέτοια, χρειάζομαι τη βοήθεια σου, να πάμε να διαλέξουμε μαζί, γυάλια, ψάρια, δεν ξέρω και τι άλλο χρειάζεται… Θα βάλω και τον πίνακα σου από πάνω, θα στολίσω όμορφα το διαμέρισμα τώρα που καλοκαριάζει, να έρχεσαι να καθόμαστε στη βεράντα… Πάλι θα με έπιανε το παράπονο.

Δε θέλω να έρχομαι και να σου παραπονιέμαι. Δε θέλω να ακούς τη φωνή μου στενοχωρημένη, να σε παρακαλά, να σου κλαίγεται σχεδόν… Θέλω να έρχομαι και να σου μεταδίδω θετική ενέργεια. Δεν την έχω και προσπαθώ να σου το κρύψω. Μα ξέρω, το νιώθεις ότι στενοχωριέμαι πολύ. Κάποια στιγμή έσφιξες το μυ του χεριού σου. Ναι, είμαι εδώ, σου απάντησα. Εσύ δεν ξέρω που είσαι… Σου ζήτησα μια χάρη. Αν προσεύχεσαι, να προσεύχεσαι και για εμένα. Συμφωνία. Προσεύχομαι για σένα, να προσεύχεσαι κι εσύ για μένα. Για κάποιο λόγο νιώθω ότι είσαι πιο κοντά στο Θεό τώρα, ότι Τον βλέπεις… Κι αναρωτιέμαι. Θα σε στείλει πίσω? Θα σε κρατήσει κοντά Του? Ότι και να γίνει ξέρω είναι το καλύτερο για εσένα. Απλά δε θέλω, να μου φύγεις. Σκέφτομαι πως δε θέλω να σβήσεις όσο είμαι εκεί, δίπλα σου. Από την άλλη θα νιώσω χειρότερα αν φύγεις και δεν είμαι δίπλα σου. Τι σκέφτομαι Θεέ μου… Δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει αυτό αν και ξέρω ότι είναι μεγάλη πιθανότητα. Μα αν θέλει ο Θεός καλέ μου θα διαψεύσεις και γιατρούς και μηχανήματα και όλα. Θα γυρίσεις και θα είσαι τελείως καλά. Τρεις μήνες είπε δίνει ο γιατρός για να συνέλθεις. Τη σκότωσε τη μάνα σου. Της σβήνει τις ελπίδες σιγά σιγά. Προσπάθησα να της πω ότι οι γιατροί μιλούν από τη δική τους εμπειρία, αλλά ότι η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, μπορεί να ξυπνήσεις μετά από εβδομάδες, μήνες ακόμα… Το διάβασα στο νετ. Είναι αρκετές περιπτώσεις που ξύπνησαν μετά από μήνες. Και κάποιοι καλοί φίλοι μου είπαν για δικά τους πρόσωπα που ξύπνησαν μετά από εβδομάδες, μήνες. Γι αυτό δε χάνω τις ελπίδες μου, κι ας λένε οι γιατροί. Ίσως δε θέλω να το δεκτώ ακόμα. Και καλά κάνω. Να το δεκτώ δηλαδή, ότι θα σβήσεις σύντομα? Και τι θα καταλάβω με αυτό? Τι θα μου προσφέρει εκτός από περισσότερη στενοχώρια και θλίψη? Θα με ρίξει τελείως. Και τι θα σου προσφέρει κι εσένα? Θα έρχομαι να σου λέω αντίο κάθε φορά? Να κλαίω και να μιζεριάζεις κι εσύ? Τότε είναι που θα χάσεις κάθε ελπίδα και θέληση να ξυπνήσεις.

Άσχετο, δε μπορώ να κλάψω. Τα μάτια μου απεργούν. Ότι κάνω το κάνω με μεγάλη απάθεια τελευταίως. Κάνω προσπάθειες να γελάσω. Και μετά νιώθω τύψεις. Έχω πάρτυ απόψε και δε θέλω να πάω, θα είμαι άσχημη παρέα. Αν βρεθώ σκέφτομαι εκεί με άλλους ανθρώπους δικούς μου, θα ξεχαστώ για λίγο. Θα έρχεσαι όμως στο μυαλό μου, η εικόνα σου εκεί πάνω στο κρεββάτι να κοιτάζεις το κενό. Τι θα έκανες στη θέση μου?

Θέλεις;

Posted in Uncategorized on May 21, 2008 by paratasizois

Χθες δεν αντίδρασες σχεδόν καθόλου… Τα μάτια σου κάποια στιγμή σα να με κοίταξαν αλλά μετά κινήθηκαν αλλού, η καρδιά μου κτύπησε δυνατά, είχα βλέμμα ανήσυχο και δεν ήθελα να με βλέπεις έτσι… Ηρέμησα το βλέμμα μου και το γέμισα αγάπη, να σου τη δώσω. Κινήθηκαν όμως τα μάτια σου μετά στο κενό, μάλλον δε με έβλεπες.

Αναρωτιέμαι αν θέλεις να ξυπνήσεις. Αν θέλεις και δε μπορείς… Αν το σκέφτεσαι ακόμα… Αν δε θέλεις και σε κρατάμε εμείς εδώ, με το ζόρι… Η απόφαση εννοείται είναι δική σου αλλά δε θα τα παρατήσω.

Θα σε πρήζω να ξυπνήσεις κι ας μου θυμώσεις. Αν θέλεις να ξυπνήσεις και ακόμα δε μπορείς τότε θα σου δίνω δύναμη, κίνητρο, την αγάπη μου… Αν δε θέλεις τότε θα ξέρεις γιατί σε πρήζω να  ξυπνήσεις… Και ίσως αλλάξεις γνώμη. Ισως πάλι ξυπνήσεις για να μου βάλεις τις φωνές. Έστω.

Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι, που ταξιδεύεις, τι βλέπεις, τι ακούς… Σίγουρα ακούς όταν μιλάμε. Πώς τα αντιλαμβάνεσαι όμως; Με θυμάσαι όπως παλιά; Με αγαπάς όπως παλιά; Θέλω να ελπίζω πως ναι. Αν όχι, θα με μάθεις πάλι, θα με αγαπήσεις πάλι όταν με το καλό ξυπνήσεις. Και θα μου πεις που ταξίδευες. Θα μου πεις τι γινόταν στο μυαλό σου όταν ήμουν δίπλα σου στο νοσοκομείο, όταν δεν ήμουν…

Δίπλα μια μάνα περνάει παρόμοια κατάσταση, παρακαλεί το αγγελούδι της να ξυπνήσει, τον περιμένουν οι φίλοι του, το ποδήλατο του… Ένα μελαγχολικό χαμόγελο μου ξεφεύγει… Όλοι εκεί μέσα να περνούν την ίδια αγωνία, να θέλουν το ίδιο πράγμα, να λένε τα ίδια λόγια για να κρατήσουν, να κρατηθούν από τους αγαπημένους τους… Και αυτό είναι που χρειάζεται, αγάπη, πίστη, υπομονή… Ένας χώρος όλο δράμα και αγάπη…

Ελπίζω κι εσύ να θέλεις να ξυπνήσεις. Θα είμαι εδώ, θα επιμένω, θα περιμένω…

Λίγο φως…

Posted in Uncategorized on May 20, 2008 by paratasizois

Χθες με τρόμαξες για λίγο. Ήρθα κι έτρεμες ολόκληρος, ίδρωνες παρόλο που δεν είχες πυρετό… Κι η μητέρα σου εκεί, δίπλα, να σου σκουπίζει τον ιδρώτα, να αγωνιά, να σου λέει να ηρεμήσεις. “Είναι που θέλει να ξυπνήσει” μου λέει, “γι αυτό είναι αναστατωμένος”. Το πιστεύω κι εγώ αυτό. Άκουγες την κάθε μας λέξη, ταραζόσουν, έσφιγγες και πάλι τους μύες των χεριών, τρεμόπαιζες τα βλέφαρα σου…

“Θα γίνεις καλά” του έλεγε συνέχεια, “ξύπνα, να καθαρίσεις τα ψαράκια σου, να μου φτιάξεις καφέ όπως εσύ ξέρεις να τον φτιάχνεις, να βάλεις τη μουσική σου να γεμίσει πάλι το σπίτι…” Άκουγα σαστισμένη. Η φωνή της μάνας που πονεί και δεν το δείχνει, που είναι δυνατή για το παιδί της και προσπαθεί να του μεταδώσει αυτή τη δύναμη, να του δώσει κίνητρο, πνοή… ” Είναι κι η Ν. σου εδώ, δίπλα σου…”

“Εδώ είμαι καλέ μου κι εγώ, σε περιμένω κι εγώ να ξυπνήσεις… Να δεις τι ωραίο ήλιο έχει έξω, καλοκαιριάζει, να πάμε βόλτα στην παραλία… Να έρθω κι εγώ σπιτάκι σου να με κεράσεις καφέ, να ακούσουμε μουσική, να κοροϊδέψουμε τα ψαράκια…”

Αυτό κάναμε θυμάμαι, ήταν κάποια ψαράκια στη γυάλα με περίεργες φάτσες και συνήθειες, ένα που του άρεσε να τρομοκρατεί τα άλλα, δύο τρία άλλα ήταν μονίμως φουσκωμένα από το πολύ φαί και ένα άλλο είχε στραβή μούρη, κτυπούσε τη μούρη του στο γυαλί κι αυτή είχε στραβώσει… Γελούσαμε με τα καμώματα τους. Έστριβες το τσιγάρο σου και χαμογελούσες, γελούσες με τις βλακείες μου κι έλαμπε το πρόσωπο σου ολόκληρο… Πρώτη φορά είδα άνθρωπο να γελάει με όλο του το πρόσωπο, το στόμα, τα μάτια, τα μάγουλα, το μέτωπο, τ΄αυτιά, όλα γελούσαν κι ανέδιδες μια χαρά και ηρεμία ταυτόχρονα… Ηρεμούσα κι εγώ όταν σε έβλεπα, η χαρά σου ήταν αληθινή, δυνατή, όταν την ένιωθες. Διέδιδες τότε γύρω σου μια θετική ενέργεια που με κάλυπτε σαν πέπλο και ένιωθα κι εγώ ασφαλής, ένιωθα ότι κάτι πήγαινε σωστά, ότι έτσι έπρεπε να νιώθουμε κι οι δύο. Ευτυχισμένοι κι ασφαλείς ο ένας στην παρέα του άλλου. Άλλοτε σκοτείνιαζες πάλι, κοιτούσες το τσιγάρο στο χέρι σου και χανόσουν… Σε παρακολουθούσα, σε άφηνα έτσι για λίγο και σκεφτόμουν τι να πω για να σπάσω τη σιωπή… Μια βλακεία και πάλι ξεσπούσαμε σε γέλια… Με κοίταζες με το παιδικό σου βλέμμα και κρεμμόσουν από τα χείλη μου… Κάποτε θυμάμαι ένιωθα άβολα με αυτό σου το βλέμμα, σιγά σιγά όμως έγινε το αγαπημένο μου, ήξερα ότι εκείνη τη στιγμή ήσουν εκεί, μαζί μου, μακριά από όλα που σε προβλημάτιζαν… Κι ένιωθα ευθύνη. Είχα ευθύνη να είσαι εσύ καλά, άλλωστε δεν είχες φίλους πολλούς κι εγώ ήμουν η αγαπημένη σου. Κάποτε το ένιωθα μεγάλο βάρος, αλλά ταυτόχρονα με γέμιζε όσο τίποτα άλλο, ήξερα ότι είχα κάπου έναν άνθρωπο που με αγαπά όπως είμαι χωρίς ποτέ να ζητήσει αντάλλαγμα. Πρέπει να είσαι ο μόνος άντρας που με αγάπησε τόσο πολύ, για τόσο πολύ… Κι εγώ σ΄αγαπώ… Ελπίζω να το ξέρεις, να το θυμάσαι εκεί που είσαι τώρα, εκεί που ταξιδεύει το μυαλό σου… Μου είσαι πολύτιμος, έχεις μια από τις καλύτερες θέσεις στην καρδιά μου και δε θα σου την πάρει κανείς, ποτέ! Κάποτε με είχαν βάλει να διαλέξω. Διάλεξα εσένα. Η καλύτερη μου επιλογή.

Τώρα… Τώρα φοβάμαι το μέλλον. Φοβάμαι το άγνωστο. Δεν ξέρω τι θα γίνει και πως θα το αντιμετωπίσω. Δε θέλω ούτε να σκέφτομαι ότι μπορεί να φύγεις. Όχι τώρα, όχι έτσι. Μετά από χθες γέμισα και πάλι με ελπίδες… Σου μιλούσα και γύρισες λίγο, αργά, το κεφάλι σου προς το μέρος μου! Τα μάτια σου τρεμόπαιζαν, σα να προσπαθούσες να με δεις, να δεις ότι όντως είμαι εκεί, να μου δείξεις ότι με ακούς… Χαμογέλασα όσο πιο πλατιά μπορούσα. Δε μπορείς να φανταστείς πόση χαρά μου έδωσες… Γι αυτό σου λέω. Μάζεψε δυνάμεις και ξύπνα… Θα είμαι δίπλα σου, θα είμαστε δίπλα σου. Σε αγαπώ, σε αγαπούμε…

Εβδομάδες σιωπής, τέσσερις

Posted in Uncategorized on May 18, 2008 by paratasizois

Πέρασαν κιόλας τέσσερις εβδομάδες… Τέσσερις εβδομάδες σιωπής. Μου φαίνεται σαν να πέρασε ένας χρόνος που ξαπλώνεις έτσι εκεί και ταυτόχρονα σα να μην πέρασε μια μέρα από τότε που μιλούσαμε, που γελούσαμε, που πίναμε καφέ στο δωμάτιο σου, δίπλα από τη γυάλα με τα ψάρια, την κιθάρα και τα cd σου… Όλα μπερδεμένα στο μυαλό μου πια…

Και η κάθε μέρα εκεί στην εντατική η ίδια… Κάθε φορά κτυπά η καρδιά μου δυνατά πριν μπω μέσα… Παρακαλώ να είσαι ακόμα εκεί, στο δωμάτιο, έτσι όπως σε άφησα. Χαίρομαι μόλις σε δω από το παράθυρο… Κι άλλη μια αγωνία μέχρι να μπω μέσα και να σε δω, να δω τα μάτια σου, αν έχεις ακόμα πυρετό, αν ανταποκρίνεσαι στη φωνή και τις λέξεις μου… Κοιτάζω τα μηχανήματα, τις ενδείξεις, τις πολύχρωμες γραμμές πάνω στην οθόνη μήπως κι αρχίσω να καταλαβαίνω τι λένε, αν θα γίνεις καλά… Η κατάσταση είναι η ίδια εδώ και τόσο καιρό…

Λένε ότι ο χρόνος που περνά δεν είναι υπέρ σου. Λένε ότι θα έπρεπε να είχες ξυπνήσει μέχρι τώρα. Θα έπρεπε να είχε υποχωρήσει και ο πυρετός, να είχες δείξει σημεία βελτίωσης… Ξέρω, θέλουν να είμαστε προσγειωμένοι, να μην έχουμε ψεύτικες ελπίδες. Δεν έχω. Όχι ψεύτικες ελπίδες. Ελπίζω πλέον σε ένα θαύμα. Και ξέρω ότι θαύματα γίνονται. Δεν είσαι απλά άρρωστος, δεν είναι ζήτημα χρόνου να αναρρώσεις. Αυτό θα ήταν το φυσιολογικό. Αυτό θα το περίμενε ο καθένας αν ήσουν απλά άρρωστος. Είσαι σε μια τρύπα όμως. Κανείς δεν ξέρει αν θα βγεις και πότε. Αυτό περιμένω εγώ. Να βγεις. Να διαψεύσεις τους κανόνες. Να τους αφήσεις όλους άφωνους. Δεν ξέρω πως θα είσαι αν και όταν βγεις αλλά θα το παλέψουμε μαζί. Δεν το σκέφτομαι, ένα βήμα κάθε φορά. Αν δεν βγεις, αν γίνει και φύγεις, θα μου είναι πολύ δύσκολο να το δεκτώ. Αλλά θα το δεκτώ. Ξέρω πως θα είναι για το καλύτερο. Ήδη πιστεύω ότι από όλο αυτό βγαίνει κάτι καλό… Εμένα πάντως με βοήθησες να βγω λίγο από τον εαυτό μου, να αντιληφθώ ορισμένα πράγματα, να μάθω να εκτιμώ ορισμένα άλλα, να ξεπεράσω κάποιες φοβίες, να μάθω να δέχομαι καταστάσεις, να προσεύχομαι, κι είναι κι άλλοι που προσεύχονται για σένα και ωφελούνται από αυτό… Σου το λέω όμως, στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί να φύγεις τρομάζω, δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω… Και δε θέλω να το σκέφτομαι. Θα σκέφτομαι μόνο ότι η ψυχή σου θα αναπαυτεί, διότι ο Θεός είναι πιο δίκαιος από εμάς. Θα δει πόσα πέρασες εδώ και θα σου δώσει όλα τα καλά αλλού…

Θα έρχομαι να σε βλέπω, θα περιμένω να ανασηκωθείς και πάλι όπως δοκίμασες να κάνεις προχθές και με γέμισες με χαρά και φόβο ταυτόχρονα… Παράξενο. Τόσα ανάμικτα συναισθήματα… Σε συνηθίζω έτσι… Το διαφορετικό δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Δεν ξέρω και τι να σου πω πια. Ξέρω ότι με ακούς, Δεν έχω όμως κάτι να πω… Να σου πω για τη μέρα μου πως ήταν? Μου φαίνεται πολύ ανούσιο, τί σημασία έχει αν έγινε αυτό στη δουλειά μου, αν κάναμε αυτό στο χορό, αν μίλησα με τον τάδε… Σου λέω μόνο ότι είμαι εδώ. Εκεί, κοντά, δίπλα σου… Ότι σε σκέφτομαι, να είσαι δυνατός και ότι σε αγαπώ πολύ. Αυτό μόνο. Δεν ξέρω αν είναι αρκετό.

Η σκέψη μου και η προσευχές μου είναι μαζί σου. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για σένα. Έτσι όπως ξαπλώνεις εκεί, ούτε ξέρω τι γίνεται μέσα σου… Αν προσεύχεσαι πάντως, εύχομαι να προσεύχεσαι και για μένα. Ναι, αυτό θα σου ζητήσω αύριο όταν έρθω. Να εύχεσαι και για μένα. Διότι ίσως να έχεις ήδη φτάσει αλλού με το μυαλό σου. Δε μπορώ να ξέρω. Χαίρομαι όμως που έρχεσαι λίγο εδώ, κοντά μου όταν σε καλώ. Σφίγγεις τους μύες σου, κινείς τα μάτια… Σα να θέλεις να γυρίσεις αλλά το σώμα σου δε σε βοηθά. Εκτός αν θέλεις να φύγεις κι όλο κάτι σε κρατάει εδώ… Δεν ξέρω.

Ρίχνω ένα βλέμμα γύρω… Η μονάδα γεμάτη. Σήμερα έφεραν ένα παιδάκι, όλο σύρματα. Ούτε που φαίνεται το κακόμοιρο κάτω από τα σωληνάκια και τις γάζες. Παραδίπλα κάτι νεαροί από αυτοκινητιστικά, κάτι παππούληδες. Αλλάζουν συχνά τα πρόσωπα εκεί. Ούτε ξέρω τι γίνονται, αν το ξεπερνούν, αν όχι. Κι είναι και κάποιοι που έχουν καιρό μέσα, μαθαίνω και τα πρόσωπα των δικών τους που ξενυχτούν με αγωνία εκεί έξω στις άβολες καρέκλες… Όλοι τους κρύβουν μια πονεμένη ιστορία… Τι να πω… Υπάρχει πόνος πολύς εκεί έξω…

Πάω… Αύριο πάλι. Να είσαι εδώ. Σε φιλώ καλέ μου, σ’ αγαπώ. Ο Θεός μαζί σου…  

Ματαιοδοξία

Posted in Uncategorized on May 18, 2008 by paratasizois

Σήμερα λύγισα. Όχι μπροστά σου. Ίσως κατάλαβες όμως τη στενοχώρια μου. Ώσπου κινήθηκες, έσφιξες το χέρι σου, κίνησες το στήθος και τα μάτια σου. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις σημάδια… Νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο, να έρχομαι εκεί μέσα, με τους γιατρούς και τους νοσοκόμους που σας έχουν βγάλει τίτλους ιδιοκτησίας, ο “άρρωστος μου” σας λένε…. Και μιλούν με μια αναισθησία για τις κρίσιμες καταστάσεις, για το αν θα ξυπνήσετε, αν όχι, παρόλο που ξέρω ότι δεν είναι έτσι, ξέρω ότι δεν είναι αναίσθητοι και κάνουν ότι μπορούν. Νιώθω να εξανεμίζονται οι ελπίδες μου, συγχώρα με… Νιώθω ότι σε πιέζω κι εσένα, σου λέω να ξυπνήσεις, ακούγεται πολύ εγωιστικό… Μη με ακούς, ξύπνα για σένα, όχι για μένα… Έχεις εκκρεμότητες… Να κοινωνήσεις το σώμα και το αίμα του Χριστού κι ύστερα αν θέλεις φύγε… Να χαιρετίσεις εμένα και τους δικούς σου, κι ύστερα αν θέλεις φύγε… Δεν είναι σωστό να φύγεις έτσι, χωρίς ένα αντίο, ένα καλή αντάμωση… Θέλω να σου φωνάξω, να σε ταρακουνήσω, να σε φέρω με το ζόρι εδώ… Θέλω, τόσα πολλά… Θέλω να σου πω για τόσα πολλά και δε μου βγαίνουν εκεί, με τους νοσοκόμους όλους γύρω, με εσένα να κοιτάζεις δεν ξέρω κι εγώ που… Μου συμβαίνουν πολλά τελευταίως και τίποτα δε μου δίνει ευχαρίστηση. Νιώθω ότι είμαι σε μηχάνημα δρόμου, σε ένα ποδήλατο για γυμναστική, όλο τρέχω κι όλο δεν πάω πουθενά… Έχω παράσταση σε λίγο και δε θέλω να πάω, δε με ενδιαφέρει, δε με γεμίζει πια… Ματαιοδοξία όλα…

Ματαιόδοξο και το μπλογκ. Γιατί γράφω για όλα αυτά εδώ; Επειδή δε μπορώ να σου τα πω εσένα. Ούτε σε κάποιον άλλο. Ο γραπτός λόγος είναι το καλύτερο σε τέτοιες περιπτώσεις, τα λόγια δεν βγαίνουν εύκολα. Δε χάνω τις ελπίδες μου. Περιμένω ακόμα για το θαύμα. Τρεις εβδομάδες πέρασαν από τότε… Τρεις εβδομάδες ξαπλώνεις εκεί, έτσι… Κι εσύ είσαι πιο δυνατός από εμένα… Αντέχεις ακόμα, εγώ νιώθω ότι λυγίζω… Μη με αφήσεις… Με νιώθεις, ότι έρχομαι… πως μπορείς να μην ξυπνάς; Ουφ… Δεν τέλειωσες ακόμα, ακούς; Δε θέλω και πες με εγωίστρια. Σε χρειάζομαι… Με χρειάζεσαι… Το ξέρω πως όλα έχουν το λόγο τους… Αλλά είμαι αδύναμη…