Archive for December, 2009

Καλά Χριστούγεννα καλέ μου…

Posted in Uncategorized on December 23, 2009 by paratasizois

Καλά Χριστούγεννα αγαπημένε μου…

Μου λείπεις πολύ… Δεν είμαι και στα καλύτερα μου φέτος… Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι περίεργα χωρίς εσένα… Σε σκέφτομαι συνέχεια, τους δικούς σου…

Ελπίζω να γιορτάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται τη γέννηση του Θεανθρώπου, που τόσο αγάπησες, που τόσο σε αγάπησε… Να είσαι κοντά Του επιτέλους…

Εύχομαι φέτος να είσαι ευτυχισμένος τις γιορτές…

Σε αγαπώ… Να εύχεσαι κι εσύ για εμένα σε παρακαλώ… Αύριο πρώτα ο Θεός θα πάω να δω τη μητέρα σου, ξέρω θα το ήθελες… Κι εγώ το θέλω πολύ, τους νιώθω δική μου οικογένεια πλέον.

Τίποτα άλλο, καλά μας Χριστούγεννα, εύχομαι σε όποιον υποφέρει να ευτυχίσει!!

Να με προσέχεις…

Posted in Uncategorized on December 17, 2009 by paratasizois

Σε ονειρεύτηκα… Μα δεν ήσουν εκεί. Δεν είδα τη μορφή σου… Είδα τους φίλους σου να κλαίνε… Είδα να μαζεύω τα πράγματα σου… Είδα να κάθομαι στον αγαπημένο σου καναπέ και να μου λείπεις… Και στον ύπνο μου ακόμα μου λείπεις…

Νιώθω ένα μεγάλο κενό… Κι είναι παράξενο διότι έλειπες, από καιρό… Ξέρω. Είναι που είχα ελπίδα και δε σε άφηνα να μου φύγεις… Μα τώρα τέλος… Πάει κι η ελπίδα… Μου έφυγες…

Πρώτη φορά δε με νοιάζει αν βγω. Δε θέλω να βγαίνω. Τουλάχιστον όχι με παρέα. Θέλω να βγω να πάω βόλτα μόνη μου για να σε συναντήσω. Ανυπομονώ να κάτσω μόνη σε ένα μπαράκι, σε μια παραλία, σε ένα πάρκο… Και να περιμένω να φανείς.  Ξέρω, μόλις χαμογελάσω και σε φέρω στο μυαλό μου θα φανείς. Το πρόσωπο σου θα εμφανιστεί χαμογελαστό, το βλέμμα σου θα με αγκαλιάσει όπως δε με αγκάλιασες ποτέ…

Θέλω να σπάσουμε την απόσταση που πάντα μας κρατούσε μακριά τον ένα από τον άλλο… Είναι η αρρώστια μας αυτή, η αδυναμία μας τα φταίει που έμεινα εγώ μακριά σου κι εσύ έφυγες τόσο νωρίς… Δε μπόρεσα να σε κρατήσω…

Θέλω να σε ονειρευτώ και πάλι, να σε δω, να είμαστε μαζί έστω για λίγο… Αλλά φοβάμαι πώς και στο όνειρο μου θα σε απογοητεύσω…

Πού να είναι τώρα η ψυχή σου? Πού να ταξιδεύεις? Τι να βλέπεις άραγε? Τί να ακούς? Τί να νιώθεις? Με βλέπεις? Βλέπεις πως τα περνώ? Τί κάνω? Με προσέχεις? Προσεύχεσαι για μένα? Είχαμε κάνει συμφωνία… Θα προσεύχεται ο ένας για τον άλλο… Ή μάλλον εγώ μόνη μου συμφώνησα, δε μου απάντησες ποτέ.

Αν με βλέπεις μείνε κοντά μου λίγο ακόμα… Σε χρειάζομαι… Ελπίζω να με συγχώρεσες… Θα προσπαθήσω να επανορθώσω με την προσευχή μου. Δε μπορώ να κάνω τίποτε άλλο πια… Τη μητέρα σου… Θα την έχω από κοντά. Ναι, αυτό μπορώ να το κάνω. Μόνο αυτή μου έμεινε από εσένα… Θα εύχομαι για εσάς… Κι ίσως σωθώ κι εγώ… Ίσως σε δω ξανά… Σε έναν κόσμο χωρίς πόνο και χωρισμό…

Σ’ αγαπώ… Απόψε έκλαψα πολύ… Μαζεύεται το δάκρυ κάθε μέρα και κάποτε ξεσπά… Δεν ξέρω γιατί κλαίω. Αλήθεια. Δεν ξεχωρίζω αν είναι αγάπη ή εγωισμός που δε σε έχω, που δε θα με αγαπήσει κανείς όσο εσύ… Ότι και να είναι πονεί… Και ίσως έτσι με τον πόνο, το δάκρυ πλυθώ, ξεπλυθώ και καθαρίσω… Ίσως γίνω όπως αυτή που αγάπησες… Ίσως με αγαπήσω κι εγώ…

Να με προσέχεις… Γιατί έχω πέσει χαμηλά…

Και μακάρι ο Θεός να σε πάρει κοντά Του… Το αξίζεις όσο λίγοι από εμάς…

Μη με αφήσεις… ακόμα… σ’ αγαπώ… σε χρειάζομαι…


Εύχομαι…

Posted in Uncategorized on December 7, 2009 by paratasizois

Ήσουν από τους πρώτους που θα έπαιρνες τηλέφωνο… Θα χαιρόμουν να δω τον αριθμό σου πάνω στο κινητό μου, θα απαντούσα με αγωνία αν είσαι καλά. Θα μου ευχόσουν, θα σου ευχόμουν… Θα με καθησύχαζες με τις λέξεις σου αλλά θα καταλάβαινα από το ηχόχρωμα της φωνής σου ότι δεν ήσουν καλά… Θα κανονίζαμε να βρεθούμε, την ίδια μέρα αν ήταν δυνατόν… Ειδικά αν δεν είχαμε βρεθεί λίγες μέρες πιο πριν… Θα σου έφερνα το δώρο σου, θα μου έδινες το δικό μου… Θα σε φιλούσα να σου ευχηθώ, θα καθόμασταν στο δωμάτιο σου και θα πήγαινες να μου φτιάξεις καφέ ή τσάι. Θα σε ακολουθούσα στην κουζίνα και θα σε παρακολουθούσα… Μοναδικές εικόνες… Η μορφή σου θα ήταν ήρεμα μελαγχολική, τα μάτια σου θα έψαχναν μέσα στα δικά μου για αγάπη… Θα φορούσα το πιο ήρεμο και γεμάτο αγάπη βλέμμα ειδικά για εσένα και η φωνή μου θα γινόταν απαλή, καθησυχαστική και σταθερή. Θα χαμογελούσα συνέχεια, θα σου έλεγα βλακείες για να σε βλέπω να γελάς και το γέλιο σου θα ήταν πηγαίο, θα γελούσαν μαζί τα μάτια σου, το πρόσωπο σου θα έλαμπε…

Θα καθόμασταν στο δωμάτιο σου με την πόρτα μισάνοιχτη… Θα έστριβες τσιγάρο και θα παρακολουθούσα τα δάκτυλα σου να κινούνται αργά, σχεδόν νευρικά, το μεσαίο δάκτυλο του ενός χεριού κιτρινισμένο από το τσιγάρο… Το πρόσωπο σου θα ήταν σκυφτό, το μυαλό σου θα ταξίδευε και δε θα μιλούσα καθόλου μέχρι να ανάψεις το τσιγάρο. Θα σκεφτόμουν… Μέχρι να γυρίσεις τα μάτια σου, γεμάτα αθωότητα, ανησυχία, και αγάπη ταυτόχρονα πάνω μου για να αγγίξεις την ψυχή μου χωρίς να το καταλάβω…

Θα μιλούσαμε, θα γελούσαμε… Θα με άφηνες να μιλήσω πρώτη, να σου πω τα νέα μου… Θα άκουγες με μεγάλη προσοχή και θα σχολίαζες με πολύ ενδιαφέρον… Θα ανησυχούσες και θα άλλαζα κουβέντα διότι τα δικά μου είναι βλακείες και θα ρωτούσα για τα δικά σου… Θα μου έλεγες για τις ανησυχίες σου και θα ήθελα να σε πάρω αγκαλιά… Αντί αυτού θα σε αγκάλιαζα με το βλέμμα μου και θα προσπαθούσα να σου μεταδώσω όσα ευχάριστα συναισθήματα μου προκαλούσες… Και θα ήταν πολλά… Πάντα ηρεμούσα όταν ήμουν κοντά σου, πάντα το ένιωθα σωστό, πάντα καταλάβαινα ότι εκεί, σε εκείνη τη στγμή κλείνεται ένα μεγάλο μέρος της λέξης “αγάπη”… Και θα ήθελα να διαρκέσει για πολύ…

Θα έπαιρνες την κιθάρα σου… Θα την κούρδιζες με προσοχή και θα παρακολουθούσα με δέος… Θα έπαιζες παλιά αγαπημένα και θα χανόμουν στον ήχο της κιθάρας και της φωνής σου… Θα ταξίδευες και θα έτρεχα να σε φτάσω… Θα γύριζες να με πάρεις μαζί σου στο ταξίδι τελικά… Τα δάκτυλα σου θα κινούνταν με μαεστρία χωρίς να κοιτάς τις χορδές… Θα αυτοσχεδίαζες και η βραχνή σου φωνή θα έδενε αρμονικά με το καινούργιο σου…

Σου είχα δώσει κάποτε στίχους… Έβαλες μουσική, μια, δυο διαφορετικές… Μου τραγούδησες κι ήταν πολύ ωραίο, χαρούμενο… Είχα ετοιμάσει κι άλλους αλλά δεν ήθελα… Δεν ήθελα να διαβάζεις τους λυπημένους μου στίχους… Είχες ανάγκη από χαρά κι όχι μιζέρια…

Μου έφτιαξες μουσική, ένα cd με μουσική δική σου… Κι ένα άλλο με τραγούδια σου αγαπημένα, με τραγούδια μου αγαπημένα… Κι όλα, μα όλα είχαν κάτι να πουν για εσένα, για το πώς ένιωθες, για εμένα… Δεν ήθελα τότε να τα εξηγήσω… Τώρα που τα ακούω ξανά μου αυτοσυστήνονται, μου μιλούν για εσένα…

Κανείς δεν έχει ξανακάνει τέτοια προσπάθεια για εμένα… Κι ούτε πρόκειται… Ήσουν μοναδικός σε όλα σου…

Θα χαιρόσουν που με είχες εκεί… Θα χαιρόμουν που ήμουν μαζί σου, αν ήταν εικόνα τα συναισθήματα μας θα βαδίζαμε χέρι χέρι στα σκοτεινά με οδηγό τις φωνές μας… Θα ψάχναμε κάποιο φως που θα μας έλουζε τελικά και τους δυο και θα μας έπαιρνε σε κόσμο διαφορετικό από εδώ… Κάπου όπου δε θα πονούσες και δε θα σε πλήγωνε κανείς ξανά. Και θα ένιωθα ότι είναι το σωστό.

Ελπίζω να βρήκες το φως, να σε βρήκε το φως, να σε πήρε εκεί που πάντα ήθελες… Αυτό ελπίζω, αυτό εύχομαι και δε θέλω τίποτε άλλο. Σχεδόν ούτε για εμένα… Αυτό μόνο έχει σημασία…

Αθεράπευτα ρομαντικός, με αγάπη για όλους, την οποία έκρυβαν σκιές και φαντάσματα του παρελθόντος… Σκοτείνιαζαν το βλέμμα σου, παρέλυαν το κορμί σου μα δε μπόρεσαν να τσακίσουν τη ψυχή σου. Αυτή ανέκαθεν προσπαθούσε να πετάξει μακριά από δω, κι ας ήταν δεμένη με όλα όσα την σκότωναν…

Ξέρεις… Ξεχνιέμαι για λίγο και μετά σε θυμάμαι… Αν όχι ακούσια τότε επίτηδες. Δε θέλω να ξεχάσω. Είναι τόσο πολύτιμα όσα μου έδωσες…

Και μου λείπεις… Οι γιορτές δεν είναι ίδιες χωρίς εσένα… Κοιτάζω τη φωτογραφία σου με το σκληρό βλέμμα και μετά την άλλη με το ήρεμο… Προτιμώ την πρώτη, να μου θυμίζει πόσα πέρασες… Και να εύχομαι, να προσεύχομαι για την ψυχή σου…

Βλέπω τα λουλούδια σου… Η μόνη αποξηραμένη ανθοδέσμη που έχω… Ο πίνακας σου… Δυο πουλιά σε μπλε φόντο… Είσαι παντού γύρω μου και δε θέλω να ξεχάσω. Είσαι κομμάτι μου κι ας λείπεις…

Θέλω να σε ξαναδώ… Έχω ανάγκη να σε δω… Να ξέρω που είσαι, αν είσαι καλά… Αγωνιώ… Ελπίζω κάποτε να ξαναβρεθούμε… Αν καταφέρω να ρθω στο φως που εσύ βρίσκεσαι τώρα…

Σε αγαπώ ακόμα και για πάντα… Αν σταματήσω ποτέ να ξέρεις ότι χάθηκα… Κι αν χαθώ μή με αφήσεις κι έλα να με βρεις…

Πρέπει να είμαστε μαζί… Στο φως… Στο Θεό… Μόνο αυτό έχει σημασία… Εύχομαι…

R.I.P. my love…

Posted in Uncategorized on December 1, 2009 by paratasizois

Τέλος.  27/11/2009.

Έφυγες σιωπηλά, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να είμαι εδώ. Σχεδόν μυστικά.

Ήθελα όσα έγραφα εδώ να σου τα δείξω κάποτε. Να γελούμε που όλα πέρασαν και να ξέρεις πέραν πάσης αμφιβολίας ότι σε αγάπησα όσο μπορούσα.

Και τώρα τέλος. Τέλος το εδώ. Δε θα τα δεις ποτέ.

Δεν ξέρω αν ξέρεις. Δεν έχει και σημασία πλέον. Εκεί που είσαι τώρα είναι πολύ καλύτερα. Δε μας έχεις ανάγκη κι ευτυχώς… Είμαστε πολύ λίγοι, είμαι πολύ λίγη… Το μόνο που μπορώ πλέον, η προσευχή μου. Με έμαθες να προσεύχομαι κι ελπίζω να μου μείνει η συνήθεια.

Σ’ αγαπώ. Μου λείπεις. Δε μπορώ να εκφράσω όσα νιώθω εδώ. Τα ζω καθημερινά…

Το δωμάτιο σου, η κιθάρα σου, οι εικόνες σου, τα cd, οι κασέτες, τα τσιγάρα, τα ψάρια, το κομπιούτερ σου… Όλα σε θυμίζουν… Σκέφτομαι ξανά και ξανά τις ώρες που περνούσαμε μαζί. Δε θέλω να τα ξεχάσω.

Έφυγες και πήρες ένα κομμάτι μου μαζί σου.  Σου ανήκει.  Νιώθω ότι η καρδιά μου αιμορραγεί…

Δε μπορώ να εκφραστώ σωστά, ότι και να πω είναι μπερδεμένο, σκόρπιες λέξεις, εικόνες, ότι και να πω είναι λίγο.

Θα κάνω τον πόνο προσευχή και μακάρι να σου δώσω κάτι με αυτό τον τρόπο… Μακάρι επιτέλους να προσφέρω κάτι στη διψασμένη σου ψυχή.

Σε αγαπώ. Τίποτε άλλο. Εύχομαι να πετάξεις ψηλά, αυτό που ήθελες από παιδί… Το νιώθω ότι η ταλαιπωρία σου σε έσωσε. Ότι ο Θεός σε έσωσε. Ηρέμησες πια ελπίζω…

Καλή αντάμωση αγαπημένε μου… Ελπίζω να βρεθούμε εκεί πάνω… Μόνο αυτό έχει σημασία πλέον.

Καλό Παράδεισο…

 

If you go away
On a summer day
Then you might as well
Keep the sun away
All the birds that flew
In the summer sky
And our lovers knew
And our hearts were high
And the days were young
And the nights were long
And the moon stood still
With the night birds song

If you go away, if you go away, if you go away
But if you stay
I’ll make you a day
Like no day has been
Or will be again
We’ ll sail on suns
Well ride on the rain
Well talk to the trees
Well fly with the wind

But if you go away
And I love you so
They’ll be nothing left
In the world you know
Just an empty moon
Full of empty space
Like an empty look
I see on your face

If you go away, if you go away, if you go away

But if you stay
Ill make you a day
Like no day has been
Or will be again
Well sail the suns
Well ride on the rain
Well talk to the trees
Well fly with the wind 

If you go away 

If you go away 

If you go away 

 

———-

“If  I go away what will still remain of me…”

Somewhere on that long lonely road
We all stand alone
Looking for clues
From our different views

In the dark I’ve called out your name
It echoes in vain
Over again
In an empty room

If I go away
What would still remain of me
The ghost within your eyes
The whisper in your sighs
You see
Believe
And I’m always there

Staring down a long empty hall
Pictures on walls
All with your name
But it’s not the same

Searching for the chord I can’t hear
Been searching for years
It’s somewhere inside
But it’s well disguised

If I go away
What would still remain of me
The ghost within your eyes
The whisper in your sighs
You see
Believe
And I’m always there

Someday I’ll take a chance
You find them where you can
They tend to slip away
Those doors to yesterday

Forever is a long time they say
Maybe some day
I’ll meet you there
If you’ve time to spare
Tell me then
Where I can go
Where they won’t know
Who I have been
Can we start again

And if I go away
What would still remain of me
The ghost within your eyes
The whisper in your sighs
You see
Believe
And I’m always there

———–

what makes you think that it’ll all work out in the end.
afraid to feel bad. better off to try and pretend. I’m
immortal, immune to all that is wrong. just keep on wishing.
crossing my fingers. so long. is this helping? i’m growning
weaker each day. can’t stop whining.
still afraid of what i might say or reactions, that control us one and all.

It’s mine, it’s pure and as decent as i can make myself.
Inside, we all know, only the strong survive.

Why don’t you think about that?

so now i’m bleeding on myself yes once again.
seems i trusted another deceitful freind. my fault. should’ve known the deal.
keep your friends close, but your enemies closer, for real.
seems easy, but nothing could be so hard. trying to guess lifes
dealing. what’s the next card? I’m surely folding.
i don’t like this hand at all.

Keep those eyes wide open, here comes a blind side.

maybe things happen for a reason and wherein lies the answer.
to overcome the grieving of lifes unruly lessons. i’m handed
in sucession. it builds my pain which makes me strong.

Why don’t you think about that??

———-

I have often told you stories
About the way
I lived the life of a drifter
Waiting for the day
When I’d take your hand
And sing you songs
Then maybe you would say
Come lay with me love me
And I would surely stay

But I feel I’m growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin’ ’round
I guess I’ll always be
A soldier of fortune

Many times I’ve been a traveller
I looked for something new
In days of old
When nights were cold
I wandered without you
But those days I thougt my eyes
Had seen you standing near
Though blindness is confusing
It shows that you’re not here

Now I feel I’m growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin’ ’round
I guess I’ll always be
A soldier of fortune
I can hear the sound
Of a windmill goin’ ’round
I guess I’ll always be
A soldier of fortune