Archive for November, 2009

a dream within a dream…

Posted in Uncategorized on November 2, 2009 by paratasizois

Σε ονειρεύτηκα χθες… Ήμουν λέει σε ένα μπαράκι με μια φίλη… Σε είδα στο βάθος να μιλάς με μια παρέα και το βλέμμα σου ήταν ανήσυχα χαρούμενο. Ευδιάθετος, σε κίνηση, σα να πρόσμενες κάτι με ανυπομονησία. Με πλησίασες και μου είπες όλο χαρά ότι ετοίμαζες κάτι. Χάρηκα κι εγώ κι απόρησα, ανησύχησα μα δεν το έδειξα. Κάθισες δίπλα μου και μόλις σταμάτησε η μουσική μίλησες δυνατά και ζήτησες την προσοχή όλων! Παραξενεύτηκα. Δεν ήταν κάτι που θα έκανες εσύ αυτό. Απορώ πώς δεν κατάλαβα τότε ότι ήταν όνειρο. Προσπάθησα να σε ρωτήσω τί πας νά κάνεις μα συνέχισες κι ανακοίνωσες δυνατά την πρόθεση σου και κάποιων παιδιών από το μαγαζί να διοργανώσουν μια βραδιά ροκ… Μια βραδιά στην οποία   θα συμμετείχαν τοπικά συγκροτήματα, παιδιά νέα που έψαχναν χώρο, ευκαιρία να βρεθούν και να μοιραστούν για κάποιες ώρες τις ανησυχίες, το ταλέντο, την αγάπη τους…

Ακούστηκε δυνατό χειροκρότημα, σφυρίγματα, εμφανής η επιδοκιμασία της προσπάθειας αυτής και δε μπορούσα να το πιστέψω. Με κοίταξες προσδοκώντας την έγκριση μου και σου χαμογέλασα, ήθελα να σε σφίξω στην αγκαλιά μου… Έμοιαζες με μωρό παιδί που έκανε κάτι καλό και ζητούσε την αποδοχή του γονιού του. Μ’ άρεσε ο ρόλος αυτός που μου έδινες ώρες ώρες… Πήγες στα δίπλα τραπέζια και μιλούσες με ενθουσιασμό κι απορούσα διότι δεν ήταν του χαρακτήρα σου όλη αυτή η κοινωνικοποίηση. Το απέδωσα στη λαχτάρα σου για να συνευρεθείς μουσικά με άλλους, να μοιραστείς τον πλούτο που έκρυβες μέσα σου και φοβήθηκα πως γι’ ακόμα μια φορά θα απογοητευτείς που ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος… Θα ήμουν εκεί όμως, δίπλα σου…

Σηκώθηκα και πήγα διακριτικά δίπλα από αυτόν που φαινόταν να συμφωνεί περισσότερο με την ανακοίνωση σου. Τον ρώτησα ποιός είχε την ιδέα… Μου είπε ήταν δική σου αλλά μπορούσε να πραγματοποιηθεί με λίγη προσπάθεια κι από άλλους… Δε μου φάνηκε πολύ ενθουσιώδης. Ούτε που με κοίταξε όσο μιλούσαμε. Αισθάνθηκα ότι σε κορόιδεψε, ότι εκμεταλλεύτηκε το δικό σου ενθουσιασμό για κάποια δικά του οφέλη… Κι ότι δε θα σε βοηθούσε όσο σου είχε υποσχεθεί… Ήρθες κοντά μου να ακούσεις την κουβέντα μας κι αγκομαχούσες, μιλούσες γρήγορα κι έψαχνες ακόμα στα μάτια μας την αποδοχή… Σε κοίταξα κι εγώ βαθιά στα μάτια κι εννοούσα ότι δε θα αφήσω να σε κοροιδέψουν ξανά… Θα ήμουν δίπλα σου σε αυτό το μεγάλο για εσένα, ασήμαντο για άλλους βήμα να ενταχθείς επιτέλους κάπου… Να ανοίξεις τα φτερά σου και να δείξεις σε όλους τον πλούτο της ψυχής σου…

Και εκεί ξύπνησα. Ήμουν ανήσυχη… Πώς θα κατάφερνα να σε προστατέψω από τους δήθεν φίλους σου; Πώς θα έκανες τη βραδιά που τόσο ήθελες πραγματικότητα χωρίς να πληγωθείς που οι άλλοι δε θα σου στέκονταν όπως υπολόγισες;

Σε λίγο θυμήθηκα ότι είσαι κατάκειτος… Δε θα μπορέσεις να κάνεις το event σου… Και δε μπορώ να το διοργανώσω μόνη εγώ για σένα…

Και μετά θυμάμαι ότι αυτή η ιστορία δεν έγινε ποτέ διότι εσύ είσαι “εκτός” εδώ και καιρό… Στιγμιαία ανακούφιση που δεν πρέπει να τρέξω να κάνω κάτι εκτός των ορίων μου… Η οποία εναλλάσσεται αμέσως με το καταπλάκωμα του τελευταίου ενάμισι χρόνου, που είσαι εδώ και δεν είσαι… Που σε έχω και δε σε έχω…

Χάρηκα που σε είδα έστω στο όνειρο μου, να γελάς σαν παιδί, όμορφος όπως πάντα…

Θέλω να ξέρεις πόσο σε αγαπώ…

 

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem 
 

Is but a dream within a dream.

 

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep – while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

(Edgar Alan Poe)