Παράταση ζωής

Σε είδα σήμερα μετά από μερικές ημέρες, πήγε η καρδιά μου στη θέση της… Έλειψα για λίγο αλλά ήσουν συνέχεια στη σκέψη μου, ανησυχούσα, ρωτούσα να μάθω νέα σου, “τα ίδια” μου έλεγαν, αλλά φαίνεσαι καλύτερα, περιμένουν ακόμα να ξυπνήσεις… Ώρες ώρες περνούσε σαν αστραπή από το μυαλό μου η εικόνα σου, να μου χαμογελάς, να γελάς, να γελάνε όλα σου, τα χείλη, τα μάτια, η φωνή σου στα αυτιά μου, ο τρόπος που έλεγες το όνομα μου… Το έλεγες με τον πιο γλυκό τρόπο, το εννοούσες πραγματικά, ήμουν, είμαι ξέρω η αγαπημένη σου. Με αγαπάς πολύ, το ξέρω… “Ήρθα καλέ μου”… Δεν κατάλαβα αν αντίδρασες… Πήρες βαθιές αναπνοές κάποιες στιγμές, ανοιγόκλεισες τα μάτια, έσφιξες λίγο τους μύες των χεριών, κατάπιες… Δεν ξέρω αν αντιδράς σε αυτά που σου λέμε, ή αν είναι ασυνείδητες κινήσεις, νιώθω όμως ότι με ακούς, μας ακούς όταν σου μιλάμε… Θα μου πεις όταν ξυπνήσεις…

Καταφέραμε τώρα να βλεπόμαστε καθημερινά, παλιά περνούσαν κι ένας, δύο μήνες να βρεθούμε, κι ας μιλούσαμε στο τηλέφωνο… Μπήκες για τα καλά στη ζωή μου, στην καθημερινότητα μου… Δεν ήθελα όμως έτσι. Δε θέλω έτσι, και εννοείται δε θέλω να φύγεις έτσι, θα ήταν το χειρότερο μου, δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω… Κρατάς ένα μεγάλο κομμάτι μου, μη μου το πάρεις και να φύγεις… Σου μίλησα σήμερα όπως μιλούσαμε πάντα, σου είπα πως τα πέρασα αυτές τις μέρες, σου είπα για τις φίλες μου, για το Γέροντα που είδα κι εύχεται για σένα, θυμήθηκα πάλι τις βόλτες που κάναμε μαζί και το μπαράκι που πηγαίναμε στην παραλία… Έρχεται καλοκαιράκι και η παραλία είναι ότι πρέπει… Μιλούσα όμως μόνο εγώ…

Αναρωτιέμαι τι να σκέφτεσαι, τι να ονειρεύεσαι, που να ταξιδεύεις τόσες μέρες… Εσύ ξέρεις που είμαστε, εμείς δεν ξέρουμε που είσαι… Είσαι ακόμα μαζί μας όμως, πήρες παράταση ζωής, ο Θεός δε θέλει να φύγεις ακόμα… Σου δίνει άλλη μια ευκαιρία, γίνε δυνατός, σε παρακαλώ, γίνε δυνατός κι έλα, σ΄αγαπώ…

Δεν στο είχα ξαναπεί αυτό. Μόνο τώρα που κοιμάσαι… Αλήθεια, έπρεπε να γίνει αυτό για να στο πω… Το ξέρεις όμως. Σου το έδειχνα με κάθε ευκαιρία… Κάποια σοφά λόγια είχα ακούσει τελευταίως… Δεν εκφραζόμαστε λέει, δεν εκφράζουμε αυτά που νιώθουμε, ή τα εκφράζουμε με όλους τους λάθος τρόπους, με πικρία δείχνουμε την αγάπη μας και όταν ανησυχούμε για κάποιον, με θυμό δείχνουμε το ενδιαφέρον μας, με ελάχιστες λέξεις, τις απολύτως απαραίτητες τις περισσότερες φορές… Αν καταλαβαίναμε πόσο εύκολο είναι να χάσουμε κάποιον που αγαπούμε θα του το λέγαμε πιο συχνά, πόσο αλήθεια τον αγαπούμε… Συγχώρεσε με… Αλήθεια… Δεν ξέρω τι περισσότερο θα μπορούσα να κάνω… Δεν έχω κι εγώ δυνάμεις πολλές… Ότι μπορώ όμως θα σου δώσω, από τώρα και στο εξής… Μόνο μείνε λίγο ακόμα, δε σου αξίζει αυτό… Είσαι πολύτιμος, δε μπορώ να σου το πω αρκετές φορές… Φοβάμαι ότι τίποτα δε θα είναι το ίδιο όταν ξυπνήσεις… Δε με νοιάζει όμως, θα το παλέψουμε κι αυτό, όπως και να ‘ναι… Φτάνει να ξυπνήσεις.

Πώς σε τρυπούν έτσι άσπλαχνα με τη βελόνα… Κι εσύ δεν νιώθεις… Και μια τραχειοτομή πια, στο λαιμό… Αλήθεια είσαι δυνατός… Τόσες μέρες, αντέχεις ακόμα, κι η λοίμωξη σου πάει να φύγει… Θέλεις, νομίζω, θέλεις να ζήσεις… Δεν πιστεύω ότι κουράστηκες, ότι θα τα παρατήσεις… Ξέρεις… Με κάνεις καλύτερο άνθρωπο. Όσο είμαι μαζί σου τουλάχιστον, είμαι καλύτερη. Αυτές τις μέρες βγήκα από τον εαυτό μου, εγώ που σιχαινόμουν τις βελόνες, που άσπριζα στο άκουσμα της λέξης νοσοκομείο, τώρα είμαι εδώ κάθε λίγο… Αυτά όλα τα ξεπερνάς όταν είναι δικός σου ο άρρωστος… Δε μπορείς να φανταστείς πόσο καλό μου κάνεις, μέσα στη μιζέρια σου… Κι εγώ; Εγώ τίποτα. Προσεύχομαι μόνο. Ελπίζω να είναι αρκετό. Άντε, θα τα πούμε κι όταν ξυπνήσεις. Σε φιλώ καλέ μου, θα ξανάρθω αύριο. Σ΄αγαπώ…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: