Archive for July, 2010

Τα λουλούδια σου

Posted in Uncategorized on July 29, 2010 by paratasizois

Χθες είδα για πρώτη φορά ένα λουλούδι να ανθίζει στον τάφο σου. Μεταφορικά ομιλούντες. Ένα λουλούδι που είχε μαράνει δίπλα στο άψυχο κορμί σου… Χθες το είδα ανθισμένο να αναδύει μυρωδιές και να λάμπουν τα χρώματα του. Κάποιοι πρέπει να αναγεννηθούν από τις στάχτες. Κάποιοι προσπαθούν να επιβιώσουν ακόμα και μετά το χαμό σου. Είναι νωρίς ακόμα αλλά νιώθω πως έχουν περάσει αιώνες… Έχω αιώνες να σε δω και να σε νιώσω με τις αισθήσεις μου… Ο πόνος όμως είναι πάντα εκεί…

Χάρηκα, που την είδα να χαμογελά πάλι, να προσπαθεί, να ανοίξει τα φτερά της να φτιάξει τη ζωή της. Έχει ταλέντο πολύ, είναι δυνατή, είναι όμορφη, είναι και όμορφος άνθρωπος. Στέκεται πια στα πόδια της, μαζί όμως με τους ανθρώπους που αγαπά, που την αγαπούν. Λίγοι και καλοί. Ελπίζω να κατάφερα να την πείσω ότι είμαι δικός της άνθρωπος. Ότι δεν έδωσα σε εσένα θέλω να το δώσω σε αυτήν… Τη νιώθω σαν αδερφή μου, την αγαπώ απεριόριστα κι ας μην το ξέρει… Έχει πάρει μια τιμητική θέση στην καρδιά μου, την σκέφτομαι, αγωνιώ, θέλω να είναι καλά. Της κάνω δώρα… Όπως θα έκανα σε εσένα αν ήσουν εδώ. Το έχω ανάγκη. Προσέχω τη συμπεριφορά μου, είναι εύθραυστη, έχει πονέσει πολύ και δε θέλω να μπω με το ζόρι στη ζωή της. Την αγαπώ διακριτικά και θέλω να ξέρει ότι μπορεί να βασιστεί πάνω μου, αυτήν που αγάπησες τόσο, την αγαπώ κι εγώ. Δε θα μπορούσα διαφορετικά. Μου θυμίζει εσένα… Έχετε το ίδιο παιδικό αθώο ύφος πίσω από τη σκληρή σας μορφή, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να καταλάβουν τί πληγές έχετε, τί χρειάζεστε… Την χάρηκα πολύ χθες. Εύχομαι να την έχει κι αυτήν ο Θεός καλά, να μην πονέσει άλλο… Δεν έφταιξε σε τίποτα.

Από την άλλη… Ένα λουλούδι ακόμα μαραμένο, μαζεμένο εκεί δίπλα σου να κλαίει σιωπηλά… Δε θα το ξεπεράσει ποτέ. Δεν το ξεπερνά ποτέ η μάνα. Της φεύγει κανένα χαμόγελο σε στιγμές μεγάλης χαράς αλλά είμαι σίγουρη νιώθει τύψεις – το σβήνει αμέσως. Έχει σκληράδα στο βλέμμα, απορία και θυμό για όσους σε έβλαψαν. Και κάποιες στιγμές, ανέλπιστα χαμογελούν τα μάτια της και νομίζεις ότι γεμίζουν από ελπίδα. Το εύχομαι. Εύχομαι να δει λίγη χαρά, όπως χθες που παρασύρθηκε κι αυτή για λίγο…

Ήθελα τόσο να τις αγκαλιάσω και τις δυο. Δε μπορούσα. Δεν έχουμε συνηθίσει στις αγκαλιές.

Θέλω να ξέρουν ότι τις αγαπώ, ότι κι εγώ μοιράζομαι τον πόνο τους… Ελπίζω να το ξέρουν, ή να το καταλάβουν κάποτε. Μόνο αυτό μας μένει μετά το θάνατο. Η ανάμνηση σου μας ενώνει, ο πόνος, η αγάπη μας για εσένα, οι στιγμές που έχει ο καθένας μέσα του, οι εικόνες, οι φωνές, όλα κομμάτια σου που μας μοιράστηκαν σαν σε διαθήκη, κατά τη διάρκεια όμως της ζωής σου. Και τα κρατούμε τώρα σφικτά, ο καθένας τα δικά του, μαζευόμαστε όλοι με τα κομμάτια μας αγκαλιά και γελούμε, χαιρόμαστε με βλακείες, απλά για να γελάσουμε, κοιτάζουμε ο ένας στα χέρια του άλλου και μετά στα μάτια του… Ίδιο βλέμμα. Είναι μέσα σε όλων το βλέμμα η εικόνα σου, μέσα σε όλων την καρδιά ο ίδιος πόνος, που όμως αντέχεται καλύτερα άμα είναι κι άλλοι κοντά…

Και τέλος, εγώ. Εγώ έχω αλλάξει πολύ. Έχω γίνει χίλιοι άνθρωποι, διαφορετικός σε κάθε περίπτωση. Λουλούδι? Μπα… Χίλια πέταλα έγινα, χίλια κομμάτια και πετώ παντού… Δε με αναγνωρίζω. Δεν φταις εσύ. Προδιάθεση το λένε. Θέλει απλά ευκαιρίες. Και τότε φαίνεται επιτέλους η αλήθεια – που δεν είναι μία. Είναι πολλές, προσπαθώ να τις κρατήσω σε ισορροπία μα αδυνατώ. Κάπου μέσα είσαι κι εσύ, να μου θυμίζεις την αθωότητα που δε θα ξαναβρώ ποτέ. Χαράκτηκες βαθιά μέσα μου όμως και δε σε ξεχνώ, δε ξεχνώ πώς με έκανες να νιώσω, πόσο με αγάπησες, πόσα με έμαθες για την αγάπη. Όσο περνά ο καιρός, τόσο λιγότερο νιώθω πως αξίζω την αγάπη σου. Είσαι όμως μεγαλόψυχος, ακόμα και τώρα, ακόμα κι έτσι, ξέρω μ’ αγαπάς.

Εγώ δεν ξέρω να αγαπώ νομίζω. Δεν έχω ξεπεράσει το σκαλί της ανάγκης. Ίσως κάποτε…

Αλλά το θέμα δεν είμαι εγώ.

Σήμερα το θέμα είναι οι άλλες σου αγάπες. Τόσο διαφορετικές, τόσο ίδιες… Κι όλες σ’ αγαπάνε, ζουν στην ανάμνηση σου και όλες θέλουν δύναμη.

Μείνε κοντά μας… Η κάθε μια μας σε χρειάζεται… Και δεν είναι ότι δείχνουμε… Είναι τί κρύβουμε μέσα μας, είναι τα μαύρα που καλείσαι να χρωματίσεις, είναι τα κενά που καλείσαι να γεμίσεις… Μα δεν είσαι εδώ…

Ο Θεός μόνο. Μόνο Αυτός μπορεί να μας γιατρέψει.

Αμήν. Μακάρι.

απάθεια

Posted in Uncategorized on July 14, 2010 by paratasizois

Δεν έχω μούτρα να σε κοιτάξω τελευταίως… Κι όταν κοιτάξω τη φωτογραφία σου,  κοιτώ με απάθεια για μισό δευτερόλεπτο. Είμαι αλλού γι αλλού κι εκεί που είμαι δε με φτάνει κανείς. Ενίοτε βγαίνω να χαιρετίσω όσους με ψάχνουν, βάζω τη μάσκα μου η οποία είναι αδιάβροχη.

Γλίτωσες σου λέω, όσο όμορφα είναι εδώ, άλλη τόση βρωμιά κρύβεται πίσω από την εικόνα. Θέλω να στενοχωρηθώ για την εικόνα μου που την καταστρέφω λίγο λίγο και δε μπορώ. Η απάθεια είναι ο τρόπος μου να με αντέξω τελευταίως. Βρήκα και τί έχω. Υπάρχει ειδική ορολογία και χαίρομαι που διαγνώστηκα. Και ξέρω λίγο πολύ τί “φάρμακο” να πάρω. Απλά θέλω λίγο χρόνο να αναθαρρήσω, να πιω το πικρό φάρμακο που θα με σώσει για άλλη μια φορά. Πικρό δεν είναι, λυτρωτικό είναι αλλά φοβάμαι το πρώτο βήμα. Εγωισμός. Αυτό που έχω σε λάθος μορφή και αντί να με σώζει με καταστρέφει. Αντί να αντιστέκομαι πριν, αμύνομαι μετά. Λάθος σου λέω, όλα λάθος τα κάνω. Ευτυχώς δεν είσαι εδώ να με βλέπεις να στενοχωριέσαι.

Γλυκό μου φιλαράκι, είσαι ότι πιο όμορφο έχω ζήσει, ότι πιο αγνό και αληθινό στα κομπλεξικά που κυκλοφορούν. Σε συγκρίνω και κανένας δε συγκρίνεται μαζί σου. Απλά. Κι ας μη σε υπολόγιζε κανείς τους.

Είναι κάποια διαμάντια στην καρδιά μου που δε θα καταστραφούν ποτέ, έστω αν καώ, αν λιώσω εγώ. Αυτά ίσως με κρατήσουν ζωντανή όταν πρέπει. Οι προσευχές σου. Οι προσευχές όσων άλλων με αγαπούν.

Δε μιζεριάζω, αλήθεια. Φορώ τη μάσκα μου κι είμαι μια χαρά. Η καρδιά μου λειτουργεί σε safe mode φτάνει να μη μου ξύσει κανείς πληγές. Εκεί τρελαίνομαι. Δε μπορώ να το χειριστώ στο παρόν στάδιο. Θα σου έλεγα ότι περνώ φάση, αλλά και πότε δεν περνούσα? Δεν έχει να διορθωθώ ποτέ, το πήρα απόφαση, απλά θα πέφτω και θα σηκώνομαι. Ελπίζω να μπορώ να σηκώνομαι. Δεν έχω άλλες δυνάμεις γι αυτό και το safe mode. Κι εννοείται δε μπορώ να κάνω τίποτα μόνη μου. Ο “γιατρός” μου… Στενοχωριέται περισσότερο για εμένα από ότι εγώ. Κι αυτό σημαίνει ότι κάποιος με αγαπάει περισσότερο από ότι εγώ. Αυτό είναι καλό, διότι αυτός μπορεί να με βοηθήσει περισσότερο από ότι εγώ.

Ο τίτλος του μπλογκ, είναι ότι πιο αληθινό… Ήταν για σένα, τώρα είναι για μένα. Και σου τα λέω διότι δε μπορώ να τα πω σε κανέναν άλλο, ίσως εσύ μπορείς να με νιώσεις, όχι μόνο να με καταλάβεις. Ίσως και όχι, εγώ λυτρώνομαι μόνο που σου τα γράφω κι ελπίζω ότι εύχεσαι. Μεσίτευσε για εμένα… Δεν έχω μάτια να κοιτάξω τον ουρανό. Δεν έχω μάτια, νιώθω ότι περπατώ στα τυφλά…

Αυτά τα διαβάζουν κι άλλοι. Δεν θέλω αλλά δε με νοιάζει κιόλας τελευταίως. Νιώθω ότι έρχεται κάτι μεγάλο, συνταρακτικό και όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Κάτι θα γίνει, το νιώθω. Ελπίζω μόνο να βγούμε ζωντανοί.

Ακροβατώ, ειλικρινά. Και κάτι θα γίνει, το είπα ήδη…

Ο Θεός βοηθός! Και θα προσπαθήσω να προσευχηθώ λίγο…