Σκόρπιες σκέψεις τις μαζεύω…

Πώς είναι να νιώθεις μόνος σου ανάμεσα σε κόσμο? Αυτό. Να μπορούν να σε καταλάβουν 2-3 άτομα μόνο? Αυτό. Και να μη μπορούν να κάνουν κάτι επειδή έχουν κι εκείνοι τα δικά τους? Αυτό.

Εσύ πάντα με καταλάβαινες. Παρόλο το δικό σου μαρτύριο ήθελες να μαθαίνεις τα νέα μου, τους προβληματισμούς μου, σου μιλούσα και με άκουγες με πολλή προσοχή, δεν ήθελες να χάσεις λέξη μου, όλα που έλεγα ήταν σημαντικά για σένα. Πράγματα που δεν καταλάβαινες και τα αγαπούσες, επειδή τα αγαπούσα εγώ. Αλήθεια σου λέω, είναι άδικο να συγκρίνω οποιονδήποτε μαζί σου. Και το κάνω διαρκώς. Κανείς δε σε φτάνει. Σε έχω εξιδανικεύσει και κανείς δεν είναι αρκετά καλός. Με αγάπησες όπως δε θα με αγαπήσει κανείς, το ψάχνω μα δε θα το βρω ποτέ. Έχεις ανεβάσει πολύ τον πήχη, οτιδήποτε διαφορετικό θα είναι τεράστιος συμβιβασμός για μένα. Οι προσδοκίες μου είναι πλέον ακόμα μεγαλύτερες, εφόσον ξέρω πως η αγάπη που θέλω υπάρχει σε αυτό τον κόσμο, υπήρξε κάποτε και μπορεί να την νιώσει κάποιος.

Εϊναι που εμείς δεν ξέρουμε να αγαπούμε σωστά. Ελάχιστοι ξέρουν. Ούτε κι εγώ το κατάφερα ακόμα, αν και έμαθα από εσένα πολλά. Έχω το παράδειγμα σου σε βάθρο να το κοιτάζω να παίρνω συμβουλές, κατευθύνσεις, και πάλι δεν το καταφέρνω. Και περιμένω κι από τους άλλους πάρα πολλά. Κι απογοητεύομαι διαρκώς.

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα ήταν να μην ένιωθα τίποτα, να μην χρειαζόμουν κανέναν. Μετά θυμάμαι εσένα στο κρεβάτι στο νοσοκομείο, ή στο άλλο υγρό δωμάτιο και λέω δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι. Έχω πολλά, πάρα πολλά, έχω πολλές ευλογίες στη ζωή μου, μια από τις μεγαλύτερες το ότι σε γνώρισα, με αγαπάς, σε αγαπώ. Αυτό δε θα το άλλαζα με τίποτα. Ούτε για να μην ξαναπληγωθώ ποτέ.

Θυμάσαι? Θυμάσαι πώς σου μιλούσα? Θυμάσαι το βλέμμα μου? Ευτυχώς δε μπορούσες να με δεις. Ήμουν για κλάματα. Δε θα με ήθελες έτσι. Θα σπάραζε η καρδιά σου αν με έβλεπες. Ίσως και να το ένιωθες, ίσως να προσευχόσουν για εμάς, αφού δε μπορούσες να κάνεις τίποτα άλλο. Γι αυτό άντεξες και τόσο? Η αγάπη σου? Γι αυτό είμαστε κι εμείς ακόμα εδώ, να αντέχουμε αυτό τον πόνο? Η αγάπη μας? Ποιός ξέρει…

Εγώ το νιώθω, νιώθω την αγάπη σου, σε θυμάμαι τόσο έντονα ακόμα, έχω πάρα πολλές εικόνες και ήχους στη μνήμη μου από εσένα… Παρόλο που όλα τα άλλα τα ξεχνώ και δε θυμάμαι τί φόρεσα χθες, εσένα σε έχω ολοζώντανο στη μνήμη μου. Ήσουν πανέμορφος, τώρα πρέπει να είσαι ακόμα πιο λαμπερός… Σε ζηλεύω. Εκεί που είσαι, έτσι όπως είσαι… Ότι και να γίνει, η αγάπη σου ακόμα μου δίνει δύναμη, να θέλω να έρθω εκεί που είσαι, να γευτώ κι εγώ αυτό που σε έκανε τόσο όμορφο, που σου έδωσε ζωή ενώ οι άλλοι σε είχαν για χαμένο… Εγώ ξέρω. Κι άλλοι ξέρουν. Μακάρι ο Θεός να μας αξιώσει…

Είμαι πολύ πίσω ακόμα. Σου τα λέω αυτά διότι δεν έχω πού αλλού να τα πω. Από τότε που έφυγες, φοβάμαι μην έμαθες πράγματα άσχημα για μένα. Δε με νοιάζει όμως, καιρός ήταν να μάθεις κάποια πράγματα, να αγαπήσεις και τα λάθη μου, τις αδυναμίες μου. Και να εύχεσαι ακόμα πιο θερμά. Το χρειάζομαι.

Πάντα μόνη μου θα είμαι, πρέπει να το πάρω απόφαση. Ο καθένας στο δρόμο του βαδίζει μόνος, πρέπει μόνος του να αντιμετωπίζει τα προβλήματα του. Όσο κι αν σε αγαπούν οι άλλοι δε μπορούν να σε σώσουν. Ένα χέρι βοήθειας ναι, μια ανάσα αγάπης, να σε βοηθήσουν να περάσεις κάτι ναι, να φορτωθούν όμως το βάρος σου όχι. Πώς το αντέχεις? Με τη βοήθεια του Θεού μόνο μπορείς να κάνεις το δικό σου αγώνα στη ζωή.

Το μαθαίνω, το αντιλαμβάνομαι σιγά σιγά, κι ας πονάω κι ας απογοητεύομαι. Είμαι πολύ πίσω ακόμα…

Μου λείπεις πολύ. Μου λείπει η αγάπη σου, μου λείπει το χαμόγελο σου, το βλέμμα σου, και τι δε θα έδινα για ακόμα λίγες στιγμές μαζί σου… Σε αγαπώ πολύ, έχω έναν κόμπο στο λαιμό, κάπου φυλαγμένη τη φωτογραφία σου… Πεταμένα, σκόρπια συναισθήματα, αναμνήσεις, τα μαζεύω κάθε τόσο να γεμίζω ευλογία και να κοιτάζω ψηλά, να ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε τόση χαρά και αγάπη, να θυμάμαι ότι μ΄αγαπά, να παίρνω δύναμη…

Δε θα με αφήσεις… Δε γίνεται να με αφήσεις. Θα χαθώ…

Θα πάω στον παππούλη, πρώτα ο Θεός να σου ανάψω κεράκι. Ξέρεις, σε αγαπά πολύ, πάντα του έλεγα για σένα. Ψάξε τον, εκεί πάνω και πες του να κάνει και μια προσευχή για εμάς… Εύχομαι να είσαι κοντά στην αγάπη του, κοντά στο Θεό που τόσο αγάπησες και αποζητούσες…

Κι εύχομαι να έρθω κι εγώ σύντομα, αν ποτέ ετοιμαστώ, αν ποτέ μάθω να αγαπώ…

Advertisements

3 Responses to “Σκόρπιες σκέψεις τις μαζεύω…”

  1. Σε διαβάζω κάθε τόσο… εδώ και καιρό. Νοιώθω ότι δεν έχω το δικαίωμα να επέμβω σε όσα γράφεις, κομμάτια της ψυχής σου καταθέτεις και μιλάς στον αγαπημένο σου… είναι δικό σας blog εδώ και δεν χωρεί άλλους…

    … κι όμως καλή μου, νοιώθω έντονα να σου πω ότι αφού σε αγαπούσε τόσο θα ήθελε να σε νοιώθει ευτυχισμένη. Το ξέρω είναι πολύ δύσκολο χωρίς αυτόν και όπως λες έβαλε τον πήχυ ψηλά… Προχώρησε όμως τη ζωή σου. Και προς Θεού, δεν εννοώ να τον ξεχάσεις. Πάντα μέσα σου θάναι. Αλλά εσύ είσαι ζωντανή, εδώ και το χρωστάς στον εαυτό σου να προχωρήσεις, όχι μόνη στη ζωή. Βλέπω ότι πιστεύεις στο Θεό. Πίστεψε λοιπόν ότι έχει όμορφα πράγματα για σένα και ότι θα ζήσεις όμορφες στιγμές.

    … και μια μέρα, όταν θα είναι η σωστή ώρα, θα τον δεις ξανά.

    Νάσαι καλά εύχομαι και να μην απελπίζεσαι. Υπάρχουν όμορφα πράγματα για όλους σ΄αυτή τη ζωή.

  2. Αυτό που έζησες το έζησες για κάποιο λόγο. Κι αυτά που νιώθεις τώρα είναι σημάδια για το πώς πρέπει να βαδίσεις από δω και μπρος.
    Η καρδιά σου είναι ανοικτή. Άνοιξε τη ψυχή σου και δες τί σου δείχνει η Αγάπη σου. Δες τον, δεν σου δίνει το χέρι για να πας κοντά του…αλλού σου δείχνει. Κι αυτός θα είναι πάντα κοντά να σε βάζει στο σωστό μονοπάτι.
    Τα σημάδια από αυτούς που χάσαμε νωρίς είναι εκεί κι είναι καθημερινά. Κι είναι έντονα. Το βιώνω κι εγώ. Δεν έχουν όλα τα πράγματα λογική εξήγηση. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Εκτός κι αν το έχει ζήσει.
    Την κατάλληλη στιγμή θα ανταμώσουμε ξανά όλοι μας με αυτούς που έχουμε στο βάθρο μας. Μέχρι τότε πρέπει να φροντίσουμε να τους έχουμε κάνει περήφανους. Και δεν τους κάνουμε περήφανους μένωντας πίσω, αλλά προχωρόντας μπροστά. Όπως μας έμαθαν αυτοί. Άλλωστε αυτό που θέλουμε όταν θα ανταμώσουμε είναι να δούμε το χαμόγελο τους πριν μας σφίξουν και πάλι στην αγκαλιά τους

  3. τυχαια ανταμωσα το μπλοκ σου αποψε…

    νιωθω σιωπη μπροστα στο πονο σου

    ευχομαι μοναχα οσο τον αγαπησες να αγαπηθεις εχοντας παντα στην καρδια σου το χαμογελο απ τα ματια του να σ εμψυχωνει

    καλη Ανατολη!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: