ευχαριστώ που ήρθες

Ευχαριστώ που ήρθες ψες… Δε σε κέρασα, δε θα καθόμουν κι εγώ πολύ, μια μπύρα και μετά για ύπνο… Ήμ0υν πολύ κουρασμένη… Η μουσική ήταν περίεργη, δεν ξέρω αν (θα) σου άρεσε, είχε πολύ μπάσσο και ηλεκτρική… Τώρα που το σκέφτομαι ναι, θα σου άρεσε… Θα με κοιτούσες και μετά θα χανόσουν στους ήχους…  Τώρα που δεν είσαι εδώ να μου παίζεις κιθάρα, να κουρδίζεις τη δική μου και να με προσπαθείς να με πείσεις να δοκιμάσω να παίξω και πάλι δε μου κάνει κάποια αίσθηση η μουσική… Θέλω να βρω τα τραγούδια που σου άρεσαν, να τα ακούω συνέχεια και δε βρίσκω χρόνο να τα μαζέψω… Και κάθε φορά που ακούω κάποιο συγκεκριμένο που σου άρεσε, είναι σα να με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα…

Δεν είχα χρόνο να σε σκεφτώ, να σε θυμηθώ χθες, εκτός αργά το βράδυ… Κι ευτυχώς ήρθες για λίγο να σε δω… Είδα τα μάτια σου, το χαμόγελο σου… Ήσουν διαφορετικός. Πιο σίγουρος, πιο δυνατός… Το χάρηκα πολύ κι ένιωσα γι ακόμα μια φορά ότι με προσέχεις… Αν είχε χώρο θα καθόσουν δίπλα μου με το δερμάτινο σου παλτό, θα έπαιζες νευρικά με τα δάκτυλα σου διότι πλέον απαγορεύεται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους αλλά θα μου έκανες το χατήρι να μην καπνίσεις για λίγο… Θα με κοιτούσες με αγάπη και σιγουριά και μετά θα αφηνόσουν στη μουσική… Θα σε κοίταζα με δέος και θα χαιρόμουν την κάθε στιγμή…  Κι όταν σου έλεγα πως κρύωσα που άνοιξε η πόρτα θα έβγαζες το παλτό σου να το φορέσω. Και θα με αγκάλιαζες. Όλα έχουν αλλάξει τώρα. Η σχέση μας έχει αλλάξει… Όσο περίεργο κι αν ακούγεται σε νιώθω πολύ κοντά μου. Και το ξέρω πως με νιώθεις κι εσύ…

Στο δρόμο για το σπίτι με έπιασε πάλι το παράπονο… Που με άφησες εδώ και τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο… Το θετικό είναι που δεν έφυγες τελείως… Που έρχεσαι στη σκέψη μου, στη δυσκολία μου, όταν χρειάζομαι την αγάπη σου… Και κρατάς την ελπίδα μου στα χέρια σου…

Είσαι η ελπίδα μου. Χρειάζομαι να ξέρω ότι σώθηκες πια… Πιστεύω ότι σώθηκες και αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω κι ελπίδα ότι μπορεί κάποτε να σωθώ κι εγώ και να σε ξαναδώ. Αν κάποια στιγμή θέλεις… Αν θέλει κι ο Θεός, δώσμου ένα σημάδι ότι είσαι καλά… Δεν το αξίζω αλλά μπορεί να χρειαστώ το σημάδι σου, θυμήσου με…  Σου το λέω ξανά, κρατάς την ελπίδα μου στα χέρια σου…

Αυτός ο κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου όλο και συχνότερα τελευταίως… Δεν το είχα ξανανιώσει αυτό… Έτσι νιώθω ζωντανή, ότι μπορώ και αισθάνομαι, ζω, θέλω, ελπίζω, αγαπώ… Σου χρωστώ τόσα πολλά… 

Θα σε περιμένω, όταν πάω ξανά για ποτό… Εγώ κι εσύ μόνο. Θα σε φωνάξω. Έστω για λίγο, έλα να με δεις. Θα χαρώ πολύ, θα μου δώσεις δύναμη κι ελπίδα πάλι…

Ξέρω, όλο σου ζητώ… Μη με παρεξηγείς… Είναι που σε νιώθω δικό μου… Και με αγαπάς όσο κι εγώ εσένα.

Θα τα ξαναπούμε καλέ μου… stay close  🙂

Υ.Γ. Μην ξανάρθεις στα όνειρα μου όμως… Αυτά δεν τα ελέγχω και φτιάχνουν  ιστορίες δικές τους, άσχημες και στενοχωριέμαι… Δε θέλω να τους δίνω σημασία αλλά στενοχωριέμαι… Στον ξύπνιο μου να έρχεσαι μόνο, να σε χαίρομαι όπως θέλω…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: