Νέος σε στέγη ηλικιωμένων… Κατάντημα ή ευλογία;

Κι ακόμα να το δεκτώ, ακόμα να το συνηθίσω. Απλά το σπρώχνω στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Χθες σκεφτόμουν, έφυγες ή ακόμα; Δε σε θρηνώ επειδή είσαι ακόμα σωματικά εδώ. Μόνο το σώμα σου είναι όμως εδώ. Το μυαλό σου, η καρδιά σου δεν έχω ιδέα που βρίσκονται.

Νομίζω δεν είμαι σε θέση να καταλάβω την τραγικότητα της κατάστασης. Η μητέρα σου, ηρωίδα. Πώς αντέχει να βλέπει έτσι το παιδί της, να σε βλέπει έτσι κάθε μέρα, να λιώνει και να μην της φαίνεται, να στέκει δυνατή, να τρέχει για να σε φροντίζουν, να μην ταράζεται όταν βλέπει πως σε αρπάζουν οι νοσοκόμες, πως αλλάζουν τις πληγές σου, πως σε τρυπούν… Δεν ξέρω πως τα αντέχει μια μάνα όλα αυτά. Θα μου πεις, της δίνει δύναμη η αγάπη της, ο Θεός… Εγώ πάντως δεν ξέρω αν θα το άντεχα.

Το νοσοκομείο ήθελε να φύγεις. Δεν ήσουν ασφαλής εκεί είπαν – άκουσον άκουσον! Κινδυνεύεις από μικρόβια στο νοσοκομείο και είναι πιο ασφαλές για σένα να φύγεις από το νοσοκομείο, αν είναι δυνατόν! Είσαι πιο ασφαλής εκτός παρά εντός του νοσοκομείου! Αυτό λέει πολλά για τα νοσοκομεία μας. Μπορείς πράγματι να βασιστείς πάνω τους…! Τί να πω πια, τα έχουμε πει όλα. Αυτό που δε μας είπαν είναι τον πραγματικό λόγο που ήθελαν να φύγεις, ότι θέλουν το κρεββάτι σου, ότι πιστεύουν η κατάσταση σου είναι μη αναστρέψιμη και δεν υπάρχει λόγος να σε κρατούν εκεί. ΚΑταλαβαίνω, έχουν τα δίκια τους αλλά όχι και να σε στέλνουν σε στέγη ηλικιωμένων!!

Μόνο οι στέγες ηλικιωμένων, και μάλιστα ελάχιστες από αυτές σε δέχονται, μπορούν να σε φροντίσουν και είναι και καθαρές. Και φυσικά κοστίζουν πολύ. Δεν τους νοιάζει. Φτάνει να φύγεις.

Ήρθα να σε δω στο νέο σου χώρο, ένιωσα πολύ περίεργα να περπατώ ανάμεσα στους παππούδες, για να σε βρω σε ένα λυόμενο δωματιάκι πίσω στο βάθος. Κι ένιωσα ακόμα πιο έντονο το συναίσθημα ότι φεύγεις λίγο λίγο… Ούτε αντέδρασες στο ελάχιστο, δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται. Μας ακούς να συζητάμε με τη μητέρα σου και δεν αντιδράς. Μετά οι νοσοκόμες σε πιάνουν με δύναμη να αλλάξουν τις πληγές σου. Ε δεν άντεξα. Κι εσύ εκεί, ατάραχος… Πώς το μπορείς; Κι η μητέρα σου πώς το μπορεί;

Σκέφτομαι ότι πάλι καλά που βρέθηκε κι αυτός ο χώρος. Μακάρι μόνο να σε φροντίζουν όπως πρέπει. Το οικονομικό θέμα δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι, μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω. ..

Φεύγεις, το νιώθω, έχεις αδυνατίσει πολύ, δεν κινείσαι πια… Αναμένω την εξέλιξη… Κι ότι θέλει ο Θεός.

Σκεφτόμουν κάτι που άκουσα από ένα Γέροντα… Αφού ο Θεός ξέρει καλύτερα από μας τι είναι καλύτερο για τον καθένα μας κι έτσι το φροντίζει, γιατί τότε να προσευχόμαστε να γίνει ένας άρρωστος καλά; Κι η απάντηση αποστομωτική: Επειδή αγαπούμε τον άρρωστο και θέλουμε να γίνει καλά. Δεν το κάνουμε τόσο για τον άρρωστο, ο Θεός θα κάνει τη δουλειά του έτσι κι αλλιώς. Προσευχόμενοι όμως δείχνουμε την αγάπη μας στον άρρωστο, κι έτσι ο Θεός βοηθά κι εμάς κι αυτόν, αν είναι για το καλό του.

Προσεύχομαι λοιπόν, να γίνεις καλά.  Σ’ αγαπώ…

Advertisements

2 Responses to “Νέος σε στέγη ηλικιωμένων… Κατάντημα ή ευλογία;”

  1. argh
    “τόσον τζιαιρό γιατί εν μας το ελαλούσετε ότι έshετε μικρόβια τζι εν είσαστε safe τζιαι εφάμεν τη ζωή μας δαμέσα;!;” >:[

    sigh.

  2. paratasizois Says:

    -διότι δε θέλουμε να νομίσετε ότι δεν μπορούμε να φροντίσουμε έναν ασθενή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: