Archive for July, 2009

“Asturias”

Posted in Uncategorized on July 29, 2009 by paratasizois

Σου έβαλα να ακούσεις, από το κινητό μου, ένα κομμάτι με κιθάρα… το αγαπημένο σου, “Asturias”…

Θυμάμαι που το μάθαινες στην κιθάρα κι ήταν δύσκολο… Το είχες βγάλει μέχρι ενός σημείο, το τέλος σε δυσκόλευε λίγο… Είχες βάλει πείσμα όμως να το μάθεις, σαν κάτι να ήθελες να αποδείξεις…

Θυμάμαι πως έτρεχαν τα δάκτυλα σου στις χορδές, με μια δεξιότητα, με μια άνεση, η σχέση σου με την κιθάρα ήταν σχεδόν ερωτική, αγάπη, μίσος, μια έντονη, μια υποτονική… Άλλοτε σε ανύψωνε, άλλοτε σε πλήγωνε… Μια μαζί, για ώρες, μέρες, μια χωριστά, να στέκει η κιθάρα στη γωνιά κι εσύ να μην την έχεις αγγίξει για μήνες… Σε πλήγωνε που δε μπορούσες να προχωρήσεις περισσότερο, να κάνεις τα μαγικά που ήθελες. Λυπόμουν που δε μπορούσες να καταλάβεις πόσο μαγικό ήταν για όποιο σε άκουγε να παίζεις με το δικό σου μοναδικό τρόπο, παλιά γνωστά αλλά κυρίως τα τα δικά σου κομμάτια…

Καθίσαμε στον καναπέ σου, ήθελες να μου παρουσιάσεις “επίσημα” κάποια κομμάτια σου που  κανείς άλλος δεν είχε ακούσει εκτός από τους δικούς σου που είχαν συνηθίσει να γρατσουνάς την κιθάρα με τις ώρες… Με κοίταξες με τα μεγάλα σου παιδικά μάτια και περίμενες την αποδοχή μου, πριν ακόμα ξεκινήσεις να παίζεις… Σου χαμογέλασα και σου είπα πως σε ζηλεύω, ότι το ταλέντο σου είναι μοναδικό κι είναι δικό σου, ο δικός σου θησαυρός…  Ότι με τα χέρια σου φτάχνεις πράγματα απίστευτα…

Ξεκίνησες δειλά να παίζεις και σύντομα σε συνεπήραν οι νότες, τα δάκτυλα σου χαϊδευαν τις χορδές κι αυτές, σε πλήρη υποταγή, έβγαζαν ήχους υπέροχους, δεμένους άψογα μεταξύ τους κι ένιωθα πως γέμιζε το δωμάτιο μαγεία… Έμεινα να ακούω εκστατική τα κομμάτια φλαμένκο που τόσο σου άρεσαν… Δικές σου συνθέσεις που κατέληγαν σε αυτοσχεδιασμό της στιγμής κι ενώ εσύ είχες μπει σ’ ένα κόσμο δικό σου, τα΄αυτιά μου, τα μάτια μου, το μυαλό μου, η καρδιά μου, ήταν, μαζί με την κιθάρα σου, πλήρως  υποταγμένα σε εσένα…

Αξέχαστη βραδιά, αυτή και τόσες άλλες, θα την κουβαλώ πάντα μαζί μου…

Τώρα τα χέρια σου, τα δάκτυλα σου μένουν ακίνητα, σκληρά, τα κοιτάζω και θυμάμαι με νοσταλγία και δέος τη μαγεία που κάποτε έφτιαχναν…

Στο άκουσμα του κομματιού κινείς τα χείλη σου, ανοιγοκλείνεις το στόμα… Νομίζω πως κάτι θέλεις να πεις και κοιτάζω με αγωνία… Οι κινήσεις όμως καταλήγουν σε χασμουρητό και γελώ…! Ίσως δεν ακούς, ίσως δεν αντιλαμβάνεσαι τί ακούς, δε θυμάσαι… Δεν ξέρω κι εγώ τί… Το σίγουρο είναι ότι νύσταξες αν και προτιμώ να θυμάμαι αυτό που διάβασα κάποτε, ότι το χασμουρητό δεν είναι τόσο ένδειξη πρόθεσης να κοιμηθεί κάποιος, όσο προσπάθεια να μείνει ξύπνιος! Παρηγοριέμαι για λίγο μα ξέρω πως μάλλον δεν αντιλαμβάνεσαι καν την παρουσία μου, πόσο μάλλον ότι κάτι “γίνεται” δίπλα στο αυτί σου… Ας είναι… Αν ακούς έστω λίγο, αν αντιλαμβάνεσαι, αν θυμάσαι, ελπίζω να είναι τόσο ευχάριστη η ανάμνηση όσο είναι στο δικό μου κεφάλι…

Πάω… Θα ξανάρθω, πιο σύντομα αυτή τη φορά ελπίζω… Βλέπεις, δε μου είναι εύκολο να σε κοιτάζω να ξαπλώνεις έτσι εκεί…

Σε αγαπώ, θέλω να το ξέρεις… Πολύ!