Διάλεξα

Αγαπημένε μου,

Πώς τα περνάς? Είναι στιγμές που απορώ, μα ξέρω ότι είσαι καλά, πολύ καλύτερα από εμάς εδώ κάτω. Βλέπω τη φωτογραφία σου κάθε πρωί, σου λέω καλημέρα… Με κοιτάς τόσο εκφραστικά και χαμηλώνω το βλέμμα από τύψεις. Δε σε κοιτώ έντονα πια. Προσπαθώ να ηρεμήσω μέσα μου… Του είπα προχθές, του κοινού μας φίλου πόσο μου στοίχισε που σε έχασα… Του είπα πόσο μεγάλο μέρος της ζωής μου ήσουν, είσαι ακόμα… Όσο του μιλούσα δε με κοίταζε. Ένιωθε κι αυτός άσχημα… Ήθελε κι αυτός να είναι κοντά σου και δε μπόρεσε. Έστω. Μακάρι οι τύψεις να τον κάνουν να προσεύχεται λίγο για σένα. Έχει κλονιστεί η πίστη του. Λυπάμαι πραγματικά που δεν ξέρει… Εύχομαι και γι αυτόν και να εύχεσαι κι εσύ σε παρακαλώ… Είναι κι αυτός ξεχωριστός στις καρδιές μας, το ξέρουμε κι οι δυο.

Του είπα ότι διάλεξα εσένα όταν μου ζητήθηκε να μη σε βλέπω. “Καλά έκανες” μου απάντησε. Δεν ξέρω αν θα ένιωθε το ίδιο αν ήταν αυτός στη θέση του. Δε με ενδιαφέρει. Όσο εγωισμό και να έχει κάποιος, δεν είναι δικαιολογία να γυρίσω την πλάτη σε κάποιον που αγαπώ, που με έχει ανάγκη. Κι ας μην το καταλάβουν ποτέ. Σημασία έχει ότι εγώ διάλεξα, και θα διάλεγα χίλιες φορές το ίδιο. Εξάλλου εσύ έμεινες. Έστω έτσι. Αυτός όχι.

Ξέρεις, όταν νιώθω άσχημα σε φέρνω στη σκέψη μου. Είναι απίστευτο πόση χαρά νιώθω, πόση ηρεμία… Πώς μπορείς, ακόμα και τώρα να έχεις τόση επίδραση πάνω μου? Στην ψυχολογία μου? Ξέρω καλά πως δεν είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπος, είμαι κυκλοθυμική και συχνά υπερβάλλω στις αντιδράσεις μου. Εσύ όμως, έχεις την ιδιότητα να με ηρεμείς, πάντα το είχες αυτό… Ένα σου χαμόγελο, μια ματιά σου ήταν αρκετά για να λιώσουν ότι πέτρα μάζευε η καρδιά μου, να θερμάνουν την ψυχή μου και να ξεκινήσω να νιώθω και πάλι… Ξέθαβες πάντα όση αγάπη είχα κρυμμένη κάτω από τις καθημερινές μικρότητες και ξεχείλιζε με αγάπη το δωμάτιο… Το λιγοστό φως μας έλουζε, ακόμα θυμάμαι τα μάτια σου να λαμπυρίζουν…  Ακόμα και τώρα, που θυμάμαι τις συναντήσεις μας, ήταν ότι πολυτιμότερο, ήταν μια όαση, τελικά περισσότερο για μένα ίσως παρά για σένα. Και τώρα, που το έχω τόσο ανάγκη, το ίδιο συναίσθημα συνεχίζει να με κατακλύζει και νιώθω όμορφα, μπορώ να νιώσω όμορφα και πάλι.

Γράφω και δε σβήνω, όπως τα νιώθω, όπως μου έρχονται στο μυαλό τα παραθέτω εδώ… Θέλω να τα δεις, θέλω να με βλέπεις… Το έχω ανάγκη όσο κι αν φαίνομαι ότι σε ξεπέρασα. Εγώ ξέρω πόσο μου λείπεις και ξέρεις κι εσύ ελπίζω πόσο σε αγαπώ… Ο Θεός ξέρει για την αγάπη μας και μας αφήνει ακόμα μαζί… Για πάντα ελπίζω, για πάντα ελπίζω και στην αγάπη Του.

Ότι και να πω είναι λίγο… Να ‘σαι καλά… Να μ’ αγαπάς… Να σ’ αγαπώ…

Ευχαριστώ Θεέ μου…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: