Archive for April, 2010

Διάλεξα

Posted in Uncategorized on April 22, 2010 by paratasizois

Αγαπημένε μου,

Πώς τα περνάς? Είναι στιγμές που απορώ, μα ξέρω ότι είσαι καλά, πολύ καλύτερα από εμάς εδώ κάτω. Βλέπω τη φωτογραφία σου κάθε πρωί, σου λέω καλημέρα… Με κοιτάς τόσο εκφραστικά και χαμηλώνω το βλέμμα από τύψεις. Δε σε κοιτώ έντονα πια. Προσπαθώ να ηρεμήσω μέσα μου… Του είπα προχθές, του κοινού μας φίλου πόσο μου στοίχισε που σε έχασα… Του είπα πόσο μεγάλο μέρος της ζωής μου ήσουν, είσαι ακόμα… Όσο του μιλούσα δε με κοίταζε. Ένιωθε κι αυτός άσχημα… Ήθελε κι αυτός να είναι κοντά σου και δε μπόρεσε. Έστω. Μακάρι οι τύψεις να τον κάνουν να προσεύχεται λίγο για σένα. Έχει κλονιστεί η πίστη του. Λυπάμαι πραγματικά που δεν ξέρει… Εύχομαι και γι αυτόν και να εύχεσαι κι εσύ σε παρακαλώ… Είναι κι αυτός ξεχωριστός στις καρδιές μας, το ξέρουμε κι οι δυο.

Του είπα ότι διάλεξα εσένα όταν μου ζητήθηκε να μη σε βλέπω. “Καλά έκανες” μου απάντησε. Δεν ξέρω αν θα ένιωθε το ίδιο αν ήταν αυτός στη θέση του. Δε με ενδιαφέρει. Όσο εγωισμό και να έχει κάποιος, δεν είναι δικαιολογία να γυρίσω την πλάτη σε κάποιον που αγαπώ, που με έχει ανάγκη. Κι ας μην το καταλάβουν ποτέ. Σημασία έχει ότι εγώ διάλεξα, και θα διάλεγα χίλιες φορές το ίδιο. Εξάλλου εσύ έμεινες. Έστω έτσι. Αυτός όχι.

Ξέρεις, όταν νιώθω άσχημα σε φέρνω στη σκέψη μου. Είναι απίστευτο πόση χαρά νιώθω, πόση ηρεμία… Πώς μπορείς, ακόμα και τώρα να έχεις τόση επίδραση πάνω μου? Στην ψυχολογία μου? Ξέρω καλά πως δεν είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπος, είμαι κυκλοθυμική και συχνά υπερβάλλω στις αντιδράσεις μου. Εσύ όμως, έχεις την ιδιότητα να με ηρεμείς, πάντα το είχες αυτό… Ένα σου χαμόγελο, μια ματιά σου ήταν αρκετά για να λιώσουν ότι πέτρα μάζευε η καρδιά μου, να θερμάνουν την ψυχή μου και να ξεκινήσω να νιώθω και πάλι… Ξέθαβες πάντα όση αγάπη είχα κρυμμένη κάτω από τις καθημερινές μικρότητες και ξεχείλιζε με αγάπη το δωμάτιο… Το λιγοστό φως μας έλουζε, ακόμα θυμάμαι τα μάτια σου να λαμπυρίζουν…  Ακόμα και τώρα, που θυμάμαι τις συναντήσεις μας, ήταν ότι πολυτιμότερο, ήταν μια όαση, τελικά περισσότερο για μένα ίσως παρά για σένα. Και τώρα, που το έχω τόσο ανάγκη, το ίδιο συναίσθημα συνεχίζει να με κατακλύζει και νιώθω όμορφα, μπορώ να νιώσω όμορφα και πάλι.

Γράφω και δε σβήνω, όπως τα νιώθω, όπως μου έρχονται στο μυαλό τα παραθέτω εδώ… Θέλω να τα δεις, θέλω να με βλέπεις… Το έχω ανάγκη όσο κι αν φαίνομαι ότι σε ξεπέρασα. Εγώ ξέρω πόσο μου λείπεις και ξέρεις κι εσύ ελπίζω πόσο σε αγαπώ… Ο Θεός ξέρει για την αγάπη μας και μας αφήνει ακόμα μαζί… Για πάντα ελπίζω, για πάντα ελπίζω και στην αγάπη Του.

Ότι και να πω είναι λίγο… Να ‘σαι καλά… Να μ’ αγαπάς… Να σ’ αγαπώ…

Ευχαριστώ Θεέ μου…

Advertisements

Με κοιτάς…

Posted in Uncategorized on April 14, 2010 by paratasizois

Κοιτώ κι εγώ τη φωτογραφία σου κι είναι τόσο ζωντανή, νομίζω θα ανοιγοκλείσεις τα μάτια, νομίζω θα με κοιτάξεις βαθιά στα μάτια και θα μου μιλήσεις. Και θα μου πεις πολλά, θα μου κάνεις παρατήρηση για τη ζωή που κάνω. Μένω και σε κοιτώ στα μάτια, να σε καθηλώσω να μη μπορείς να μου πεις τίποτα. Δε θα το άντεχα. Έχω τύψεις πολλές, για διάφορα, κυρίως για το ότι δεν έχω αλλάξει τίποτα από όσα είχα πει ότι θα αλλάξω τόσο καιρό. Που βλέπω τη ζωή μου να κατευθύνεται με μαθηματική ακρίβεια προς ένα άσχημο τέλος. Διότι στο τέλος θα φτάσω σίγουρα, σήμερα, αύριο, του χρόνου… Το θέμα είναι τί τέλος θα καταφέρω! Πώς θα είμαι? Πώς θα είναι η έξοδος μου από αυτή τη ζωή? Εσύ ξέρεις, ξέρεις πολλά και δε μου λες. Μη μου πεις. Είπαμε, δε θα αντέξω να μιλήσεις. Δείξε μου μόνο, τον τρόπο να ρθω κοντά σου, να ζήσω αυτά τα όμορφα που ζεις… Κατεύθυνε με εσύ που πέρασες τόσα πολλά και μπορείς να με καταλάβεις, να με βοηθήσεις, να μεσιτεύσεις να σωθώ! Πάρε με από το χέρι και μή με αφήσεις να κτυπήσω. Μάλλον όχι, άσε με να πέσω, να κτυπήσω διότι μόνο έτσι αλλάζω εγώ. Φοβάμαι πως ούτε καν έτσι δεν αλλάζω… Σήκωσε με όμως όταν πέσω, στάσου δίπλα μου να στηρικτώ στην αγάπη σου, στη ματιά σου την ήρεμη, την αυστηρή, την γλυκιά, μείνε, μείνε κοντά μου… Θα σου το ζητώ συνέχεια αυτό, μέχρι να με βαρεθείς.

Ξέρεις, είναι κι άλλοι που σε χρειάζονται, πήγαινε λίγο να τους δεις, στάσου λίγο δίπλα τους… Η μητέρα σου, την βλέπεις φαντάζομαι… Δεν ξέρω αν θα το ξεπεράσει ποτέ. Αν θα σταματήσει να σκέφτεται, να μέμφεται, να σπαράζει μέσα της, να θέλει να ξεσπάσει και να μη μπορεί… Την κατατρώει μέσα της… Αυτό δεν το νιώθω εγώ. Ξέρω πού είσαι και γιατί. Αυτή ακόμα το ψάχνει… Δείξε της το δρόμο να ρθει κι αυτή κοντά σου κάποτε… Ξέρω το θέλει πάρα πολύ, σε έχει ανάγκη… Έχει ανάγκη το Θεό και δεν Τον βρίσκει. Στενοχωριέμαι, είμαι δίπλα της αλλά όχι όσο πρέπει. Τα ίδια που έκανα και σε εσένα? Άλλες τύψεις? Όχι… Θα προσεύχομαι κι αυτό είναι μεγαλύτερη βοήθεια από την παρουσία μου, τη βουβή μου παρουσία που δε μπορεί να απαλύνει τον πόνο και να αλλάξει κατευθύνσεις… Να λέω στο Θεό να τη βοηθήσει… Κι από μεριάς μου, ίσως η αγάπη μου βοηθήσει λίγο… Μακάρι, κάποτε…

Η οικογένεια σου, χαμένη γενικώς, να προσπαθεί να επιπλεύσει σε ένα χάος από πόνο, θλίψη, τύψεις, θυμό, απογοήτευση και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο… Μείνε κοντά τους…

Και κοίταξε λίγο εδώ κάτω, είναι κι άλλοι σαν κι εσένα, πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις με τις δικές σου και ψάχνονται ακόμα… Ψάχνουν σανίδα σωτηρίας σε όλα τα λάθος μέρη, στους λάθος ανθρώπους… Και δεν το ξέρουν. Στηρίζονται όπως όπως, πιάνονται από όπου βρουν για τη δική τους παράταση… Εσύ που ξέρεις πώς είναι, στάσου δίπλα τους… Και δείξε μου τον τρόπο να το κάνω κι εγώ.

Με κοιτάς και μου λες τόσα πολλά… Χωρίς να πεις τίποτα. Και το ξέρω, το ξέρω ότι με αγαπάς, δεν χρειάζεται να μου πεις τίποτα. Είπαμε, δε θα το άντεχα κιόλας. Μου δίνεις πολλή δύναμη, θυμάμαι την αγάπη σου και αναθαρρεύω… Αν σε δουν κι άλλοι όπως εγώ θα πάρουν κι αυτοί δύναμη.

Σε αγαπώ, το ξέρεις κι εσύ, όπως μπορώ… Κι εύχομαι…

Κι ευχαριστώ το Θεό που σε αφήνει ακόμα κοντά μου!

Κοίτα με…