Εύχομαι…

Ήσουν από τους πρώτους που θα έπαιρνες τηλέφωνο… Θα χαιρόμουν να δω τον αριθμό σου πάνω στο κινητό μου, θα απαντούσα με αγωνία αν είσαι καλά. Θα μου ευχόσουν, θα σου ευχόμουν… Θα με καθησύχαζες με τις λέξεις σου αλλά θα καταλάβαινα από το ηχόχρωμα της φωνής σου ότι δεν ήσουν καλά… Θα κανονίζαμε να βρεθούμε, την ίδια μέρα αν ήταν δυνατόν… Ειδικά αν δεν είχαμε βρεθεί λίγες μέρες πιο πριν… Θα σου έφερνα το δώρο σου, θα μου έδινες το δικό μου… Θα σε φιλούσα να σου ευχηθώ, θα καθόμασταν στο δωμάτιο σου και θα πήγαινες να μου φτιάξεις καφέ ή τσάι. Θα σε ακολουθούσα στην κουζίνα και θα σε παρακολουθούσα… Μοναδικές εικόνες… Η μορφή σου θα ήταν ήρεμα μελαγχολική, τα μάτια σου θα έψαχναν μέσα στα δικά μου για αγάπη… Θα φορούσα το πιο ήρεμο και γεμάτο αγάπη βλέμμα ειδικά για εσένα και η φωνή μου θα γινόταν απαλή, καθησυχαστική και σταθερή. Θα χαμογελούσα συνέχεια, θα σου έλεγα βλακείες για να σε βλέπω να γελάς και το γέλιο σου θα ήταν πηγαίο, θα γελούσαν μαζί τα μάτια σου, το πρόσωπο σου θα έλαμπε…

Θα καθόμασταν στο δωμάτιο σου με την πόρτα μισάνοιχτη… Θα έστριβες τσιγάρο και θα παρακολουθούσα τα δάκτυλα σου να κινούνται αργά, σχεδόν νευρικά, το μεσαίο δάκτυλο του ενός χεριού κιτρινισμένο από το τσιγάρο… Το πρόσωπο σου θα ήταν σκυφτό, το μυαλό σου θα ταξίδευε και δε θα μιλούσα καθόλου μέχρι να ανάψεις το τσιγάρο. Θα σκεφτόμουν… Μέχρι να γυρίσεις τα μάτια σου, γεμάτα αθωότητα, ανησυχία, και αγάπη ταυτόχρονα πάνω μου για να αγγίξεις την ψυχή μου χωρίς να το καταλάβω…

Θα μιλούσαμε, θα γελούσαμε… Θα με άφηνες να μιλήσω πρώτη, να σου πω τα νέα μου… Θα άκουγες με μεγάλη προσοχή και θα σχολίαζες με πολύ ενδιαφέρον… Θα ανησυχούσες και θα άλλαζα κουβέντα διότι τα δικά μου είναι βλακείες και θα ρωτούσα για τα δικά σου… Θα μου έλεγες για τις ανησυχίες σου και θα ήθελα να σε πάρω αγκαλιά… Αντί αυτού θα σε αγκάλιαζα με το βλέμμα μου και θα προσπαθούσα να σου μεταδώσω όσα ευχάριστα συναισθήματα μου προκαλούσες… Και θα ήταν πολλά… Πάντα ηρεμούσα όταν ήμουν κοντά σου, πάντα το ένιωθα σωστό, πάντα καταλάβαινα ότι εκεί, σε εκείνη τη στγμή κλείνεται ένα μεγάλο μέρος της λέξης “αγάπη”… Και θα ήθελα να διαρκέσει για πολύ…

Θα έπαιρνες την κιθάρα σου… Θα την κούρδιζες με προσοχή και θα παρακολουθούσα με δέος… Θα έπαιζες παλιά αγαπημένα και θα χανόμουν στον ήχο της κιθάρας και της φωνής σου… Θα ταξίδευες και θα έτρεχα να σε φτάσω… Θα γύριζες να με πάρεις μαζί σου στο ταξίδι τελικά… Τα δάκτυλα σου θα κινούνταν με μαεστρία χωρίς να κοιτάς τις χορδές… Θα αυτοσχεδίαζες και η βραχνή σου φωνή θα έδενε αρμονικά με το καινούργιο σου…

Σου είχα δώσει κάποτε στίχους… Έβαλες μουσική, μια, δυο διαφορετικές… Μου τραγούδησες κι ήταν πολύ ωραίο, χαρούμενο… Είχα ετοιμάσει κι άλλους αλλά δεν ήθελα… Δεν ήθελα να διαβάζεις τους λυπημένους μου στίχους… Είχες ανάγκη από χαρά κι όχι μιζέρια…

Μου έφτιαξες μουσική, ένα cd με μουσική δική σου… Κι ένα άλλο με τραγούδια σου αγαπημένα, με τραγούδια μου αγαπημένα… Κι όλα, μα όλα είχαν κάτι να πουν για εσένα, για το πώς ένιωθες, για εμένα… Δεν ήθελα τότε να τα εξηγήσω… Τώρα που τα ακούω ξανά μου αυτοσυστήνονται, μου μιλούν για εσένα…

Κανείς δεν έχει ξανακάνει τέτοια προσπάθεια για εμένα… Κι ούτε πρόκειται… Ήσουν μοναδικός σε όλα σου…

Θα χαιρόσουν που με είχες εκεί… Θα χαιρόμουν που ήμουν μαζί σου, αν ήταν εικόνα τα συναισθήματα μας θα βαδίζαμε χέρι χέρι στα σκοτεινά με οδηγό τις φωνές μας… Θα ψάχναμε κάποιο φως που θα μας έλουζε τελικά και τους δυο και θα μας έπαιρνε σε κόσμο διαφορετικό από εδώ… Κάπου όπου δε θα πονούσες και δε θα σε πλήγωνε κανείς ξανά. Και θα ένιωθα ότι είναι το σωστό.

Ελπίζω να βρήκες το φως, να σε βρήκε το φως, να σε πήρε εκεί που πάντα ήθελες… Αυτό ελπίζω, αυτό εύχομαι και δε θέλω τίποτε άλλο. Σχεδόν ούτε για εμένα… Αυτό μόνο έχει σημασία…

Αθεράπευτα ρομαντικός, με αγάπη για όλους, την οποία έκρυβαν σκιές και φαντάσματα του παρελθόντος… Σκοτείνιαζαν το βλέμμα σου, παρέλυαν το κορμί σου μα δε μπόρεσαν να τσακίσουν τη ψυχή σου. Αυτή ανέκαθεν προσπαθούσε να πετάξει μακριά από δω, κι ας ήταν δεμένη με όλα όσα την σκότωναν…

Ξέρεις… Ξεχνιέμαι για λίγο και μετά σε θυμάμαι… Αν όχι ακούσια τότε επίτηδες. Δε θέλω να ξεχάσω. Είναι τόσο πολύτιμα όσα μου έδωσες…

Και μου λείπεις… Οι γιορτές δεν είναι ίδιες χωρίς εσένα… Κοιτάζω τη φωτογραφία σου με το σκληρό βλέμμα και μετά την άλλη με το ήρεμο… Προτιμώ την πρώτη, να μου θυμίζει πόσα πέρασες… Και να εύχομαι, να προσεύχομαι για την ψυχή σου…

Βλέπω τα λουλούδια σου… Η μόνη αποξηραμένη ανθοδέσμη που έχω… Ο πίνακας σου… Δυο πουλιά σε μπλε φόντο… Είσαι παντού γύρω μου και δε θέλω να ξεχάσω. Είσαι κομμάτι μου κι ας λείπεις…

Θέλω να σε ξαναδώ… Έχω ανάγκη να σε δω… Να ξέρω που είσαι, αν είσαι καλά… Αγωνιώ… Ελπίζω κάποτε να ξαναβρεθούμε… Αν καταφέρω να ρθω στο φως που εσύ βρίσκεσαι τώρα…

Σε αγαπώ ακόμα και για πάντα… Αν σταματήσω ποτέ να ξέρεις ότι χάθηκα… Κι αν χαθώ μή με αφήσεις κι έλα να με βρεις…

Πρέπει να είμαστε μαζί… Στο φως… Στο Θεό… Μόνο αυτό έχει σημασία… Εύχομαι…

Advertisements

One Response to “Εύχομαι…”

  1. excellent post *sob*
    {love}

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: