Archive for September, 2009

blackbird…

Posted in Uncategorized on September 19, 2009 by paratasizois

Bye Bye Blackbird

Πήγα να δω μια ταινία… Ο ηθοποιός σου έμοιαζε τόσο – κι είναι ο αγαπημένος μου… Μα το μυαλό μου δεν ήταν στην  ταινία…

Δεν το είχα συνειδητοποιήσει πιο πριν… Η έκφραση των χειλιών του όταν προβληματιζόταν… Σου έμοιαζε τόσο… Ήρθα να βρω τη φωτογραφία σου… Είναι σκληρό το δικό σου ύφος… Με κοίταξες με βλέμμα διαπεραστικό μα δεν το εννοείς… Ξέρω τί θες, τί θέλεις να μου πεις…

Χθες που ήρθα, με ένιωσες, το ξέρω κι αυτό. Σου μιλούσα και άκουγες με προσοχή, έψαχνες να δεις ποιός τάραζε τη σιωπή σου… Σου θύμισα τους περιπάτους, τις κουβέντες μας… Ένιωσα άσχημα για λίγο, ότι είναι άδικο για σένα,  μετά σκέφτηκα ότι είναι ο μόνος τρόπος να σε αγγίξω… Σου είπα τί νιώθω… Πράγματα που δε σου είχα πει ποτέ όταν ήσουν ακόμα εδώ… Κι ένιωσα περίεργα… Σου μιλούσα αργά, ψιθυριστά σχεδόν… Μα εννοούσα την κάθε μου λέξη…

Αν γυρίσεις πίσω θα είμαι εδώ για σένα… Όπως μπορέσω… Θέλω να μπορέσω… Αν είναι αυτό το σχέδιο Του για εμάς… Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτό, μα εύχομαι να έχω, να μου στείλει ο Θεός δύναμη να το περάσω, ότι κι αν είναι, όπως κι αν είναι… Μόνη μου δε θα μπορέσω…

Και να ξέρεις, ότι κι αν γίνει… Σ’ αγαπώ… Κι εύχομαι για σένα…

…δε σου λέω ακόμα αντίο… blackbird

“join me in death”…

Posted in Uncategorized on September 17, 2009 by paratasizois

Βράδυ… Σε ένα σκοτεινό μαγαζάκι… Live rock night… Από τις λίγες μας βραδιές έξω, μόνοι, μαζί… Πριν… Χάρηκα, στην ιδέα και μόνο… Καθόσουν και με περίμενες. Μου χαμογέλασες κι είχες το πιο αγγελικό πρόσωπο στο χαμηλό ακόμα φως… Κάθισα δίπλα σου, ένιωσα τη ζεστασιά σου, σαν αύρα να περιτριγυρίζει το τραπεζάκι μας… Παραγγείλαμε μπύρα, ακόμα δεν πίστευα ότι καθόμασταν εκεί, μαζί κι ήσουν, ήμαστε καλά…

Άρχισε η μουσική και μαζί της το δικό μας ταξίδι σε δρόμους γκρίζους… Ένιωθα ότι περπατούσαμε παρέα, δίπλα δίπλα, χαμογελούσαμε με σιγουριά ο ένας στον άλλο… Κι ένιωθα ασφάλεια, για σένα κυρίως…

Διάλειμμα. Σηκώθηκες, πήγες στο μπαρ… Επέστρεψες χαμογελαστός με άλλη μπύρα…

Σου χαμογέλασα και σε κοίταξα στα μάτια… Ήταν η επικοινωνία μας, δε χρειαζόταν να πούμε πολλά…

“Ένα τραγούδι από HIM” είπε ο τραγουδιστής…

Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το “Join Me in Death”, το μόνο δικό τους που ήξερα τότε. Με διπέρασε ρίγος… Αυτό το τραγούδι μου άρεσε πολύ και με τρόμαζε ταυτόχρονα.

“Από τον …….  στην ……..”

Πάγωσα καθώς άρχισαν να παίζουν το τραγούδι που ήξερα… Ήξερα πως θα μου το αφιέρωνες… Πώς μόνο εσύ θα μπορούσες να μου αφιερώσεις ένα τραγούδι σαν αυτό… Και ήξερα πως μιλούσε η αγάπη σου… Σου χαμογέλασα, σκέφτηκα ότι τέτοια αγάπη δεν τη βρίσκεις συχνά… Σου είπα μόνο πως με τρομάζει αυτό το τραγούδι και χαμογέλασες πάλι για να με καθησυχάσεις…

Ακούω τώρα το τραγούδι… Θυμάμαι… Σκέφτομαι… Έτσι έγινε πράγματι; Ή το μυαλό μου μου παίζει παιγνίδια; 

Δεν έχει σημασία.

Σκέφτομαι πολλά, δεν ξέρω αν λυπάμαι που δεν ήρθα μαζί σου… Ξέρω όμως πως μου λείπεις αφάνταστα και πως ο χρόνος αργεί πολύ και δε γιατρεύει… Όπου κι αν είσαι, να ξέρεις, είσαι πάντα μέσα μου…

Η ιστορία ξεδιπλώνεται

Posted in Uncategorized on September 14, 2009 by paratasizois

Κάθε φορά μαθαίνω και κάτι παραπάνω… Σαν ταινία που ξεκινά από το τέλος για να αποκαλύψει σιγά σιγά πως άρχισαν όλα…

Χθες σοκαρίστηκα. Δεν ήξερα πως οι άνθρωποι από τους οποίους είχες ζητήσει βοήθεια, επαγγελματίες άνθρωποι ήταν στην πραγματικότητα άρρωστοι, πολύ πιο άρρωστοι από όλους εμάς μαζί! Αρρωστημένοι μάλλον! Κι ένας αρρωστημένος σε θέση ισχύος μπορεί να κάνει απίστευτη ζημιά. Θύμωσα, θέλω το όνομα και τα στοιχεία του να μην τον αφήσω να δουλέψει ποτέ ξανά, να μη μπορέσει να ξαναβλάψει κανέναν, ειδικά καμιά αθώα ταλαιπωρημένη ψυχή που χρειάζεται βοήθεια… Ξέρω πως αυτά υπάρχουν παντού, αρρωστημένες καταστάσεις μπορεί να θυματοποιήσουν τον καθένα μας… Όταν όμως μαθαίνεις ότι αυτό γίνεται σε κάποιο δικό σου τότε όλα αλλάζουν, θέλεις να πάρεις το νόμο στα χέρια σου και να τους στερήσεις όσα στέρησαν ή όσα θα μπορούσαν να στερήσουν στους αγαπημένους σου.

Η μητέρα σου είχε κάνει ότι μπορούσε, σε έσωσε από ακόμα μια καταστροφή… Ήρωας! Να ’ξερες πόσο την πονεί να σε βλέπει εκεί, να ξαπλώνεις, να λιώνεις μέρα με τη μέρα… Σκελετός… Έγινες σκελετός πια… Εγώ πονώ όταν σε βλέπω, πονώ όταν σε σκέφτομαι… Η μητέρα σου πονεί κάθε στιγμή, η ύπαρξη της όλη, το κορμί της, η ψυχή της πονεί σε κάθε αναπνοή, τίποτα άλλο δεν της κάνει αίσθηση πια…

Νιώθω κι εγώ τόσο λίγη… Δε μπόρεσα να κάνω κάτι για σένα. Πού ήμουν όταν περνούσες τόσο δύσκολα; Γιατί τώρα τα μαθαίνω; Όσα λίγα μου είπες, ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου… Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει χρόνια πριν…

Άργησα. Σ’ αγαπούσα αλλά από μακριά. Δε βοήθησα στ’ αλήθεια κι ας βασίστηκες τόσο πάνω μου… Δεν ξέρω τί άλλο μπορούσα να κάνω και πάντα θα αναρωτιέμαι.

Λυπάμαι, δεν ξέρεις πόσο λυπάμαι…

Και νιώθω μέσα μου χήρα. Αν θυμάσαι τη Σμαραγδή του Παπαδιαμάντη, έτσι νιώθω. Ένα μέρος μου ντύθηκε στα μαύρα και αφιερώθηκε σε εσένα.

Χθες ζήτησα και πήρα μια φωτογραφία σου… Θυμήθηκα ότι δεν είχα. Θα σε βάλω σπίτι μου να σε κοιτώ, όπως ήσουν, όμορφος, με το πιο εκφραστικό βλέμμα που είδα ποτέ σε άνθρωπο… Και θα είσαι δικός μου, εκεί… Όπως δε μπόρεσα να σε έχω ποτέ.

Σ΄αγαπώ…

Ο Θεός να σε προσέχει… Και τους δικούς σου που λιώνουν μαζί σου…

longing for the sun…

Posted in Uncategorized on September 10, 2009 by paratasizois

Μου λείπεις… πολύ…

Άκουγα μόλις τώρα ένα από τα αγαπημένα σου τραγούδια… “Holiday”…

Let me take you far away
You’d like a holiday
Let me take you far away
You’d like a holiday

Exchange the cold days for the sun
A good time and fun
Let me take you far away
You’d like a holiday

Let me take you far away
You’d like a holiday
Let me take you far away
You’d like a holiday

Exchange your troubles for some love
Wherever you are
Let me take you far away
You’d like a holiday

Longing for the sun you will come
To the island without name
Longing for the sun be welcome
On the island many miles away from home
Be welcome on the island without name
Longing for the sun you will come
To the island many miles away from home

 

Είμαι σίγουρη ότι εννούσες την κάθε λέξη… Και δεν ήθελα, φοβόμουν εσένα, εμένα μάλλον… Κι έφυγες μόνος σου για να βρεις ήλιο, νησί και διακοπές…

Κι άφησες τη σκιά σου πίσω να μου κρατά συντροφιά. Έστω…

Μα μου λείπεις… Περισσότερο από ότι αντιλαμβάνομαι…

Είναι ωραίο το νησί σου; Έχει ήλιο; Θα γυρίσεις ποτέ; Θα εύχεσαι να βρω κι εγώ ήλιο;

 Σ΄αγαπώ…

On that morning
When this life is over
I know
I’ll see your face