Archive for March, 2010

Κυριακή των Βαϊων – I grieve

Posted in Uncategorized on March 28, 2010 by paratasizois

Έτσι μέρα πριν δύο χρόνια άρχισε ο Γολγοθάς σου… Και ο δικός μας. Κυριακή των Βαϊων, πήρα ένα τηλεφώνημα που άλλαξε τη ζωή μου. Έμαθα γιατί δεν απαντούσες στα τηλεφωνήματα μου. Δε μπορούσες… Είχες ξαπλώσει σε ένα κρεββάτι κι από τότε δε μίλησες ξανά. Τα μάτια σου κοίταζαν ψηλά. Κοίταζες μα δεν έβλεπες. Άκουγες όμως, σίγουρα άκουγες τα πάντα. Μερικές φορές κινούσες το κεφάλι στην κατεύθυνση μας όταν σου το ζητούσαμε. Μόνο αυτό είχαμε, μόνο αυτό μας έδινε θάρρος. Σιγά σιγά μας το πήρες κι αυτό.

Μου λείπεις. Δείχνει το City of Angels απόψε. Την ταινία που ασυναίσθητα συνέδεσα μαζί σου… Νιώθω πως κι εσύ ήσουν άγγελος που ήρθε να μας αγγίξει για λίγο. Το τραγούδι της ταινίας μου θυμίζει εσένα… Νιώθω πως πέρασαν αιώνες, από τότε που με είδες, που μιλήσαμε για τελευταία φορά. Μου λείπεις απίστευτα πολύ. Νιώθω… πως δε νιώθω τελευταίως. Είμαι ακόμα μουδιασμένη, δε θέλω να βλέπω πολλούς, δε θέλω να μιλώ πολύ. Δεν είναι άδεια η ζωή μου, όμως σίγουρα δεν είναι γεμάτη. Πέρασαν αιώνες, δε θέλω ούτε να τα σκέφτομαι πλέον. Ξεχνώ και δεν ξέρω αν είναι φάση που πρέπει να περάσω ή αν το κάνω συνειδητά. Κι ούτε θέλω να το σκεφτώ.

Ξεφεύγω από το δρόμο μου, δεν ξέρω πού πάω, το μόνο που ξέρω είναι ότι είσαι δίπλα μου κι ας μη σε βλέπω.  Ίσως έτσι είμαστε πιο κοντά, σ’ αγαπώ περισσότερο, μ’ αγαπάς όσο ποτέ. Έχω ανάγκη να το νιώθω και το νιώθω, αλήθεια. Η λέξη θάνατος δε μου λέει κάτι. Δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Και ξέρω θα ξαναβρεθούμε. Δεν είσαι στον τάφο σου. Είσαι κοντά μας, δίπλα μου, μας βλέπεις, μας προσέχεις, εύχεσαι…

Και γι αυτό συνεχίζω έτσι, ψύχραιμη. Διότι ξέρω ότι είσαι δίπλα μου, άγγελος που μας άγγιξε για λίγο και επέστρεψε στον ουρανό…

I grieve – Peter Gabriel (City of Angels)

It was only one hour ago
It was all so different then
Nothing yet has really sunk in
Looks like it always did
This flesh and bone
It’s just the way that we are tied in
But there’s noone home
I grieve…
for you
You leave…
Me
So hard to move on
Still loving what’s gone
Said life carries on…
Carries on and on and on…
And on
The news that truely shocks
is the empty, empty page
While the final rattle rocks
Its empty, empty cage…
And I can’t handle this
I grieve…
For you
You leave…
Me
Let it out and move on
Missing what’s gone
Said life carries on…
I said life carries on and on…
And on
Life carries on in the people I meet
In every one that’s out on the street
In all the dogs and cats
In the flies and rats
the rot and the rust
In the ashes and the dust
Life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Just the car that we ride in
The home we reside in
The face that we hide in
The way we are tied in
As life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Did I dream this belief
Or did I believe this dream
How I will find relief
I grieve…

Σκοτάδι μας, πώς γίνεσαι φως?

Posted in Uncategorized on March 16, 2010 by paratasizois

Τί εγωιστικό…  Όταν σε θυμάμαι και στενοχωριέμαι, λυπούμαι τον εαυτό μου και νιώθω ότι θέλω σημασία και ότι πρέπει να με προσέχουν… Σκέφτομαι εμένα, τί ανάγκη έχω εγώ και πόσο πονώ… Δεν σκέφτομαι εσένα, ούτε καν εμένα σε σχέση με εσένα… Όλα έχουν να κάνουν με εμένα, με τη δική μου απώλεια, με το δικό μου κενό, με τη δική μου λύπη, το δικό μου πόνο. Καμιά φορά νιώθω πως ψάχνω αφορμή να στενοχωρηθώ και να κλειστώ στον εαυτό μου διότι το σκοτάδι έχει μια μαγεία δική του… Πάντα το ένιωθα αυτό με το σκοτάδι αλλά δεν το άντεχα για πολύ. Κι εσύ το ίδιο, σε αυτό μοιάζαμε… Σε πολλά μοιάζαμε, θα μπορούσα άνετα να είχα τη δική σου πορεία αν το περιβάλλον και τα ερεθίσματα μας ήταν το ίδιο ίσως… Ίσως πάλι όχι, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν είμαι όσο δυνατή νόμιζες, ούτε συγκροτημένη, ούτε σταθερή… Μια είναι η σταθερή αξία στη ζωή μου την οποία έχω ψηλά και προσπάθησα να σου τη μεταδώσω, να είναι και για σένα σημείο αναφοράς, χέρι βοήθειας, πίστη, ελπίδα, το στήριγμα που τόσο χρειαζόσουν και ζητούσες. Και τα κατάφερες, με ξεπέρασες κατά πολύ, ανέπτυξες ιδιαίτερες σχέσεις και αυτό σε έσωσε στο τέλος. Ένα τέλος που φάνηκε άσχημο αλλά ήταν η πόρτα του παραδείσου για εσένα… Κέρδισες. Στην απώλεια σου, στην απώλεια μας, εσύ κέρδισες το στοίχημα πιστεύω. Το πιστεύω ειλικρινά. Σε ζηλεύω λίγο… Μακάρι να γευτώ στο ελάχιστο τη χαρά σου τώρα…

Τί έλεγα? Α ναι. Δεν είμαι δυνατή. Δεν το ήξερες αυτό αλλά αν σκεφτόσουν λίγο γιατί δεν ήμουν δίπλα σου όπως ήθελες θα το καταλάβαινες. Δεν είναι επειδή δεν ήθελα, ο Θεός ξέρει όσο σε είχα στο μυαλό μου, πόσο σε αγαπούσα τότε – και τώρα – και πόσο ήθελα να είμαστε μαζί και να αγαπιόμαστε έτσι για πάντα. Δε μπορούσα όμως. Ίσως και να μη μπορούσα να σε βοηθήσω όπως ήθελα, δεν ξέρω και δε θα το μάθω ποτέ. Αν με βλέπεις τώρα, βλέπεις πως περνώ και πως νιώθω για σένα. Μεγάλη αποκάλυψη. Καλά, δεν έχει και σημασία για σένα πια, όλα εδώ έχουν μηδενιστεί, ότι σε πλήγωνε δε σε αγγίζει πια κι εσύ ζεις στο φως που τόσο αγάπησες. Και μου άφησες το σκοτάδι σου. Εγώ το κράτησα μάλλον. Το κρατώ, επίτηδες ίσως για να σε θυμάμαι. Δε θα έπρεπε, θα έπρεπε να κρατήσω το φως σου, να σε μιμηθώ στις φωτεινές σου στιγμές, αυτές που σε οδήγησαν στην αιώνια ευτυχία, αν θέλω να σε φτάσω. Κι αντί γι αυτό, εγώ προτιμώ να κάνω το σκοτάδι σου δικό μου. Κλείνομαι σε ένα σκοτάδι και νιώθω ότιόλα περιστρέφονται γύρω από εμένα, έτσι τα φαντάζομαι επειδή κρατώ τα μάτια μου κλειστά και δεν τα ανοίγω να δω το φως. Ίσως είναι φάση, ίσως θέλω να πενθήσω κι άλλο, να νιώσω την απουσία σου όσο περισσότερο μπορώ, αφού δεν αξιοποίησα την παρουσία σου όσο θα έπρεπε.

Μένω στο σκοτάδι σου λίγο ακόμα και φοβάμαι πως όταν ανοίξω τα μάτια μου θα τυφλωθώ από το πολύ φως και πάλι δε θα μπορώ να σηκωθώ. Ίσως να το έπαθα ήδη. Όλα αυτά τα ποιητικά μου φαίνονται βλακείες τώρα. Απορώ πού τα βρίσκω. Είναι πολύ απλά τα πράγματα κι εγώ επιμένω να τα μπερδεύω με άλλα, να τα ανακατεύω, να τα φουσκώνω, να υπερβάλλω, να τα κάνω πιο δύσκολα. Υπερβολική όπως πάντα. Αναρωτιέμαι αν θα με αγαπούσες τόσο αν ήξερες πως πραγματικά είμαι. Αυτό ισχύει για όλους μας μάλλον. Ίσως να αλλάζαμε ιδέα και συναισθήματα αν ξέραμε τα πάντα για κάποιο κοντινό, αγαπημένο μας πρόσωπο. Κι όμως, η πραγματική αγάπη, αγαπά ακόμα και τα ελαττώματα του άλλου και τα σκεπάζει – όχι επειδή είναι αγάπη αρρωστημένη και εξαρτημένη αλλά επειδή αγαπά τον άνθρωπο και όχι τα κουσούρια του. Αντιλαμβάνεται ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος, με τάσεις και πάθη αλλά έχει τη δυνατότητα και ευκαιρίες να ανέβει πιο ψηλά και να τα νικήσει αν το θελήσει, και πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Ναι, σίγουρα θα με αγαπούσες πάλι. Σίγουρα με αγαπάς ακόμα και τώρα, που βυθίζομαι σε σκοτάδια και σκέφτομαι εμένα.

Σου ζητώ και πάλι να μη με αφήσεις να χάνομαι στα δικά μου, έλα κάνε μου παρέα και δείξε μου φως, πάρε μακριά το σκοτάδι σου, το σκοτάδι μου και βάλε με δίπλα σου στο φως, έχω αγώνα ακόμα μέχρι το τέλος και μια άλλη αρχή, όλα παίζονται μα δε θέλω να τα χάσω. Δε θέλω να χάσω, θέλω κι εγώ το φως το αιώνιο και με τις προσευχές σου, ελπίζω ότι θα το κερδίσω κι εγώ… Ελπίζω ότι θα είσαι στο τέλος να μου χαμογελάς και να μου δείξεις ένα χώρο, μια μικρή γωνιά να σταθώ κι εγώ να βλέπω… το φως… και να χαθεί το σκοτάδι μας για πάντα!

Μακάρι…

Δε σε ξεχνώ

Posted in Uncategorized on March 4, 2010 by paratasizois

Hi… It’s been a while…

Έχω ψιλομπλέξει με τα δικά μου καθημερινά και φοβάμαι πως πάω να σε ξεχάσω… Δεν σκέφτομαι πολύ κι έτσι δεν έχω χρόνο να σε φέρω στο μυαλό μου, να σου μιλήσω λίγο, να προσευχηθώ για σένα… Ξέχασα και το τρισάγιο προχθές στον τάφο σου, τελείως όμως…! Λυπήθηκα που με πήρε τηλέφωνο η μητέρα σου να με ρωτήσει αν είμαι καλά, γιατί δεν παρευρέθηκα… Βρήκα χίλιες δικαιολογίες να της πω, αλλά στην πραγματικότητα που ξέφυγε τελείως από το μυαλό τη συγκεκριμένη μέρα…

Δε σε ξεχνώ όμως, δε μπορώ να σε ξεχάσω. Η φωτογραφία σου μου λέει καλημέρα κάθε πρωί, με κοιτάζεις με ύφος αυστηρό αλλά ξέρω ότι μ’ αγαπάς και δε με αποδοκιμάζεις. Καλά, ίσως λίγο, για τη ζωή που κάνω, που ασχολούμαι με ανούσια πράγματα, που ξεχνώ λίγο τα ουσιαστικά, που ξεχνώ λίγο κι εσένα…

Συγχώρα με, είσαι στην καρδιά μου και το ξέρεις, θα ρθω το Σάββατο να σου φέρω ένα λουλούδι, να προσευχηθώ στον τάφο σου, να σου πω πόσο σε αγαπώ…

Θέλω να αγωνιστώ, θέλω να προσεύχομαι, θέλω να εύχομαι για σένα, θέλω να σε θυμάμαι, να σε σκέφτομαι. Ναι, θα είμαι πιο ευσυνείδητη, αν όχι για μένα, για σένα σίγουρα! Εσύ το αξίζεις περισσότερο.

Μη με ξεχνάς κι εσύ…

Σ’ αγαπώ