Σκοτάδι μας, πώς γίνεσαι φως?

Τί εγωιστικό…  Όταν σε θυμάμαι και στενοχωριέμαι, λυπούμαι τον εαυτό μου και νιώθω ότι θέλω σημασία και ότι πρέπει να με προσέχουν… Σκέφτομαι εμένα, τί ανάγκη έχω εγώ και πόσο πονώ… Δεν σκέφτομαι εσένα, ούτε καν εμένα σε σχέση με εσένα… Όλα έχουν να κάνουν με εμένα, με τη δική μου απώλεια, με το δικό μου κενό, με τη δική μου λύπη, το δικό μου πόνο. Καμιά φορά νιώθω πως ψάχνω αφορμή να στενοχωρηθώ και να κλειστώ στον εαυτό μου διότι το σκοτάδι έχει μια μαγεία δική του… Πάντα το ένιωθα αυτό με το σκοτάδι αλλά δεν το άντεχα για πολύ. Κι εσύ το ίδιο, σε αυτό μοιάζαμε… Σε πολλά μοιάζαμε, θα μπορούσα άνετα να είχα τη δική σου πορεία αν το περιβάλλον και τα ερεθίσματα μας ήταν το ίδιο ίσως… Ίσως πάλι όχι, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν είμαι όσο δυνατή νόμιζες, ούτε συγκροτημένη, ούτε σταθερή… Μια είναι η σταθερή αξία στη ζωή μου την οποία έχω ψηλά και προσπάθησα να σου τη μεταδώσω, να είναι και για σένα σημείο αναφοράς, χέρι βοήθειας, πίστη, ελπίδα, το στήριγμα που τόσο χρειαζόσουν και ζητούσες. Και τα κατάφερες, με ξεπέρασες κατά πολύ, ανέπτυξες ιδιαίτερες σχέσεις και αυτό σε έσωσε στο τέλος. Ένα τέλος που φάνηκε άσχημο αλλά ήταν η πόρτα του παραδείσου για εσένα… Κέρδισες. Στην απώλεια σου, στην απώλεια μας, εσύ κέρδισες το στοίχημα πιστεύω. Το πιστεύω ειλικρινά. Σε ζηλεύω λίγο… Μακάρι να γευτώ στο ελάχιστο τη χαρά σου τώρα…

Τί έλεγα? Α ναι. Δεν είμαι δυνατή. Δεν το ήξερες αυτό αλλά αν σκεφτόσουν λίγο γιατί δεν ήμουν δίπλα σου όπως ήθελες θα το καταλάβαινες. Δεν είναι επειδή δεν ήθελα, ο Θεός ξέρει όσο σε είχα στο μυαλό μου, πόσο σε αγαπούσα τότε – και τώρα – και πόσο ήθελα να είμαστε μαζί και να αγαπιόμαστε έτσι για πάντα. Δε μπορούσα όμως. Ίσως και να μη μπορούσα να σε βοηθήσω όπως ήθελα, δεν ξέρω και δε θα το μάθω ποτέ. Αν με βλέπεις τώρα, βλέπεις πως περνώ και πως νιώθω για σένα. Μεγάλη αποκάλυψη. Καλά, δεν έχει και σημασία για σένα πια, όλα εδώ έχουν μηδενιστεί, ότι σε πλήγωνε δε σε αγγίζει πια κι εσύ ζεις στο φως που τόσο αγάπησες. Και μου άφησες το σκοτάδι σου. Εγώ το κράτησα μάλλον. Το κρατώ, επίτηδες ίσως για να σε θυμάμαι. Δε θα έπρεπε, θα έπρεπε να κρατήσω το φως σου, να σε μιμηθώ στις φωτεινές σου στιγμές, αυτές που σε οδήγησαν στην αιώνια ευτυχία, αν θέλω να σε φτάσω. Κι αντί γι αυτό, εγώ προτιμώ να κάνω το σκοτάδι σου δικό μου. Κλείνομαι σε ένα σκοτάδι και νιώθω ότιόλα περιστρέφονται γύρω από εμένα, έτσι τα φαντάζομαι επειδή κρατώ τα μάτια μου κλειστά και δεν τα ανοίγω να δω το φως. Ίσως είναι φάση, ίσως θέλω να πενθήσω κι άλλο, να νιώσω την απουσία σου όσο περισσότερο μπορώ, αφού δεν αξιοποίησα την παρουσία σου όσο θα έπρεπε.

Μένω στο σκοτάδι σου λίγο ακόμα και φοβάμαι πως όταν ανοίξω τα μάτια μου θα τυφλωθώ από το πολύ φως και πάλι δε θα μπορώ να σηκωθώ. Ίσως να το έπαθα ήδη. Όλα αυτά τα ποιητικά μου φαίνονται βλακείες τώρα. Απορώ πού τα βρίσκω. Είναι πολύ απλά τα πράγματα κι εγώ επιμένω να τα μπερδεύω με άλλα, να τα ανακατεύω, να τα φουσκώνω, να υπερβάλλω, να τα κάνω πιο δύσκολα. Υπερβολική όπως πάντα. Αναρωτιέμαι αν θα με αγαπούσες τόσο αν ήξερες πως πραγματικά είμαι. Αυτό ισχύει για όλους μας μάλλον. Ίσως να αλλάζαμε ιδέα και συναισθήματα αν ξέραμε τα πάντα για κάποιο κοντινό, αγαπημένο μας πρόσωπο. Κι όμως, η πραγματική αγάπη, αγαπά ακόμα και τα ελαττώματα του άλλου και τα σκεπάζει – όχι επειδή είναι αγάπη αρρωστημένη και εξαρτημένη αλλά επειδή αγαπά τον άνθρωπο και όχι τα κουσούρια του. Αντιλαμβάνεται ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος, με τάσεις και πάθη αλλά έχει τη δυνατότητα και ευκαιρίες να ανέβει πιο ψηλά και να τα νικήσει αν το θελήσει, και πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Ναι, σίγουρα θα με αγαπούσες πάλι. Σίγουρα με αγαπάς ακόμα και τώρα, που βυθίζομαι σε σκοτάδια και σκέφτομαι εμένα.

Σου ζητώ και πάλι να μη με αφήσεις να χάνομαι στα δικά μου, έλα κάνε μου παρέα και δείξε μου φως, πάρε μακριά το σκοτάδι σου, το σκοτάδι μου και βάλε με δίπλα σου στο φως, έχω αγώνα ακόμα μέχρι το τέλος και μια άλλη αρχή, όλα παίζονται μα δε θέλω να τα χάσω. Δε θέλω να χάσω, θέλω κι εγώ το φως το αιώνιο και με τις προσευχές σου, ελπίζω ότι θα το κερδίσω κι εγώ… Ελπίζω ότι θα είσαι στο τέλος να μου χαμογελάς και να μου δείξεις ένα χώρο, μια μικρή γωνιά να σταθώ κι εγώ να βλέπω… το φως… και να χαθεί το σκοτάδι μας για πάντα!

Μακάρι…

Advertisements

2 Responses to “Σκοτάδι μας, πώς γίνεσαι φως?”

  1. Καλή μου φίλη! Μιλάς ακριβώς όπως εγώ. Αισθάνεσαι ακριβώς όπως εγώ. Μήπως είσαι εγώ; Είναι απίστευτη η ομοιότητα των περιπτώσεών μας και των σκέψεών μας. Μα απίστευτη! Μόνο εσύ μπορείς να με καταλάβεις γιατί μόνο εγώ μπορώ να σε καταλάβω τόσο μα τόσο πολύ!

    Τι ζούμε Χριστέ μου;

  2. paratasizois Says:

    Παρόμοια βιώματα μα ο πόνος είναι ο ίδιος… Διαλέγει όμως ο καθένας τη θεραπεία του

    Ο Θεός να σου δίνει δύναμη…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: