40 μέρες…

… που έφυγες… Που λείπεις και δε μπορώ να σε δω… Που σε βλέπω στο μυαλό μου και δε μπορώ να σε ακούσω… Που σε ακούω στη σκέψη μου και δε μπορώ να σε αγγίξω… Που σε αγγίζω στην καρδιά μου και μου χαμογελάς…

Σκοτεινιάζω… Σκέφτομαι πόσο μου λείπεις και παραξενεύομαι με τον εαυτό μου. Πρώτη φορά νιώθω έτσι για κάποιον. Με τρομάζει. Με τρομάζω που σε ζηλεύω και θέλω να έρθω να σε βρω. Δε θα κάνω καμιά βλακεία, μην ανησυχείς. Ξέρω όμως, πιστεύω ότι είσαι καλά εκεί που είσαι και γι αυτό δεν καταρρέω.  Δε φοβάμαι για σένα. Ξέρω είσαι καλά εκεί που είσαι. Καλύτερα από ποτέ. Κοντά σε Αυτόν που αγάπησες. Ανυπομονώ.

Σήμερα έβγαλαν τα στεφάνια από τον τάφο σου. Το χώμα εκεί βουναλάκι πάνω από το σώμα σου… Το σώμα σου, ούτε μπορώ να φανταστώ πως είναι… Κλεισμένο στα σκοτεινά… Αν μου έλεγε κάποιος αυτά που σκέφτομαι, που γράφω θα έλεγα ότι είναι μακάβρια. Μα δεν είναι. Δεν είναι μακάβριες οι σκέψεις μου… Σκέψεις αγάπης είναι.  Αν το νιώσει κάποιος, θα δει ότι το κοιμητήριο είναι πολύ ήρεμος τόπος… Εκεί ηρεμείς… Σκέφτεσαι… Νιώθεις κοντά στον άνθρωπο σου κι ας μη μπορεί να σου μιλήσει. Του μιλάς εσύ… Κοιτάς κάτω το χώμα και μετά κοιτάς ψηλά… Το σώμα σου καλέ μου είναι εκεί μα η ψυχή σου έχει πετάξει ψηλά… Μετά από σήμερα ελπίζω να ηρέμησε… Προσεύχομαι και πιστεύω πως ηρέμησε…

Δεν τόλμησα να μπω στο δωμάτιο σου. Όλα είναι όπως παλιά, μα τίποτα δεν του μοιάζει… Λείπεις εσύ.

Σήμερα θυμήθηκα και πόσο μοιάζεις στη μάνα σου… Την ευγένεια σου την πήρες από αυτή… Μιλούσες με ήρεμο τρόπο κι ήσουν τρυφερός όσο κανένας… Το σκυλάκι, το κουνελάκι σου μετά… Τα φρόντιζες με τόση αγάπη, με τόση στοργή… Είχες τόση αγάπη να δώσεις… Και δε σε άφησα.

Είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως δε θα σε ξαναδώ, τουλάχιστον όχι εδώ… Μου φαίνεται σαν χθες που μιλούσαμε, που γελούσαμε, που βολτάραμε, που με κοιτούσες κι έσταζαν τα μάτια σου μέλι στα δικά μου… Κι ήσουν σαν μωρό…

Θέλω να σου πω τόσα πολλά… Μα δεν έχει σημασία πλέον… Είσαι αλλού… Μακριά… Θα σε νιώθω σαν το φύλακα άγγελο μου. Μείνε κοντά μου σε παρακαλώ… Μη με αφήσεις… Σε έχω ανάγκη όσο ποτέ… Κι ας μην έκανα για σένα τίποτα… Σε αγαπώ και δε θα μου περάσει ποτέ.

Και θα ζω μέχρι να έρθω να σε βρω. Μακάρι να με αξιώσει κι εμένα ο Θεός να πάω κάποτε κοντά Του… Και να δω και πάλι το πρόσωπο σου να λάμπει.

Θα εύχομαι…

Όλα τα δάκρυα μου για σένα απόψε… (από μια πέτρινη καρδιά…)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: