Archive for June, 2009

Θα ήθελα να μου ευχηθείς…

Posted in Uncategorized on June 15, 2009 by paratasizois

Μα δε μπορείς φέτος. Πέρυσι σε παρακάλεσα, θυμάμαι, με τη μητέρα σου παρούσα, να μου πεις μια λέξη, θυμάμαι το προσπάθησες, ανάπνεες βαθιά και κοίταζες έντονα γύρω γύρω… Τότε που είχαμε ακόμα ελπίδες ότι από στιγμή σε στιγμή θα σηκωθείς και θα μιλήσεις, θα γελάσεις και πως όλα θα έφτιαχναν…

Τώρα δεν ελπίζω πια. Όχι πως δεν πιστεύω σε θαύματα και ακόμα το εύχομαι, απλά έχω δεκτεί την κατάσταση πλέον και σκέφτομαι πως αν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει.

Σε έχω βγάλει από την καθημερινότητα μου και σου ζητώ μια μεγάλη συγγνώμη. Περνώ κι εγώ διάφορα, για τα οποία θα μπορούσαμε να μιλούμε αν οι καταστάσεις ήταν διαφορετικές. Δε νιώθω πως μπορώ να έρχομαι εκεί και να σου μιλώ, χώρίς ανταπόκριση. Ξέρω πως ίσως να ακούς, ίσως να είσαι σε θέση να αντιληφθείς ορισμένα πράγματα, ή έστω την παρουσία μου. Ή κάποια παρουσία τελοσπάντων. Νιώθω όμως πως είναι βλακεία να μοιράζομαι την καθημερινότητα και τους προβληματισμούς μου μαζί σου, είναι μικροπρέπεια εκ μέρους μου από τη στιγμή που εσύ αντιμετωπίζεις μια τόσο σοβαρή κατάσταση…

Σε αδικώ ίσως. Όταν σου χαϊδεψα τα μαλλιά και σε ρώτησα κάτι ανάπνευσες βαθιά, για κάποια λεπτά ταλαιπωρήθηκες, ένιωσα πως ήθελες να μου πεις κάτι, οι αντιδράσεις σου ήταν έντονες. Κι όταν άγγιξα λίγο τα πόδια σου τινάκτηκες.

Αντανακλαστικά ίσως. Και ίσως με ένιωσες εκεί. ΔΕν ξέρω. Και ίσως δε μάθω ποτέ.

Συγχώρα με… Δε σε ξεχνώ, σ’ αγαπώ και προσεύχομαι για σένα… Και θα έρχομαι, θα ξεκινήσω να σε βλέπω πάλι διότι δε μπορώ να κάνω διαφορετικά. Σε έχω ανάγκη. Σ’ αγαπώ.

Και ξέρω πως αν μπορούσες θα μου ευχόσουν με τον πιο όμορφο τρόπο και πάλι… Τα λουλούδια σου τα έχω ακόμα, τα τραγούδια σου επίσης… Και θυμάμαι τη γεμάτη αγάπη ματιά σου, την καρδιά σου που μου πρόσφερες απλόχερα… Δώρα ανεκτίμητα που δεν έχουν πολλοί… Κι εγώ ευλογήθηκα όσο λίγοι, νιώθω.

Ο Θεός μαζί σου καλέ μου… Σ’ αγαπώ…