Archive for February, 2010

αφιερωμένο…

Posted in Uncategorized on February 14, 2010 by paratasizois

Είναι που κάθε σκέψη μου μαυρίζει στο σκοτάδι

από λευκή και κόκκινη λυγίζει κάθε βράδυ

κι αφήνει την ανάσα της για λίγο, να σε ψάξει

στο χέρι, για πυξίδα της μια ζωντανή σου λάμψη


Τα πάντα γύρω της θολά κι έρποντας ψαχουλεύει

σε ότι θυμίζει μια χαρά, μια αγάπη που λατρεύει

αγγίζει κάθε ζεστασιά, κάθε πληγή που κλείνει

κάθε φωνή που λαχταρά, και φλόγα αν τρεμοσβήνει


Σαν λιγοστεύει η ανάσα της και πάει να ξεψυχήσει

θυμάται την αγάπη σου κι αρνείται να μ’ αφήσει

παίρνει φωνή και δύναμη, χαμόγελο κι εικόνα

με κλείνει μέσα σε αγκαλιά: “δε σ’ έχω αφήσει ακόμα”


Κι ευθύς ανασηκώνομαι, μαζεύω την ψυχή μου

μου δίνεις τα κομμάτια μου και κάποια προσευχή μου

τα δάκτυλα μας μπλέκονται, τα δάκρυα μας στεγνώνουν

κι όσα μας χώριζαν στο χθες, στο αύριο μας ενώνουν…





Advertisements

Κάθε μέρα πιο πολύ…

Posted in Uncategorized on February 8, 2010 by paratasizois

Μου λείπεις κάθε μέρα πιο πολύ…

Είναι πολύ αισθητή η απουσία σου…

Κι η παρουσία σου επίσης…

Μα θα σε ήθελα εδώ δίπλα μου, αυτές τις κρύες τις βραδιές που ψάχνω αγαπημένη παρέα για καφέ, τσάι, για κουβεντούλα… Διότι όλα αυτά τα κάνεις με τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα για να τα απολαύσεις… Δε θέλω όποιον κι όποιον, θέλω εσένα δίπλα μου, πάει τόσος καιρός, πέρασαν οι μήνες, αρχίζουν και περνούν τα χρόνια… Νιώθω άλλος άνθρωπος, άλλαξα χωρίς εσένα. Έμαθα να ζω χωρίς εσένα κι έγινα κάποια άλλη. Οι αναμνήσεις έρχονται κάθε φορά που κάνει κρύο, που ακούω ένα τραγούδι, που μιλώ με κάποια άτομα… Ακόμα να μάθω να το χειρίζομαι κι ίσως να μη μάθω ποτέ. Έρχεσαι απρόσμενα και μου φέρνεις γλυκά δάκρυα στα μάτια… Σε αφήνω για λίγο μα μετά επαναστατώ… Δεν είσαι εδώ σκέφτομαι… Με άφησες, σκέφτομαι… Μα αμέσως έρχεσαι να μου πεις ότι δε θα με αφήσεις ποτέ… Θέλω να το πιστέψω και σε σφήνω να περιφέρεις τη μορφή σου μπρος στα μάτια της ψυχής… Μόνο εκεί σε βλέπω πια… Κι ίσως είναι πιο δυνατά από τα μάτια στο πρόσωπο μου. Διότι αυτά δε σε βλέπουν κι όμως αντέχω. Που σημαίνει ότι κάτι πιο δυνατό μου δίνει δύναμη να αντέχω.

Βρέχει έξω… Αυτός ο μουντός καιρός μου θυμίζει τις κρύες νύχτες που καθόμαστε και πίναμε μαζί ζεστά… Δε μπορώ να το ξεπεράσω… Αλλά μπορώ… Ότι δε με σκότωσε, με κάνει πιο δυνατή. Κι όμως δε νιώθω πιο δυνατή. Μου λείπεις ακόμα, πάντα θα μου λείπεις… Σε ζητώ, σε θέλω, ο κόμπος στο λαιμό έρχεται πίσω από την εικόνα σου και το δάκρυ… Είναι πια πακέτο…

Πώς αντέχει κάποιος έναν τέτοιο χαμό? Πώς μπορεί να σβήσει κάποιον που αγάπησε τόσο, έτσι απλά από τη ζωή του? Πώς τον αντέχει, πώς μπορεί,  χωρίς την ελπίδα? Δε θα άντεχα αν δεν ένιωθα πως είσαι ακόμα δίπλα μου. Δε θα μπορούσα να σε αφήσω να φύγεις αν πίστευα ότι δε θα σε ξαναδώ ποτέ. Θα σκλήρυνε η καρδιά μου μέχρι να γίνει πέτρα για να μην ξανανιώσω, να μην  ξαναγαπήσω ποτέ. Δεν ξέρω πως αντέχουν οι άλλοι χωρίς το Θεό, με κάποιον βούδα, με λεφτά, με δόξα, με όλα τα πρόσκαιρα αλλά χωρίς το Θεό και χωρίς την ελπίδα, χωρίς εμπειρία της αιώνιας ευτυχίας μετά τον τάφο. Εγώ δε θα άντεχα… Με χάπια ίσως, με παρορμήσεις και μια καρδιά πέτρα μέχρι να σβήσω… Και θα παρακαλούσα να σβήσω.

Γι αυτό σου λέω, μείνε κοντά μου, δε θα αντέξω διαφορετικά… Αυτή η επικοινωνία των δύο μας κόσμων είναι ότι καλύτερο μου έχει δώσει ο Θεός… Κι εσύ η ευκαιρία μου να είμαι κοντά Του… Στη ζωή σου και στο θάνατο σου, μου δίνεις ζωή…

Το ήξερες αυτό πριν φύγεις? Το φανταζόσουν?

Εσύ ήξερες πολλά, πριν φύγεις είχες προβλέψει πολλά και κανείς δε σου έδινε σημασία… Μπορεί κι αυτό να το πρόβλεψες. Και να μη μου είπες ποτέ τίποτα. Καλύτερα, δε θα άντεχα να ξέρω ότι θα σε χάσω. Και καλύτερα που έφυγες πρώτος μάλλον… Όλα έγιναν για κάποιο λόγο… Και μου ανοίγεις τώρα πόρτες που δεν είχα ξαναδεί… Δεν το αξίζω… Δε μπορώ να σε ευχαριστήσω αρκετά… Θα ευχαριστώ το Θεό που σε έστειλε κοντά μου. Που σε αφήνει ακόμα κοντά μου. Ξέρεις πως ακροβατώ…  Μη με αφήσεις.

Σε αγαπώ κάθε μέρα πιο πολύ…

Θεέ μου, μη με αφήσεις…

… πάντα κοντά σου, στην καρδιά σου…

Posted in Uncategorized on February 1, 2010 by paratasizois

Άλλη μια κηδεία προχθές… Πλησίασα τον τεθλιμμένο συγγενή να τον συλληπηθώ, δεν ήξερα τί να πω εκτός από το ότι “δεν έφυγε, είναι και θα είναι πάντα κοντά σου, μέσα στην καρδιά σου”… Το ψιθύρισα, δεν ξέρω αν με άκουσε, ίσως και να μην βγήκε από τα χείλη μου τελικά… Για πρώτη φορά όμως το εννοούσα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου! Δεν ήταν απλά λόγια παρηγοριάς, να απαλυνθεί ο πόνος, να φύγει η απελπισία, το ένιωθα πραγματικά, έχοντας πλέον εσένα υπόψη…!

Σε νιώθω τόσο κοντά μου, κι ας μην είσαι εδώ. Ξέρω πως με βλέπεις από ψηλά, πως εύχεσαι, πως θέλεις να είμαι καλά, νιώθω πως έχω ακόμα ένα σύμμαχο στον αγώνα μου εδώ και ότι δε θα με αφήσεις μόνη μου… Κι όσο εύχομαι κι εγώ για σένα, θα μένεις δίπλα μου, θα σε νιώθω…

Θυμήθηκα κάτι παιδιά που φτιάχνουν φανταστικούς φίλους για να παλέψουν τη μοναξιά. Μα δεν είμαι σαν κι αυτά, δε σε έφτιαξα στο μυαλό μου, υπήρξες στα αλήθεια και με αγάπησες πολύ. Με αγαπάς ακόμα, σου μιλώ και νιώθω πως με ακούς, νιώθω ότι μας ενώνουν ακόμα πολλά, κι ας μην είσαι εδώ, ας μη βλέπω το πρόσωπο σου, τα μάτια σου… Σε “βλέπω” όμως όταν σε αναζητήσω, σε βλέπω στη δυσκολία μου να μου χαμογελάς και να μου δίνεις δύναμη, σε νιώθω κι αυτό δεν είναι ψεύτικο. Πιστεύω πως όποιος αγάπησε πραγματικά το νιώθει αυτό το δέσιμο και του είναι πολύτιμο.

Προχωρώ, με τη ζωή μου, μα δεν είναι εύκολο… Μου λείπει ένα σημαντικό κομμάτι, μου λείπει νιώθω ένα άκρο μου, μαθαίνω να ζω χωρίς αυτό αλλά μου λείπει… Πονάει η πληγή ακόμα, ένας κόμπος μαζεύεται στο λαιμό όταν σε σκέφτομαι, τα μάτια μου παίρνουν μια λυπημένη έκφραση την οποία προσπαθώ και κρύβω να μη δει κανείς. Έρχεσαι όμως στη σκέψη μου και με καθησυχάζεις, με βεβαιώνεις ότι είσαι καλά κι ότι με προσέχεις, είσαι κοντά μου και με αγαπάς ακόμα περισσότερο… Και η καρδιά μου ηρεμεί, σου λέω μέσα μου πόσο σε αγαπώ και ότι εύχομαι να είσαι καλά και να μείνεις κοντά μου… Και ξέρω πως με ακούς, παίρνω δύναμη και συνεχίζω.

Σε ευχαριστώ, ευχαριστώ κυρίως το Θεό που με αξίωσε τέτοιας αγάπης… Ευχαριστώ το Θεό γενικά, που μου δίνει ευκαιρίες να Τον πλησιάσω κι ας είμαι τόσο λίγη…

Να ‘σαι καλά, να μ’ αγαπάς, να σ’ αγαπώ… Δε χάνεται τέτοια αγάπη ούτε στο θάνατο.