Archive for February, 2011

Σκόρπιες σκέψεις τις μαζεύω…

Posted in Uncategorized on February 28, 2011 by paratasizois

Πώς είναι να νιώθεις μόνος σου ανάμεσα σε κόσμο? Αυτό. Να μπορούν να σε καταλάβουν 2-3 άτομα μόνο? Αυτό. Και να μη μπορούν να κάνουν κάτι επειδή έχουν κι εκείνοι τα δικά τους? Αυτό.

Εσύ πάντα με καταλάβαινες. Παρόλο το δικό σου μαρτύριο ήθελες να μαθαίνεις τα νέα μου, τους προβληματισμούς μου, σου μιλούσα και με άκουγες με πολλή προσοχή, δεν ήθελες να χάσεις λέξη μου, όλα που έλεγα ήταν σημαντικά για σένα. Πράγματα που δεν καταλάβαινες και τα αγαπούσες, επειδή τα αγαπούσα εγώ. Αλήθεια σου λέω, είναι άδικο να συγκρίνω οποιονδήποτε μαζί σου. Και το κάνω διαρκώς. Κανείς δε σε φτάνει. Σε έχω εξιδανικεύσει και κανείς δεν είναι αρκετά καλός. Με αγάπησες όπως δε θα με αγαπήσει κανείς, το ψάχνω μα δε θα το βρω ποτέ. Έχεις ανεβάσει πολύ τον πήχη, οτιδήποτε διαφορετικό θα είναι τεράστιος συμβιβασμός για μένα. Οι προσδοκίες μου είναι πλέον ακόμα μεγαλύτερες, εφόσον ξέρω πως η αγάπη που θέλω υπάρχει σε αυτό τον κόσμο, υπήρξε κάποτε και μπορεί να την νιώσει κάποιος.

Εϊναι που εμείς δεν ξέρουμε να αγαπούμε σωστά. Ελάχιστοι ξέρουν. Ούτε κι εγώ το κατάφερα ακόμα, αν και έμαθα από εσένα πολλά. Έχω το παράδειγμα σου σε βάθρο να το κοιτάζω να παίρνω συμβουλές, κατευθύνσεις, και πάλι δεν το καταφέρνω. Και περιμένω κι από τους άλλους πάρα πολλά. Κι απογοητεύομαι διαρκώς.

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα ήταν να μην ένιωθα τίποτα, να μην χρειαζόμουν κανέναν. Μετά θυμάμαι εσένα στο κρεβάτι στο νοσοκομείο, ή στο άλλο υγρό δωμάτιο και λέω δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι. Έχω πολλά, πάρα πολλά, έχω πολλές ευλογίες στη ζωή μου, μια από τις μεγαλύτερες το ότι σε γνώρισα, με αγαπάς, σε αγαπώ. Αυτό δε θα το άλλαζα με τίποτα. Ούτε για να μην ξαναπληγωθώ ποτέ.

Θυμάσαι? Θυμάσαι πώς σου μιλούσα? Θυμάσαι το βλέμμα μου? Ευτυχώς δε μπορούσες να με δεις. Ήμουν για κλάματα. Δε θα με ήθελες έτσι. Θα σπάραζε η καρδιά σου αν με έβλεπες. Ίσως και να το ένιωθες, ίσως να προσευχόσουν για εμάς, αφού δε μπορούσες να κάνεις τίποτα άλλο. Γι αυτό άντεξες και τόσο? Η αγάπη σου? Γι αυτό είμαστε κι εμείς ακόμα εδώ, να αντέχουμε αυτό τον πόνο? Η αγάπη μας? Ποιός ξέρει…

Εγώ το νιώθω, νιώθω την αγάπη σου, σε θυμάμαι τόσο έντονα ακόμα, έχω πάρα πολλές εικόνες και ήχους στη μνήμη μου από εσένα… Παρόλο που όλα τα άλλα τα ξεχνώ και δε θυμάμαι τί φόρεσα χθες, εσένα σε έχω ολοζώντανο στη μνήμη μου. Ήσουν πανέμορφος, τώρα πρέπει να είσαι ακόμα πιο λαμπερός… Σε ζηλεύω. Εκεί που είσαι, έτσι όπως είσαι… Ότι και να γίνει, η αγάπη σου ακόμα μου δίνει δύναμη, να θέλω να έρθω εκεί που είσαι, να γευτώ κι εγώ αυτό που σε έκανε τόσο όμορφο, που σου έδωσε ζωή ενώ οι άλλοι σε είχαν για χαμένο… Εγώ ξέρω. Κι άλλοι ξέρουν. Μακάρι ο Θεός να μας αξιώσει…

Είμαι πολύ πίσω ακόμα. Σου τα λέω αυτά διότι δεν έχω πού αλλού να τα πω. Από τότε που έφυγες, φοβάμαι μην έμαθες πράγματα άσχημα για μένα. Δε με νοιάζει όμως, καιρός ήταν να μάθεις κάποια πράγματα, να αγαπήσεις και τα λάθη μου, τις αδυναμίες μου. Και να εύχεσαι ακόμα πιο θερμά. Το χρειάζομαι.

Πάντα μόνη μου θα είμαι, πρέπει να το πάρω απόφαση. Ο καθένας στο δρόμο του βαδίζει μόνος, πρέπει μόνος του να αντιμετωπίζει τα προβλήματα του. Όσο κι αν σε αγαπούν οι άλλοι δε μπορούν να σε σώσουν. Ένα χέρι βοήθειας ναι, μια ανάσα αγάπης, να σε βοηθήσουν να περάσεις κάτι ναι, να φορτωθούν όμως το βάρος σου όχι. Πώς το αντέχεις? Με τη βοήθεια του Θεού μόνο μπορείς να κάνεις το δικό σου αγώνα στη ζωή.

Το μαθαίνω, το αντιλαμβάνομαι σιγά σιγά, κι ας πονάω κι ας απογοητεύομαι. Είμαι πολύ πίσω ακόμα…

Μου λείπεις πολύ. Μου λείπει η αγάπη σου, μου λείπει το χαμόγελο σου, το βλέμμα σου, και τι δε θα έδινα για ακόμα λίγες στιγμές μαζί σου… Σε αγαπώ πολύ, έχω έναν κόμπο στο λαιμό, κάπου φυλαγμένη τη φωτογραφία σου… Πεταμένα, σκόρπια συναισθήματα, αναμνήσεις, τα μαζεύω κάθε τόσο να γεμίζω ευλογία και να κοιτάζω ψηλά, να ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε τόση χαρά και αγάπη, να θυμάμαι ότι μ΄αγαπά, να παίρνω δύναμη…

Δε θα με αφήσεις… Δε γίνεται να με αφήσεις. Θα χαθώ…

Θα πάω στον παππούλη, πρώτα ο Θεός να σου ανάψω κεράκι. Ξέρεις, σε αγαπά πολύ, πάντα του έλεγα για σένα. Ψάξε τον, εκεί πάνω και πες του να κάνει και μια προσευχή για εμάς… Εύχομαι να είσαι κοντά στην αγάπη του, κοντά στο Θεό που τόσο αγάπησες και αποζητούσες…

Κι εύχομαι να έρθω κι εγώ σύντομα, αν ποτέ ετοιμαστώ, αν ποτέ μάθω να αγαπώ…

Advertisements