Archive for May, 2010

Έξι μήνες…

Posted in Uncategorized on May 20, 2010 by paratasizois

Αγαπημένε μου,

 Σήμερα έχω φοβερό πονοκέφαλο, από το πρωί. Δεν ξέρω τι φταίει, άρρωστη δεν είμαι, έφαγα, ήπια, φασαρία δεν έχει… Το μόνο που μου μένει να σκεφτώ είναι ότι πιέζομαι πολύ και γι αυτό με πονάει το κεφάλι μου. Κοιμάμαι λίγο, δεν τρώω πολύ, δεν ξεκουράζομαι πολύ… Έχω κλειστεί πάλι στον εαυτό μου… Ψυχολογικά δεν είμαι και στα καλύτερα μου αφού πάλι έκανα το θαύμα μου, τα μούτρα μου στο πεζοδρόμιο και είμαι απογοητευμένη, από τις επιλογές μου, την κατάληξη τους… Τόσα χρόνια και μυαλό δεν έβαλα. Κι εσύ νόμιζες είμαι καλό παιδί. Ευτυχώς δεν ήξερες… Όσα δεν ήξερες τότε τα μαθαίνεις τώρα, αν με βλέπεις θα βλέπεις και τα χάλια μου. Ντρέπομαι, να σου πω την αλήθεια, αλλά πιστεύω πως με αγαπάς, και δε με παραξηγείς – κι ότι προσεύχεσαι να είμαι καλά.

Ακόμα μια φορά πονάω, η ψυχή μου, το μυαλό μου είναι μπερδεμένο, έχω πολύ θυμό μέσα μου κι ελπίζω να μην ξεσπάσω. Ήδη ξέσπασα δηλαδή σε 1-2 που πήραν τηλέφωνο κι εκτονώθηκα κάπως! Όταν είμαι εκνευρισμένη, όταν κάτι με ενοχλεί δε μπορώ να το κρύψω. Μια σπίθα να πετακτεί μπροστά μου και θα εκραγώ. Δεν ήξερες αυτή την πλευρά μου. Πολλά δεν ήξερες. Ίσως να μη με αγαπούσες τόσο. Κι όμως, όχι, αναθεωρώ, πάλι θα με αγαπούσες. Όλους τους αγαπούσες, όσους σε πλήγωσαν, σε πόνεσαν τους συγχώρεσες και μιλούσες με τόση αγάπη γι αυτούς… Απίστευτο! Έχω τόσα πολλά να μάθω από εσένα…

Με πονάει ακόμα το κεφάλι μου αλλά νιώθω ωραία να σου μιλώ, έστω κι έτσι ηρεμώ. Πάντα είχες αυτή την επίδραση πάνω μου… Με άγχωνες βέβαια που ανησυχούσα για εσένα, αλλά όταν σε έβλεπα, όταν μιλούσαμε ηρεμούσα πολύ, χαμογελούσα πολύ, δε μου άφηνες περιθώριο για τίποτε άλλο… Μου λείπουν πολύ οι στιγμές μας μαζί, το χαμηλό φως, η ήρεμη σου φωνή, το βλέμμα σου να λαμπυρίζει, να παίζει, να χάνομαι κι εγώ στο παιγνίδι του και να νιώθω άλλος άνθρωπος, να μεταφέρομαι αλλού, μαζί σου, στον κόσμο σου…

Με φόβιζε ο κόσμος σου αλλά ένιωθα ασφάλεια μαζί σου. Ένιωθα ότι μαζί μπορούσαμε να καταφέρουμε πολλά… Εκείνες τις λίγες ώρες, ήσουν ο άνθρωπος μου… Θυμάμαι… Και δε θέλω να θυμάμαι… Θέλω να ξεχάσω τα άσχημα, θέλω να θυμηθώ εκείνο το απόγευμα που πήγαμε μαζί στο πάρκο, περίπατος, παίξαμε μπάσκετ, γελούσες συνέχεια και με κοίταζες με τα παιδικά σου μάτια, κρεμμόσουν από πάνω μου, από την κάθε μου κουβέντα… Φαινόσουν ήρεμος, κι ας είχες μέσα σου φουρτούνα… Επέλεγες να μη μου δείχνεις την ανησυχία σου, ήθελες να απολαύσουμε τις ώρες μας μαζί, να γελάσουμε, να χαρούμε… Απίστευτος!

Και στο άλλο πάρκο, είχαμε πάει με κάτι φιλαράκια σου με τις κιθάρες… Δε μου άρεσαν. Άσχημες παρέες, οι μισοί στην κοσμάρα τους, οι άλλοι μισοί δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι πού βρίσκονταν… Σε έβλεπα που στενοχωριόσουν, που ανησυχούσες… Μου έλεγες για τον ένα, για τον άλλο, τα προβλήματα τους, πόσο καλά παιδιά ήταν… Σου είπα να προσέχεις… Με κοίταζες λυπημένος.

Μήνες μετά μου είπες τί είχαν απογίνει, οι φόβοι μας είχαν βγει αληθινοί… Κι εσύ ήσουν ένα ράκος… Ψυχούλα, για όλους νοιαζόσουν… Πικραμένος ταυτόχρονα γιατί σε αποπήραν όταν τους είπες πως δε θέλεις να τους ακολουθήσεις στο δρόμο τους… Ότι τον έκανες εκείνο το δρόμο ήδη και σε τσάκισε… Ήταν μικροί αυτοί, δεν ήξεραν, προσπαθούσες να τους προειδοποιήσεις και σε κορόιδευαν, σε απομάκρυναν… Και σιγά σιγά παρασύρθηκαν κι έμεινες κι εσύ μόνος πάλι. Κι ήθελα τόσο πολύ να σε σφίξω στην αγκαλιά μου…

Κλείνουν έξι μήνες σε λίγες μέρες… Από τότε που μας άφησες οριστικά. Μου λείπεις τόσο πολύ… Σε χρειάζομαι, σε αγαπώ τόσο… Νιώθω τόσο μόνη, μου λείπει η αγάπη σου… Ξέρω πως με αγαπάς ακόμα… Κι ότι δε θα με αφήσεις.

Έχω έναν κόμπο στο λαιμό… Μα μου πέρασε ο πονοκέφαλος… Σε έστειλε ο Θεός κοντά μου, να με φροντίσεις…

Σ’ αγαπώ καλέ μου… Ο Θεός να σε έχει καλά, σε ευχαριστώ… για όλα…

Θάλασσα…

Posted in Uncategorized on May 13, 2010 by paratasizois

Αγαπημένε μου,

Η ζωή κυλά κι εγώ απλώς παρασύρομαι στα κύμματα… Αντίσταση μηδέν, καμιά φορά κοντοστέκομαι να δω κάτι που γυαλίζει και μετά αφήνομαι πάλι στην ορμή των νερών. Θέλω να σου πω όμως ότι κολυμπώ όπως θέλω. Σε ρυθμούς δικούς μου κι ας βλέπω τους άλλους να εκνευρίζονται μαζί μου.

Βλέπω επίσης άλλους να κολυμπούν μετά δυσκολίας δίπλα μου, να τρέχουν σε γιατρούς και να αναποδογυρίζεται η ζωή τους από τη μια στιγμή στην άλλη. Και λέω – κι ας με συγχωρήσει ο Θεός – γιατί να μην είμαι εγώ? Όχι σαν παράπονο, ούτε αμφιβάλλω το θέλημα του Θεού, είναι απορία πραγματική… Τί ακριβώς κάνω εγώ εδώ κάτω? Παράταση ζωής δίνεται και σε εμένα κάθε στιγμή, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Ευκαιρίες άπειρες να διορθωθώ και να Τον πλησιάσω περισσότερο, να ετοιμαστώ κι εγώ για την έξοδο μου. Και δεν κάνω απολύτως τίποτα. Δεν αξιοποιώ καμιά ευκαιρία, αποτυγχάνω κάθε φορά που ενδίδω και δε γίνεται βελτίωση καμιά. Αντιθέτως βυθίζομαι περισσότερο και δεν έχω και διάθεση να ανεβώ ψηλά. Αντιλαμβάνομαι ότι πνίγομαι ώρες ώρες αλλά δεν κάθομαι να συνειδητοποιήσω τη σοβαρότητα του θέματος, απλώνω στο νερό κι αφήνομαι… Πνίγομαι μα αφήνομαι… Δεν έχω ώρα και διάθεση να το σκεφτώ και να δράσω ανάλογα. Είμαι κι αχάριστη. Τόσες ευκαιρίες και δεν τις εκμεταλλεύομαι, στενοχωριέμαι με ανούσια πράγματα, ασχολούμαι με βλακείες και δεν βλέπω πως γεμίζουν οι πνεύμονες μου με νερό. Ξέρω το είχες νιώσει κι εσύ.

Πάμπολλες φορές φώναξες βοήθεια, κουνούσες χέρια πόδια για να συγκινηθεί κάποιος να σε σώσει στη θάλασσα σου και σου ρίχναμε κάποιοι ένα τροχό. Έτσι από μακριά, να αναπνεύσεις για λίγο. Μέχρι που βυθίστηκες και βρήκες μια σπηλιά… Η σπηλιά σε οδήγησε στο ξέφωτο, στον Παράδεισο που βρίσκεσαι τώρα. Δε θα μπορούσα να βρω καλύτερη παρομοίωση.

Μόλις άκουσα για μια περίπτωση… Η ζωή της άνω κάτω. Φεύγει άρον άρον στο εξωτερικό για θέμα υγείας. Κι εγώ είμαι εδώ και κάθομαι και βαριέμαι. Βαριέμαι να ασχοληθώ με οτιδήποτε, να σκεφτώ, να συγκινηθώ. Ελπίζω να μπορέσω να προσευχηθώ να πάν όλα καλά… Δεν αξίζω να είμαι εγώ εδώ κι εκείνη να τρέχει στους γιατρούς. Αλλά ο Θεός ξέρει καλύτερα, έχει τα σχέδια του… Αφήνομαι… Και θα προσπαθήσω να ξυπνήσω λίγο. Μου έλειψες, έχω καιρό να σου μιλήσω, να προσευχηθώ για σένα… Δεν είναι ότι δε σε αγαπώ, ότι δε σε έχω ανάγκη. Είναι που βυθίζομαι λίγο λίγο και δεν έχω δύναμη και διάθεση να παλέψω.

Μακάρι εσύ να είσαι καλά… Προσευχήσου και για την κοπέλα που σου είπα… Εσύ που μπορείς.

Σε αγαπώ πολύ και μου λείπεις

Ο Θεός να σε έχει καλά!