Κάθε μέρα πιο πολύ…

Μου λείπεις κάθε μέρα πιο πολύ…

Είναι πολύ αισθητή η απουσία σου…

Κι η παρουσία σου επίσης…

Μα θα σε ήθελα εδώ δίπλα μου, αυτές τις κρύες τις βραδιές που ψάχνω αγαπημένη παρέα για καφέ, τσάι, για κουβεντούλα… Διότι όλα αυτά τα κάνεις με τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα για να τα απολαύσεις… Δε θέλω όποιον κι όποιον, θέλω εσένα δίπλα μου, πάει τόσος καιρός, πέρασαν οι μήνες, αρχίζουν και περνούν τα χρόνια… Νιώθω άλλος άνθρωπος, άλλαξα χωρίς εσένα. Έμαθα να ζω χωρίς εσένα κι έγινα κάποια άλλη. Οι αναμνήσεις έρχονται κάθε φορά που κάνει κρύο, που ακούω ένα τραγούδι, που μιλώ με κάποια άτομα… Ακόμα να μάθω να το χειρίζομαι κι ίσως να μη μάθω ποτέ. Έρχεσαι απρόσμενα και μου φέρνεις γλυκά δάκρυα στα μάτια… Σε αφήνω για λίγο μα μετά επαναστατώ… Δεν είσαι εδώ σκέφτομαι… Με άφησες, σκέφτομαι… Μα αμέσως έρχεσαι να μου πεις ότι δε θα με αφήσεις ποτέ… Θέλω να το πιστέψω και σε σφήνω να περιφέρεις τη μορφή σου μπρος στα μάτια της ψυχής… Μόνο εκεί σε βλέπω πια… Κι ίσως είναι πιο δυνατά από τα μάτια στο πρόσωπο μου. Διότι αυτά δε σε βλέπουν κι όμως αντέχω. Που σημαίνει ότι κάτι πιο δυνατό μου δίνει δύναμη να αντέχω.

Βρέχει έξω… Αυτός ο μουντός καιρός μου θυμίζει τις κρύες νύχτες που καθόμαστε και πίναμε μαζί ζεστά… Δε μπορώ να το ξεπεράσω… Αλλά μπορώ… Ότι δε με σκότωσε, με κάνει πιο δυνατή. Κι όμως δε νιώθω πιο δυνατή. Μου λείπεις ακόμα, πάντα θα μου λείπεις… Σε ζητώ, σε θέλω, ο κόμπος στο λαιμό έρχεται πίσω από την εικόνα σου και το δάκρυ… Είναι πια πακέτο…

Πώς αντέχει κάποιος έναν τέτοιο χαμό? Πώς μπορεί να σβήσει κάποιον που αγάπησε τόσο, έτσι απλά από τη ζωή του? Πώς τον αντέχει, πώς μπορεί,  χωρίς την ελπίδα? Δε θα άντεχα αν δεν ένιωθα πως είσαι ακόμα δίπλα μου. Δε θα μπορούσα να σε αφήσω να φύγεις αν πίστευα ότι δε θα σε ξαναδώ ποτέ. Θα σκλήρυνε η καρδιά μου μέχρι να γίνει πέτρα για να μην ξανανιώσω, να μην  ξαναγαπήσω ποτέ. Δεν ξέρω πως αντέχουν οι άλλοι χωρίς το Θεό, με κάποιον βούδα, με λεφτά, με δόξα, με όλα τα πρόσκαιρα αλλά χωρίς το Θεό και χωρίς την ελπίδα, χωρίς εμπειρία της αιώνιας ευτυχίας μετά τον τάφο. Εγώ δε θα άντεχα… Με χάπια ίσως, με παρορμήσεις και μια καρδιά πέτρα μέχρι να σβήσω… Και θα παρακαλούσα να σβήσω.

Γι αυτό σου λέω, μείνε κοντά μου, δε θα αντέξω διαφορετικά… Αυτή η επικοινωνία των δύο μας κόσμων είναι ότι καλύτερο μου έχει δώσει ο Θεός… Κι εσύ η ευκαιρία μου να είμαι κοντά Του… Στη ζωή σου και στο θάνατο σου, μου δίνεις ζωή…

Το ήξερες αυτό πριν φύγεις? Το φανταζόσουν?

Εσύ ήξερες πολλά, πριν φύγεις είχες προβλέψει πολλά και κανείς δε σου έδινε σημασία… Μπορεί κι αυτό να το πρόβλεψες. Και να μη μου είπες ποτέ τίποτα. Καλύτερα, δε θα άντεχα να ξέρω ότι θα σε χάσω. Και καλύτερα που έφυγες πρώτος μάλλον… Όλα έγιναν για κάποιο λόγο… Και μου ανοίγεις τώρα πόρτες που δεν είχα ξαναδεί… Δεν το αξίζω… Δε μπορώ να σε ευχαριστήσω αρκετά… Θα ευχαριστώ το Θεό που σε έστειλε κοντά μου. Που σε αφήνει ακόμα κοντά μου. Ξέρεις πως ακροβατώ…  Μη με αφήσεις.

Σε αγαπώ κάθε μέρα πιο πολύ…

Θεέ μου, μη με αφήσεις…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: