αφιερωμένο…

Είναι που κάθε σκέψη μου μαυρίζει στο σκοτάδι

από λευκή και κόκκινη λυγίζει κάθε βράδυ

κι αφήνει την ανάσα της για λίγο, να σε ψάξει

στο χέρι, για πυξίδα της μια ζωντανή σου λάμψη


Τα πάντα γύρω της θολά κι έρποντας ψαχουλεύει

σε ότι θυμίζει μια χαρά, μια αγάπη που λατρεύει

αγγίζει κάθε ζεστασιά, κάθε πληγή που κλείνει

κάθε φωνή που λαχταρά, και φλόγα αν τρεμοσβήνει


Σαν λιγοστεύει η ανάσα της και πάει να ξεψυχήσει

θυμάται την αγάπη σου κι αρνείται να μ’ αφήσει

παίρνει φωνή και δύναμη, χαμόγελο κι εικόνα

με κλείνει μέσα σε αγκαλιά: “δε σ’ έχω αφήσει ακόμα”


Κι ευθύς ανασηκώνομαι, μαζεύω την ψυχή μου

μου δίνεις τα κομμάτια μου και κάποια προσευχή μου

τα δάκτυλα μας μπλέκονται, τα δάκρυα μας στεγνώνουν

κι όσα μας χώριζαν στο χθες, στο αύριο μας ενώνουν…





Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: