Η ιστορία ξεδιπλώνεται

Κάθε φορά μαθαίνω και κάτι παραπάνω… Σαν ταινία που ξεκινά από το τέλος για να αποκαλύψει σιγά σιγά πως άρχισαν όλα…

Χθες σοκαρίστηκα. Δεν ήξερα πως οι άνθρωποι από τους οποίους είχες ζητήσει βοήθεια, επαγγελματίες άνθρωποι ήταν στην πραγματικότητα άρρωστοι, πολύ πιο άρρωστοι από όλους εμάς μαζί! Αρρωστημένοι μάλλον! Κι ένας αρρωστημένος σε θέση ισχύος μπορεί να κάνει απίστευτη ζημιά. Θύμωσα, θέλω το όνομα και τα στοιχεία του να μην τον αφήσω να δουλέψει ποτέ ξανά, να μη μπορέσει να ξαναβλάψει κανέναν, ειδικά καμιά αθώα ταλαιπωρημένη ψυχή που χρειάζεται βοήθεια… Ξέρω πως αυτά υπάρχουν παντού, αρρωστημένες καταστάσεις μπορεί να θυματοποιήσουν τον καθένα μας… Όταν όμως μαθαίνεις ότι αυτό γίνεται σε κάποιο δικό σου τότε όλα αλλάζουν, θέλεις να πάρεις το νόμο στα χέρια σου και να τους στερήσεις όσα στέρησαν ή όσα θα μπορούσαν να στερήσουν στους αγαπημένους σου.

Η μητέρα σου είχε κάνει ότι μπορούσε, σε έσωσε από ακόμα μια καταστροφή… Ήρωας! Να ’ξερες πόσο την πονεί να σε βλέπει εκεί, να ξαπλώνεις, να λιώνεις μέρα με τη μέρα… Σκελετός… Έγινες σκελετός πια… Εγώ πονώ όταν σε βλέπω, πονώ όταν σε σκέφτομαι… Η μητέρα σου πονεί κάθε στιγμή, η ύπαρξη της όλη, το κορμί της, η ψυχή της πονεί σε κάθε αναπνοή, τίποτα άλλο δεν της κάνει αίσθηση πια…

Νιώθω κι εγώ τόσο λίγη… Δε μπόρεσα να κάνω κάτι για σένα. Πού ήμουν όταν περνούσες τόσο δύσκολα; Γιατί τώρα τα μαθαίνω; Όσα λίγα μου είπες, ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου… Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει χρόνια πριν…

Άργησα. Σ’ αγαπούσα αλλά από μακριά. Δε βοήθησα στ’ αλήθεια κι ας βασίστηκες τόσο πάνω μου… Δεν ξέρω τί άλλο μπορούσα να κάνω και πάντα θα αναρωτιέμαι.

Λυπάμαι, δεν ξέρεις πόσο λυπάμαι…

Και νιώθω μέσα μου χήρα. Αν θυμάσαι τη Σμαραγδή του Παπαδιαμάντη, έτσι νιώθω. Ένα μέρος μου ντύθηκε στα μαύρα και αφιερώθηκε σε εσένα.

Χθες ζήτησα και πήρα μια φωτογραφία σου… Θυμήθηκα ότι δεν είχα. Θα σε βάλω σπίτι μου να σε κοιτώ, όπως ήσουν, όμορφος, με το πιο εκφραστικό βλέμμα που είδα ποτέ σε άνθρωπο… Και θα είσαι δικός μου, εκεί… Όπως δε μπόρεσα να σε έχω ποτέ.

Σ΄αγαπώ…

Ο Θεός να σε προσέχει… Και τους δικούς σου που λιώνουν μαζί σου…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: