κιόλας 2 χρόνια…

Γίνεται η ατμόσφαιρα πιο βαριά αυτές τις μέρες… Ένα σύννεφο έρχεται να τα σκεπάσει όλα επειδή είναι οι μέρες σου, επειδή πλησιάζουν οι γιορτές σου όλες… Ο Νοέμβριος είναι ο μήνας σου. Αν διάλεγα χρώμα να τον ζωγραφίσω θα ήταν γκρίζος…

Γκρίζο και το χρώμα στο σπίτι σου πια, με μια πινελιά ροζ όμως, μια όμορφη πινελιά που διάλεξαν για σένα οι αγαπημένες σου… Πανέμορφο, μου έφερε χαμόγελο στα χείλια. Είναι η ελπίδα πάνω στο μουντό και άχαρο χρώμα που θυμίζει ότι δεν τέλειωσαν όλα. Που υψώνεται ψηλά για να υψώσει και το βλέμμα μου εκεί πάνω, να ξεκολλήσω από εδώ και να μου δείξεις τόπους όμορφους που απολαμβάνεις σχεδόν δύο χρόνια τώρα…

Μου λείπεις… Κι έμαθα να ζω χωρίς εσένα. Η πρώτη εικόνα σου που μου έρχεται στο μυαλό είναι το χαμογελαστό σου πρόσωπο, να με καθησυχάζει ότι όλα είναι εντάξει, ότι είσαι καλά… Ότι πρέπει κι εγώ να είμαι καλά. Ασυναίσθητα χαμογελώ κι εγώ πλέον.

Είμαστε όλες πιο ήρεμες και νιώθω ότι αγαπώ τα πάντα που ήταν δικά σου, η οικογένεια σου είναι και δική μου, είμαι κι εγώ δικός τους άνθρωπος. Είμαι απίστευτα ήρεμη… Νιώθω τιμή μου να είμαι μέρος της οικογένειας σου, τους αγαπώ και αγαπώ που με αγαπούν. Κοίταξε πώς ένωσες δυο κόσμους διαφορετικούς…

Μου φαίνεται αιώνες πριν που καθόμαστε παρέα στο δωμάτιο σου, που μου έπαιζες μουσική, που με άκουγες, που με κοίταζες με το χαρακτηριστικό σου βλέμμα, αυτό που δε θα ξεχάσω ποτέ γιατί ήταν τόσο ειλικρινές κι αληθινό. Δεν μου ανήκε… Ήταν ένα δώρο για εμένα, τότε που το ήθελα και τώρα, που το έχω ανάγκη… Η ανάμνηση αυτή δε θα σβήσει γιατί με βοηθά ακόμα, μου θυμίζει τί είναι αγάπη και πόσα μπορεί… Ότι μένει μετά το θάνατο ακόμα κι εξακολουθεί να ζεσταίνει και να ηρεμεί… Να συγκινεί και να αποτοξινώνει την καρδιά, να θυμίζει πάνω από όλα το δωρεοδότη Θεό που μου έστειλε εσένα… Ένα ανεκτίμητο δώρο που θα με συντροφεύει πάντα.

Νιώθω πλέον πως βεβηλώνω τη μνήμη σου γράφοντας εδώ… Εσύ είσαι αλλού κι εγώ σε κρατώ εδώ καθηλωμένο… Θέλω να σε αφήσω να πετάξεις ψηλά, να μας προσέχεις, να εύχεσαι για εμάς όπως είμαι σίγουρη έκανες τόσο καιρό… Θέλω να φυλάξω ότι μου άφησες, να το κρατήσω για εμένα και να αφήσω σαν μπαλόνι την ψυχή σου να πετάξει ψηλά στον ουρανό…

Ξέρω, δεν είσαι εδώ πια, στη μνήμη μου εδώ κάτω όμως έμεινε μια φωτογραφία σου, ένας σκοπός στην κιθάρα, η φωνή σου κι η μυρωδιά του καπνού σου… Ευχαριστώ που πέρασες από τη ζωή μου, που έστω έτσι μένεις ακόμα εδώ, που προσεύχεσαι για εμάς…

 

Ευχαριστώ Θεέ μου για τα ανεκτίμητα αυτά δώρα… Τώρα καταλαβαίνω πολλά, πόσο μας αγαπάς και πόσα πολλά μας δίνεις… Μακάρι να μπορούσα να Σε ευχαριστήσω έμπρακτα, να πολλαπλασιάσω τις δωρεές σου αντί να τις θάβω στο χώμα… Είμαι λίγη το ξέρω κι αχάριστη επίσης… Ευχαριστώ που με αγαπάς όπως είμαι, που μένεις ακόμα δίπλα μου… Μείνε δίπλα μου… Έχε και το φίλο μου κοντά Σου…

 

Advertisements

One Response to “κιόλας 2 χρόνια…”

  1. Οι λέξεις είναι συνήθως φτωχές όταν θέλουμε να αποτυπώσουν αυτό που φωνάζει η ψυχή μας. Μα έλα που τελικά βγαίνει ατόφιο αυτό που υπάρχει μέσα μας. Μπορώ να ταυτιστώ με πολλά απ’ αυτά που γράφεις. Ο Θεός να είσαι σίγουρη πως τον έχει κοντά Του…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: