Archive for January, 2010

ευχαριστώ που ήρθες

Posted in Uncategorized on January 21, 2010 by paratasizois

Ευχαριστώ που ήρθες ψες… Δε σε κέρασα, δε θα καθόμουν κι εγώ πολύ, μια μπύρα και μετά για ύπνο… Ήμ0υν πολύ κουρασμένη… Η μουσική ήταν περίεργη, δεν ξέρω αν (θα) σου άρεσε, είχε πολύ μπάσσο και ηλεκτρική… Τώρα που το σκέφτομαι ναι, θα σου άρεσε… Θα με κοιτούσες και μετά θα χανόσουν στους ήχους…  Τώρα που δεν είσαι εδώ να μου παίζεις κιθάρα, να κουρδίζεις τη δική μου και να με προσπαθείς να με πείσεις να δοκιμάσω να παίξω και πάλι δε μου κάνει κάποια αίσθηση η μουσική… Θέλω να βρω τα τραγούδια που σου άρεσαν, να τα ακούω συνέχεια και δε βρίσκω χρόνο να τα μαζέψω… Και κάθε φορά που ακούω κάποιο συγκεκριμένο που σου άρεσε, είναι σα να με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα…

Δεν είχα χρόνο να σε σκεφτώ, να σε θυμηθώ χθες, εκτός αργά το βράδυ… Κι ευτυχώς ήρθες για λίγο να σε δω… Είδα τα μάτια σου, το χαμόγελο σου… Ήσουν διαφορετικός. Πιο σίγουρος, πιο δυνατός… Το χάρηκα πολύ κι ένιωσα γι ακόμα μια φορά ότι με προσέχεις… Αν είχε χώρο θα καθόσουν δίπλα μου με το δερμάτινο σου παλτό, θα έπαιζες νευρικά με τα δάκτυλα σου διότι πλέον απαγορεύεται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους αλλά θα μου έκανες το χατήρι να μην καπνίσεις για λίγο… Θα με κοιτούσες με αγάπη και σιγουριά και μετά θα αφηνόσουν στη μουσική… Θα σε κοίταζα με δέος και θα χαιρόμουν την κάθε στιγμή…  Κι όταν σου έλεγα πως κρύωσα που άνοιξε η πόρτα θα έβγαζες το παλτό σου να το φορέσω. Και θα με αγκάλιαζες. Όλα έχουν αλλάξει τώρα. Η σχέση μας έχει αλλάξει… Όσο περίεργο κι αν ακούγεται σε νιώθω πολύ κοντά μου. Και το ξέρω πως με νιώθεις κι εσύ…

Στο δρόμο για το σπίτι με έπιασε πάλι το παράπονο… Που με άφησες εδώ και τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο… Το θετικό είναι που δεν έφυγες τελείως… Που έρχεσαι στη σκέψη μου, στη δυσκολία μου, όταν χρειάζομαι την αγάπη σου… Και κρατάς την ελπίδα μου στα χέρια σου…

Είσαι η ελπίδα μου. Χρειάζομαι να ξέρω ότι σώθηκες πια… Πιστεύω ότι σώθηκες και αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω κι ελπίδα ότι μπορεί κάποτε να σωθώ κι εγώ και να σε ξαναδώ. Αν κάποια στιγμή θέλεις… Αν θέλει κι ο Θεός, δώσμου ένα σημάδι ότι είσαι καλά… Δεν το αξίζω αλλά μπορεί να χρειαστώ το σημάδι σου, θυμήσου με…  Σου το λέω ξανά, κρατάς την ελπίδα μου στα χέρια σου…

Αυτός ο κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου όλο και συχνότερα τελευταίως… Δεν το είχα ξανανιώσει αυτό… Έτσι νιώθω ζωντανή, ότι μπορώ και αισθάνομαι, ζω, θέλω, ελπίζω, αγαπώ… Σου χρωστώ τόσα πολλά… 

Θα σε περιμένω, όταν πάω ξανά για ποτό… Εγώ κι εσύ μόνο. Θα σε φωνάξω. Έστω για λίγο, έλα να με δεις. Θα χαρώ πολύ, θα μου δώσεις δύναμη κι ελπίδα πάλι…

Ξέρω, όλο σου ζητώ… Μη με παρεξηγείς… Είναι που σε νιώθω δικό μου… Και με αγαπάς όσο κι εγώ εσένα.

Θα τα ξαναπούμε καλέ μου… stay close  🙂

Υ.Γ. Μην ξανάρθεις στα όνειρα μου όμως… Αυτά δεν τα ελέγχω και φτιάχνουν  ιστορίες δικές τους, άσχημες και στενοχωριέμαι… Δε θέλω να τους δίνω σημασία αλλά στενοχωριέμαι… Στον ξύπνιο μου να έρχεσαι μόνο, να σε χαίρομαι όπως θέλω…

Advertisements

Προχωρώντας…

Posted in Uncategorized on January 15, 2010 by paratasizois

… Σκέφτομαι… Σε σκέφτομαι πολύ…   Μου λείπεις, σε θυμάμαι, στενοχωριέμαι που δεν είσαι εδώ, που με άφησες χωρίς εσένα… Έκτισα ένα τείχος γύρω μου να μη με φτάνει κανείς, να μη με αγγίζει, να μην νιώθω… Και περισσότερο στενοχωριέμαι, όλα μου φταίνε…

Και τελικώς δε μου αρέσω έτσι. Νομίζω, πιστεύω δε θα σου άρεσα ούτε κι εσένα έτσι.

Εσύ κάτι είχες δει σε εμένα… Με εμπιστεύτηκες… Με αγάπησες… Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον επειδή όλους τους αγαπούσες. Κι όμως σε εμένα είδες κάτι ξεχωριστό… Δεν ξέρω τί. Μα θέλω να το βρω ξανά. Θέλω να είμαι ξανά εκείνη που αγάπησες, να βρω ξανά εκείνα τα στοιχεία μου που σε τράβηξαν, που σε έκαναν να με αγαπήσεις τόσο. Άν υπάρχουν! Κι αν δεν υπάρχουν θέλω να τα φτιάξω. Θέλω να με κάνω όμορφο άνθρωπο, για να με δεις από ψηλά και να χαρείς… Να με αγαπάς και από ψηλά…

Το ξέρω, το νιώθω ότι με βλέπεις και θέλω να πιστεύω ότι με νιώθεις κι εσύ, βλέπεις τη στενοχώρια μου, την ανησυχία μου, και αγωνιάς κι εσύ για μένα. Και εύχεσαι. Δε θέλω να στενοχωριέσαι για εμένα. Θέλω να είμαι καλά και να χαίρεσαι για μένα.

Θέλω να είμαι αυτή που αγάπησες. Θέλω να έχεις δίκιο που με αγάπησες. Όχι μόνο επειδή εσύ ήξερες να αγαπάς, αλλά επειδή άξιζα την αγάπη σου. Θέλω κάποτε να την αξίζω.

Θα προσπαθήσω να ρίξω τον τοίχο που έκτισα και να ανοίξω την καρδιά μου. Να αγαπήσω ξανά και να αγαπηθώ. Η αγάπη πρέπει να δίνεται απλόχερα. Κι επιστρέφεται μετά δεκαπλάσια. Θέλω την αγάπη, την χρειάζομαι…

Και θέλω να συνεχίσεις να με αγαπάς και να εύχεσαι γα εμένα.

Δεν έχω πλέον αμφιβολία. Σε αγάπησα πραγματικά, σε αγαπώ και πάντα θα σε αγαπώ. Θέλω να σε δω ξανά και θα το προσπαθήσω, να είμαστε μαζί πάλι κάποτε. Θα το βάλω στόχο και αυτό ξέρω θα με βοηθήσει σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Η αγάπη σου θα μου δίνει δύναμη πάντα.

Το νιώθω ότι άλλαξα, ότι αλλάζω… Και θέλω να το προλάβω, να είναι η αλλαγή μου προς το καλύτερο. Δεν είναι εύκολο και ο παλιός μου εαυτός με πολεμά… Μα έχω την αγάπη σου και τις προσευχές σου και με τη βοήθεια του Θεού θα είμαστε και πάλι μαζί… Ελπίζω…

Σε αγαπώ κι ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα, που με άγγιξες τόσο και μου δόθηκε η ευκαιρία να ευτυχίσω παντοτινά…

Αυτά που σου γράφω τώρα, είναι στιγμές που δε θα τα θυμάμαι. Που θα μου τα κρύβουν σκιές και θα παλεύω να τα βρω κάτω στο πάτωμα που θα είμαι… Διότι θα ξαναπέσω, αυτό είναι σίγουρο. Ελπίζω μόνο να τα θυμηθώ γρήγορα, έγκαιρα και να σταθώ και πάλι στα πόδια μου. Και βασίζομαι πάνω σου, να με σηκώσεις ξανά, να μη με αφήσεις να χαθώ. Κι ας σε άφησα εγώ… Εσύ είσαι πολύ καλύτερος από εμένα, θα πολεμήσεις για εμένα…

Μη με αφήσεις…

Δε θα με αφήσω…

Δε θα σε αφήσω…

Ο Θεός να σε ευλογεί…

Και να ξέρεις… Σε αγαπώ… αληθινά!

Δεν τα έβλεπα τόσο καθαρά όλα αυτά… Ο πάτερ μας… Ξέρεις εσύ. Εύχεται κι αυτός για εμάς… Πολύ… Να τον θυμάσαι στις προσευχές σου!

iris

Posted in Uncategorized on January 10, 2010 by paratasizois

δε θέλω να μιλώ…

θέλω να κάθομαι μόνη μου σπίτι

μα δε μου κάνει καλό, σκέφτομαι διάφορα, σε σκέφτομαι… η μορφή σου είναι παντού, όπου κοιτάξω…

εγώ φταίω, που δε σε αφήνω να ησυχάσεις, σε γυροφέρνω συνέχεια στο μυαλό μου… και δεν αφήνω ούτε τον εαυτό μου να ησυχάσει

θέλω πολύ μια αγκαλιά… από αγάπη… θέλω να σε αγκαλιάσω και δε μπορώ, θέλω να αγκαλιάσω τη μητέρα σου, να της μεταδώσω την αγάπη μου για εσένα μα δεν τολμώ… κι ας ξέρω πως έχει κι εκείνη ανάγκη μια αγκαλιά… είναι ότι μου έμεινε από εσένα, μαζί με τα τραγούδια και τις φωτογραφίες σου

και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι πως ούτε μια φωτογραφία δεν έχουμε μαζί! είναι τόσα πολλά που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε μαζί και δεν… δεν είχαμε το χρόνο, την ευκαιρία… ίσως πάλι αφήσαμε τις ευκαιρίες να φύγουν…

πάλι σε ονειρεύτηκα

και σου συμπεριφέρθηκα το ίδιο…  οι ίδοι φόβοι, φοβίες, αδυναμίες… τίποτα δεν άλλαξε…

και τίποτα δεν είναι το ίδιο… αναρωτιέμαι τί καλό μπορεί να βγει από αυτή την κατάσταση… για εμένα… εσύ ξέρω είσαι καλά…

εγώ όμως… δε μπορώ, δε μπορώ να προσφέρω τίποτα…

in time… maybe…

all i want to do now is think of you…

and i don’t want the world to see me
cause i don’t think that they’d understand
when everything’s made to be broken
i just want you to know who i am


goodnight angel

40 μέρες…

Posted in Uncategorized on January 5, 2010 by paratasizois

… που έφυγες… Που λείπεις και δε μπορώ να σε δω… Που σε βλέπω στο μυαλό μου και δε μπορώ να σε ακούσω… Που σε ακούω στη σκέψη μου και δε μπορώ να σε αγγίξω… Που σε αγγίζω στην καρδιά μου και μου χαμογελάς…

Σκοτεινιάζω… Σκέφτομαι πόσο μου λείπεις και παραξενεύομαι με τον εαυτό μου. Πρώτη φορά νιώθω έτσι για κάποιον. Με τρομάζει. Με τρομάζω που σε ζηλεύω και θέλω να έρθω να σε βρω. Δε θα κάνω καμιά βλακεία, μην ανησυχείς. Ξέρω όμως, πιστεύω ότι είσαι καλά εκεί που είσαι και γι αυτό δεν καταρρέω.  Δε φοβάμαι για σένα. Ξέρω είσαι καλά εκεί που είσαι. Καλύτερα από ποτέ. Κοντά σε Αυτόν που αγάπησες. Ανυπομονώ.

Σήμερα έβγαλαν τα στεφάνια από τον τάφο σου. Το χώμα εκεί βουναλάκι πάνω από το σώμα σου… Το σώμα σου, ούτε μπορώ να φανταστώ πως είναι… Κλεισμένο στα σκοτεινά… Αν μου έλεγε κάποιος αυτά που σκέφτομαι, που γράφω θα έλεγα ότι είναι μακάβρια. Μα δεν είναι. Δεν είναι μακάβριες οι σκέψεις μου… Σκέψεις αγάπης είναι.  Αν το νιώσει κάποιος, θα δει ότι το κοιμητήριο είναι πολύ ήρεμος τόπος… Εκεί ηρεμείς… Σκέφτεσαι… Νιώθεις κοντά στον άνθρωπο σου κι ας μη μπορεί να σου μιλήσει. Του μιλάς εσύ… Κοιτάς κάτω το χώμα και μετά κοιτάς ψηλά… Το σώμα σου καλέ μου είναι εκεί μα η ψυχή σου έχει πετάξει ψηλά… Μετά από σήμερα ελπίζω να ηρέμησε… Προσεύχομαι και πιστεύω πως ηρέμησε…

Δεν τόλμησα να μπω στο δωμάτιο σου. Όλα είναι όπως παλιά, μα τίποτα δεν του μοιάζει… Λείπεις εσύ.

Σήμερα θυμήθηκα και πόσο μοιάζεις στη μάνα σου… Την ευγένεια σου την πήρες από αυτή… Μιλούσες με ήρεμο τρόπο κι ήσουν τρυφερός όσο κανένας… Το σκυλάκι, το κουνελάκι σου μετά… Τα φρόντιζες με τόση αγάπη, με τόση στοργή… Είχες τόση αγάπη να δώσεις… Και δε σε άφησα.

Είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως δε θα σε ξαναδώ, τουλάχιστον όχι εδώ… Μου φαίνεται σαν χθες που μιλούσαμε, που γελούσαμε, που βολτάραμε, που με κοιτούσες κι έσταζαν τα μάτια σου μέλι στα δικά μου… Κι ήσουν σαν μωρό…

Θέλω να σου πω τόσα πολλά… Μα δεν έχει σημασία πλέον… Είσαι αλλού… Μακριά… Θα σε νιώθω σαν το φύλακα άγγελο μου. Μείνε κοντά μου σε παρακαλώ… Μη με αφήσεις… Σε έχω ανάγκη όσο ποτέ… Κι ας μην έκανα για σένα τίποτα… Σε αγαπώ και δε θα μου περάσει ποτέ.

Και θα ζω μέχρι να έρθω να σε βρω. Μακάρι να με αξιώσει κι εμένα ο Θεός να πάω κάποτε κοντά Του… Και να δω και πάλι το πρόσωπο σου να λάμπει.

Θα εύχομαι…

Όλα τα δάκρυα μου για σένα απόψε… (από μια πέτρινη καρδιά…)