Με κρατάς…

Μου έδωσες μεγάλη χαρά σήμερα. Τα μάτια σου ήταν αλλού όταν μπήκα, δεν ξέρω που κοίταζαν… Στο άκουσμα όμως της φωνής μου κινήθηκαν, έσφιξες τους μύες σου, προσπάθησες να βγάλεις φωνή… Τρόμαξα. Ρώτησα τη νοσοκόμα αν αυτό είναι καλό, μου είπε ναι… Σε άγγιξα ξανά στο χέρι, σφίκτηκες και πάλι, μου φάνηκε πως προσπάθησες να μιλήσεις, τα μάτια σου, τα χέρια σου, η φωνή σου σαν να  φώναζαν ότι είσαι εδώ, ότι θέλεις να είσαι εδώ, ότι θέλεις να μου πεις κάτι… Προς στιγμής νόμισα ότι σε τρόμαξα, σε έβγαλα από τον κόσμο σου… Μάλλον εγώ όμως τρόμαξα περισσότερο… Δεν ήθελα να σε ταράξω… Δε σου είπα σήμερα το όνομα μου αλλά κατάλαβες τη φωνή μου μάλλον… Δε μπορείς να φανταστείς πως με έκανες να νιώσω… Δε μπορείς…

Σ’ αγαπώ, στο λέω ξανά, θα έρχομαι να σε βλέπω, θα περιμένω να ξυπνήσεις… Κι αυτό θα είναι το θαύμα σου για μένα. Δε μπορώ να ζητήσω τίποτα άλλο. Θα μου δώσεις μεγάλη χαρά, αν και δεν το αξίζω… Δεν αξίζω τέτοιο θαύμα. Ο Θεός μαζί σου, καλή δύναμη φιλαράκι μου… Αύριο πάλι, ελπίζω και για άλλα σημάδια της θέλησης σου να ζήσεις, να γυρίσεις κοντά μας… Με κρατάς στα χέρια σου, στην αναπνοή σου, στα μάτια σου…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: