Διάλεξα

Posted in Uncategorized on April 22, 2010 by paratasizois

Αγαπημένε μου,

Πώς τα περνάς? Είναι στιγμές που απορώ, μα ξέρω ότι είσαι καλά, πολύ καλύτερα από εμάς εδώ κάτω. Βλέπω τη φωτογραφία σου κάθε πρωί, σου λέω καλημέρα… Με κοιτάς τόσο εκφραστικά και χαμηλώνω το βλέμμα από τύψεις. Δε σε κοιτώ έντονα πια. Προσπαθώ να ηρεμήσω μέσα μου… Του είπα προχθές, του κοινού μας φίλου πόσο μου στοίχισε που σε έχασα… Του είπα πόσο μεγάλο μέρος της ζωής μου ήσουν, είσαι ακόμα… Όσο του μιλούσα δε με κοίταζε. Ένιωθε κι αυτός άσχημα… Ήθελε κι αυτός να είναι κοντά σου και δε μπόρεσε. Έστω. Μακάρι οι τύψεις να τον κάνουν να προσεύχεται λίγο για σένα. Έχει κλονιστεί η πίστη του. Λυπάμαι πραγματικά που δεν ξέρει… Εύχομαι και γι αυτόν και να εύχεσαι κι εσύ σε παρακαλώ… Είναι κι αυτός ξεχωριστός στις καρδιές μας, το ξέρουμε κι οι δυο.

Του είπα ότι διάλεξα εσένα όταν μου ζητήθηκε να μη σε βλέπω. “Καλά έκανες” μου απάντησε. Δεν ξέρω αν θα ένιωθε το ίδιο αν ήταν αυτός στη θέση του. Δε με ενδιαφέρει. Όσο εγωισμό και να έχει κάποιος, δεν είναι δικαιολογία να γυρίσω την πλάτη σε κάποιον που αγαπώ, που με έχει ανάγκη. Κι ας μην το καταλάβουν ποτέ. Σημασία έχει ότι εγώ διάλεξα, και θα διάλεγα χίλιες φορές το ίδιο. Εξάλλου εσύ έμεινες. Έστω έτσι. Αυτός όχι.

Ξέρεις, όταν νιώθω άσχημα σε φέρνω στη σκέψη μου. Είναι απίστευτο πόση χαρά νιώθω, πόση ηρεμία… Πώς μπορείς, ακόμα και τώρα να έχεις τόση επίδραση πάνω μου? Στην ψυχολογία μου? Ξέρω καλά πως δεν είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπος, είμαι κυκλοθυμική και συχνά υπερβάλλω στις αντιδράσεις μου. Εσύ όμως, έχεις την ιδιότητα να με ηρεμείς, πάντα το είχες αυτό… Ένα σου χαμόγελο, μια ματιά σου ήταν αρκετά για να λιώσουν ότι πέτρα μάζευε η καρδιά μου, να θερμάνουν την ψυχή μου και να ξεκινήσω να νιώθω και πάλι… Ξέθαβες πάντα όση αγάπη είχα κρυμμένη κάτω από τις καθημερινές μικρότητες και ξεχείλιζε με αγάπη το δωμάτιο… Το λιγοστό φως μας έλουζε, ακόμα θυμάμαι τα μάτια σου να λαμπυρίζουν…  Ακόμα και τώρα, που θυμάμαι τις συναντήσεις μας, ήταν ότι πολυτιμότερο, ήταν μια όαση, τελικά περισσότερο για μένα ίσως παρά για σένα. Και τώρα, που το έχω τόσο ανάγκη, το ίδιο συναίσθημα συνεχίζει να με κατακλύζει και νιώθω όμορφα, μπορώ να νιώσω όμορφα και πάλι.

Γράφω και δε σβήνω, όπως τα νιώθω, όπως μου έρχονται στο μυαλό τα παραθέτω εδώ… Θέλω να τα δεις, θέλω να με βλέπεις… Το έχω ανάγκη όσο κι αν φαίνομαι ότι σε ξεπέρασα. Εγώ ξέρω πόσο μου λείπεις και ξέρεις κι εσύ ελπίζω πόσο σε αγαπώ… Ο Θεός ξέρει για την αγάπη μας και μας αφήνει ακόμα μαζί… Για πάντα ελπίζω, για πάντα ελπίζω και στην αγάπη Του.

Ότι και να πω είναι λίγο… Να ‘σαι καλά… Να μ’ αγαπάς… Να σ’ αγαπώ…

Ευχαριστώ Θεέ μου…

Με κοιτάς…

Posted in Uncategorized on April 14, 2010 by paratasizois

Κοιτώ κι εγώ τη φωτογραφία σου κι είναι τόσο ζωντανή, νομίζω θα ανοιγοκλείσεις τα μάτια, νομίζω θα με κοιτάξεις βαθιά στα μάτια και θα μου μιλήσεις. Και θα μου πεις πολλά, θα μου κάνεις παρατήρηση για τη ζωή που κάνω. Μένω και σε κοιτώ στα μάτια, να σε καθηλώσω να μη μπορείς να μου πεις τίποτα. Δε θα το άντεχα. Έχω τύψεις πολλές, για διάφορα, κυρίως για το ότι δεν έχω αλλάξει τίποτα από όσα είχα πει ότι θα αλλάξω τόσο καιρό. Που βλέπω τη ζωή μου να κατευθύνεται με μαθηματική ακρίβεια προς ένα άσχημο τέλος. Διότι στο τέλος θα φτάσω σίγουρα, σήμερα, αύριο, του χρόνου… Το θέμα είναι τί τέλος θα καταφέρω! Πώς θα είμαι? Πώς θα είναι η έξοδος μου από αυτή τη ζωή? Εσύ ξέρεις, ξέρεις πολλά και δε μου λες. Μη μου πεις. Είπαμε, δε θα αντέξω να μιλήσεις. Δείξε μου μόνο, τον τρόπο να ρθω κοντά σου, να ζήσω αυτά τα όμορφα που ζεις… Κατεύθυνε με εσύ που πέρασες τόσα πολλά και μπορείς να με καταλάβεις, να με βοηθήσεις, να μεσιτεύσεις να σωθώ! Πάρε με από το χέρι και μή με αφήσεις να κτυπήσω. Μάλλον όχι, άσε με να πέσω, να κτυπήσω διότι μόνο έτσι αλλάζω εγώ. Φοβάμαι πως ούτε καν έτσι δεν αλλάζω… Σήκωσε με όμως όταν πέσω, στάσου δίπλα μου να στηρικτώ στην αγάπη σου, στη ματιά σου την ήρεμη, την αυστηρή, την γλυκιά, μείνε, μείνε κοντά μου… Θα σου το ζητώ συνέχεια αυτό, μέχρι να με βαρεθείς.

Ξέρεις, είναι κι άλλοι που σε χρειάζονται, πήγαινε λίγο να τους δεις, στάσου λίγο δίπλα τους… Η μητέρα σου, την βλέπεις φαντάζομαι… Δεν ξέρω αν θα το ξεπεράσει ποτέ. Αν θα σταματήσει να σκέφτεται, να μέμφεται, να σπαράζει μέσα της, να θέλει να ξεσπάσει και να μη μπορεί… Την κατατρώει μέσα της… Αυτό δεν το νιώθω εγώ. Ξέρω πού είσαι και γιατί. Αυτή ακόμα το ψάχνει… Δείξε της το δρόμο να ρθει κι αυτή κοντά σου κάποτε… Ξέρω το θέλει πάρα πολύ, σε έχει ανάγκη… Έχει ανάγκη το Θεό και δεν Τον βρίσκει. Στενοχωριέμαι, είμαι δίπλα της αλλά όχι όσο πρέπει. Τα ίδια που έκανα και σε εσένα? Άλλες τύψεις? Όχι… Θα προσεύχομαι κι αυτό είναι μεγαλύτερη βοήθεια από την παρουσία μου, τη βουβή μου παρουσία που δε μπορεί να απαλύνει τον πόνο και να αλλάξει κατευθύνσεις… Να λέω στο Θεό να τη βοηθήσει… Κι από μεριάς μου, ίσως η αγάπη μου βοηθήσει λίγο… Μακάρι, κάποτε…

Η οικογένεια σου, χαμένη γενικώς, να προσπαθεί να επιπλεύσει σε ένα χάος από πόνο, θλίψη, τύψεις, θυμό, απογοήτευση και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο… Μείνε κοντά τους…

Και κοίταξε λίγο εδώ κάτω, είναι κι άλλοι σαν κι εσένα, πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις με τις δικές σου και ψάχνονται ακόμα… Ψάχνουν σανίδα σωτηρίας σε όλα τα λάθος μέρη, στους λάθος ανθρώπους… Και δεν το ξέρουν. Στηρίζονται όπως όπως, πιάνονται από όπου βρουν για τη δική τους παράταση… Εσύ που ξέρεις πώς είναι, στάσου δίπλα τους… Και δείξε μου τον τρόπο να το κάνω κι εγώ.

Με κοιτάς και μου λες τόσα πολλά… Χωρίς να πεις τίποτα. Και το ξέρω, το ξέρω ότι με αγαπάς, δεν χρειάζεται να μου πεις τίποτα. Είπαμε, δε θα το άντεχα κιόλας. Μου δίνεις πολλή δύναμη, θυμάμαι την αγάπη σου και αναθαρρεύω… Αν σε δουν κι άλλοι όπως εγώ θα πάρουν κι αυτοί δύναμη.

Σε αγαπώ, το ξέρεις κι εσύ, όπως μπορώ… Κι εύχομαι…

Κι ευχαριστώ το Θεό που σε αφήνει ακόμα κοντά μου!

Κοίτα με…

Κυριακή των Βαϊων – I grieve

Posted in Uncategorized on March 28, 2010 by paratasizois

Έτσι μέρα πριν δύο χρόνια άρχισε ο Γολγοθάς σου… Και ο δικός μας. Κυριακή των Βαϊων, πήρα ένα τηλεφώνημα που άλλαξε τη ζωή μου. Έμαθα γιατί δεν απαντούσες στα τηλεφωνήματα μου. Δε μπορούσες… Είχες ξαπλώσει σε ένα κρεββάτι κι από τότε δε μίλησες ξανά. Τα μάτια σου κοίταζαν ψηλά. Κοίταζες μα δεν έβλεπες. Άκουγες όμως, σίγουρα άκουγες τα πάντα. Μερικές φορές κινούσες το κεφάλι στην κατεύθυνση μας όταν σου το ζητούσαμε. Μόνο αυτό είχαμε, μόνο αυτό μας έδινε θάρρος. Σιγά σιγά μας το πήρες κι αυτό.

Μου λείπεις. Δείχνει το City of Angels απόψε. Την ταινία που ασυναίσθητα συνέδεσα μαζί σου… Νιώθω πως κι εσύ ήσουν άγγελος που ήρθε να μας αγγίξει για λίγο. Το τραγούδι της ταινίας μου θυμίζει εσένα… Νιώθω πως πέρασαν αιώνες, από τότε που με είδες, που μιλήσαμε για τελευταία φορά. Μου λείπεις απίστευτα πολύ. Νιώθω… πως δε νιώθω τελευταίως. Είμαι ακόμα μουδιασμένη, δε θέλω να βλέπω πολλούς, δε θέλω να μιλώ πολύ. Δεν είναι άδεια η ζωή μου, όμως σίγουρα δεν είναι γεμάτη. Πέρασαν αιώνες, δε θέλω ούτε να τα σκέφτομαι πλέον. Ξεχνώ και δεν ξέρω αν είναι φάση που πρέπει να περάσω ή αν το κάνω συνειδητά. Κι ούτε θέλω να το σκεφτώ.

Ξεφεύγω από το δρόμο μου, δεν ξέρω πού πάω, το μόνο που ξέρω είναι ότι είσαι δίπλα μου κι ας μη σε βλέπω.  Ίσως έτσι είμαστε πιο κοντά, σ’ αγαπώ περισσότερο, μ’ αγαπάς όσο ποτέ. Έχω ανάγκη να το νιώθω και το νιώθω, αλήθεια. Η λέξη θάνατος δε μου λέει κάτι. Δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Και ξέρω θα ξαναβρεθούμε. Δεν είσαι στον τάφο σου. Είσαι κοντά μας, δίπλα μου, μας βλέπεις, μας προσέχεις, εύχεσαι…

Και γι αυτό συνεχίζω έτσι, ψύχραιμη. Διότι ξέρω ότι είσαι δίπλα μου, άγγελος που μας άγγιξε για λίγο και επέστρεψε στον ουρανό…

I grieve – Peter Gabriel (City of Angels)

It was only one hour ago
It was all so different then
Nothing yet has really sunk in
Looks like it always did
This flesh and bone
It’s just the way that we are tied in
But there’s noone home
I grieve…
for you
You leave…
Me
So hard to move on
Still loving what’s gone
Said life carries on…
Carries on and on and on…
And on
The news that truely shocks
is the empty, empty page
While the final rattle rocks
Its empty, empty cage…
And I can’t handle this
I grieve…
For you
You leave…
Me
Let it out and move on
Missing what’s gone
Said life carries on…
I said life carries on and on…
And on
Life carries on in the people I meet
In every one that’s out on the street
In all the dogs and cats
In the flies and rats
the rot and the rust
In the ashes and the dust
Life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Just the car that we ride in
The home we reside in
The face that we hide in
The way we are tied in
As life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Did I dream this belief
Or did I believe this dream
How I will find relief
I grieve…

Σκοτάδι μας, πώς γίνεσαι φως?

Posted in Uncategorized on March 16, 2010 by paratasizois

Τί εγωιστικό…  Όταν σε θυμάμαι και στενοχωριέμαι, λυπούμαι τον εαυτό μου και νιώθω ότι θέλω σημασία και ότι πρέπει να με προσέχουν… Σκέφτομαι εμένα, τί ανάγκη έχω εγώ και πόσο πονώ… Δεν σκέφτομαι εσένα, ούτε καν εμένα σε σχέση με εσένα… Όλα έχουν να κάνουν με εμένα, με τη δική μου απώλεια, με το δικό μου κενό, με τη δική μου λύπη, το δικό μου πόνο. Καμιά φορά νιώθω πως ψάχνω αφορμή να στενοχωρηθώ και να κλειστώ στον εαυτό μου διότι το σκοτάδι έχει μια μαγεία δική του… Πάντα το ένιωθα αυτό με το σκοτάδι αλλά δεν το άντεχα για πολύ. Κι εσύ το ίδιο, σε αυτό μοιάζαμε… Σε πολλά μοιάζαμε, θα μπορούσα άνετα να είχα τη δική σου πορεία αν το περιβάλλον και τα ερεθίσματα μας ήταν το ίδιο ίσως… Ίσως πάλι όχι, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν είμαι όσο δυνατή νόμιζες, ούτε συγκροτημένη, ούτε σταθερή… Μια είναι η σταθερή αξία στη ζωή μου την οποία έχω ψηλά και προσπάθησα να σου τη μεταδώσω, να είναι και για σένα σημείο αναφοράς, χέρι βοήθειας, πίστη, ελπίδα, το στήριγμα που τόσο χρειαζόσουν και ζητούσες. Και τα κατάφερες, με ξεπέρασες κατά πολύ, ανέπτυξες ιδιαίτερες σχέσεις και αυτό σε έσωσε στο τέλος. Ένα τέλος που φάνηκε άσχημο αλλά ήταν η πόρτα του παραδείσου για εσένα… Κέρδισες. Στην απώλεια σου, στην απώλεια μας, εσύ κέρδισες το στοίχημα πιστεύω. Το πιστεύω ειλικρινά. Σε ζηλεύω λίγο… Μακάρι να γευτώ στο ελάχιστο τη χαρά σου τώρα…

Τί έλεγα? Α ναι. Δεν είμαι δυνατή. Δεν το ήξερες αυτό αλλά αν σκεφτόσουν λίγο γιατί δεν ήμουν δίπλα σου όπως ήθελες θα το καταλάβαινες. Δεν είναι επειδή δεν ήθελα, ο Θεός ξέρει όσο σε είχα στο μυαλό μου, πόσο σε αγαπούσα τότε – και τώρα – και πόσο ήθελα να είμαστε μαζί και να αγαπιόμαστε έτσι για πάντα. Δε μπορούσα όμως. Ίσως και να μη μπορούσα να σε βοηθήσω όπως ήθελα, δεν ξέρω και δε θα το μάθω ποτέ. Αν με βλέπεις τώρα, βλέπεις πως περνώ και πως νιώθω για σένα. Μεγάλη αποκάλυψη. Καλά, δεν έχει και σημασία για σένα πια, όλα εδώ έχουν μηδενιστεί, ότι σε πλήγωνε δε σε αγγίζει πια κι εσύ ζεις στο φως που τόσο αγάπησες. Και μου άφησες το σκοτάδι σου. Εγώ το κράτησα μάλλον. Το κρατώ, επίτηδες ίσως για να σε θυμάμαι. Δε θα έπρεπε, θα έπρεπε να κρατήσω το φως σου, να σε μιμηθώ στις φωτεινές σου στιγμές, αυτές που σε οδήγησαν στην αιώνια ευτυχία, αν θέλω να σε φτάσω. Κι αντί γι αυτό, εγώ προτιμώ να κάνω το σκοτάδι σου δικό μου. Κλείνομαι σε ένα σκοτάδι και νιώθω ότιόλα περιστρέφονται γύρω από εμένα, έτσι τα φαντάζομαι επειδή κρατώ τα μάτια μου κλειστά και δεν τα ανοίγω να δω το φως. Ίσως είναι φάση, ίσως θέλω να πενθήσω κι άλλο, να νιώσω την απουσία σου όσο περισσότερο μπορώ, αφού δεν αξιοποίησα την παρουσία σου όσο θα έπρεπε.

Μένω στο σκοτάδι σου λίγο ακόμα και φοβάμαι πως όταν ανοίξω τα μάτια μου θα τυφλωθώ από το πολύ φως και πάλι δε θα μπορώ να σηκωθώ. Ίσως να το έπαθα ήδη. Όλα αυτά τα ποιητικά μου φαίνονται βλακείες τώρα. Απορώ πού τα βρίσκω. Είναι πολύ απλά τα πράγματα κι εγώ επιμένω να τα μπερδεύω με άλλα, να τα ανακατεύω, να τα φουσκώνω, να υπερβάλλω, να τα κάνω πιο δύσκολα. Υπερβολική όπως πάντα. Αναρωτιέμαι αν θα με αγαπούσες τόσο αν ήξερες πως πραγματικά είμαι. Αυτό ισχύει για όλους μας μάλλον. Ίσως να αλλάζαμε ιδέα και συναισθήματα αν ξέραμε τα πάντα για κάποιο κοντινό, αγαπημένο μας πρόσωπο. Κι όμως, η πραγματική αγάπη, αγαπά ακόμα και τα ελαττώματα του άλλου και τα σκεπάζει – όχι επειδή είναι αγάπη αρρωστημένη και εξαρτημένη αλλά επειδή αγαπά τον άνθρωπο και όχι τα κουσούρια του. Αντιλαμβάνεται ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος, με τάσεις και πάθη αλλά έχει τη δυνατότητα και ευκαιρίες να ανέβει πιο ψηλά και να τα νικήσει αν το θελήσει, και πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Ναι, σίγουρα θα με αγαπούσες πάλι. Σίγουρα με αγαπάς ακόμα και τώρα, που βυθίζομαι σε σκοτάδια και σκέφτομαι εμένα.

Σου ζητώ και πάλι να μη με αφήσεις να χάνομαι στα δικά μου, έλα κάνε μου παρέα και δείξε μου φως, πάρε μακριά το σκοτάδι σου, το σκοτάδι μου και βάλε με δίπλα σου στο φως, έχω αγώνα ακόμα μέχρι το τέλος και μια άλλη αρχή, όλα παίζονται μα δε θέλω να τα χάσω. Δε θέλω να χάσω, θέλω κι εγώ το φως το αιώνιο και με τις προσευχές σου, ελπίζω ότι θα το κερδίσω κι εγώ… Ελπίζω ότι θα είσαι στο τέλος να μου χαμογελάς και να μου δείξεις ένα χώρο, μια μικρή γωνιά να σταθώ κι εγώ να βλέπω… το φως… και να χαθεί το σκοτάδι μας για πάντα!

Μακάρι…

Δε σε ξεχνώ

Posted in Uncategorized on March 4, 2010 by paratasizois

Hi… It’s been a while…

Έχω ψιλομπλέξει με τα δικά μου καθημερινά και φοβάμαι πως πάω να σε ξεχάσω… Δεν σκέφτομαι πολύ κι έτσι δεν έχω χρόνο να σε φέρω στο μυαλό μου, να σου μιλήσω λίγο, να προσευχηθώ για σένα… Ξέχασα και το τρισάγιο προχθές στον τάφο σου, τελείως όμως…! Λυπήθηκα που με πήρε τηλέφωνο η μητέρα σου να με ρωτήσει αν είμαι καλά, γιατί δεν παρευρέθηκα… Βρήκα χίλιες δικαιολογίες να της πω, αλλά στην πραγματικότητα που ξέφυγε τελείως από το μυαλό τη συγκεκριμένη μέρα…

Δε σε ξεχνώ όμως, δε μπορώ να σε ξεχάσω. Η φωτογραφία σου μου λέει καλημέρα κάθε πρωί, με κοιτάζεις με ύφος αυστηρό αλλά ξέρω ότι μ’ αγαπάς και δε με αποδοκιμάζεις. Καλά, ίσως λίγο, για τη ζωή που κάνω, που ασχολούμαι με ανούσια πράγματα, που ξεχνώ λίγο τα ουσιαστικά, που ξεχνώ λίγο κι εσένα…

Συγχώρα με, είσαι στην καρδιά μου και το ξέρεις, θα ρθω το Σάββατο να σου φέρω ένα λουλούδι, να προσευχηθώ στον τάφο σου, να σου πω πόσο σε αγαπώ…

Θέλω να αγωνιστώ, θέλω να προσεύχομαι, θέλω να εύχομαι για σένα, θέλω να σε θυμάμαι, να σε σκέφτομαι. Ναι, θα είμαι πιο ευσυνείδητη, αν όχι για μένα, για σένα σίγουρα! Εσύ το αξίζεις περισσότερο.

Μη με ξεχνάς κι εσύ…

Σ’ αγαπώ

αφιερωμένο…

Posted in Uncategorized on February 14, 2010 by paratasizois

Είναι που κάθε σκέψη μου μαυρίζει στο σκοτάδι

από λευκή και κόκκινη λυγίζει κάθε βράδυ

κι αφήνει την ανάσα της για λίγο, να σε ψάξει

στο χέρι, για πυξίδα της μια ζωντανή σου λάμψη


Τα πάντα γύρω της θολά κι έρποντας ψαχουλεύει

σε ότι θυμίζει μια χαρά, μια αγάπη που λατρεύει

αγγίζει κάθε ζεστασιά, κάθε πληγή που κλείνει

κάθε φωνή που λαχταρά, και φλόγα αν τρεμοσβήνει


Σαν λιγοστεύει η ανάσα της και πάει να ξεψυχήσει

θυμάται την αγάπη σου κι αρνείται να μ’ αφήσει

παίρνει φωνή και δύναμη, χαμόγελο κι εικόνα

με κλείνει μέσα σε αγκαλιά: “δε σ’ έχω αφήσει ακόμα”


Κι ευθύς ανασηκώνομαι, μαζεύω την ψυχή μου

μου δίνεις τα κομμάτια μου και κάποια προσευχή μου

τα δάκτυλα μας μπλέκονται, τα δάκρυα μας στεγνώνουν

κι όσα μας χώριζαν στο χθες, στο αύριο μας ενώνουν…





Κάθε μέρα πιο πολύ…

Posted in Uncategorized on February 8, 2010 by paratasizois

Μου λείπεις κάθε μέρα πιο πολύ…

Είναι πολύ αισθητή η απουσία σου…

Κι η παρουσία σου επίσης…

Μα θα σε ήθελα εδώ δίπλα μου, αυτές τις κρύες τις βραδιές που ψάχνω αγαπημένη παρέα για καφέ, τσάι, για κουβεντούλα… Διότι όλα αυτά τα κάνεις με τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα για να τα απολαύσεις… Δε θέλω όποιον κι όποιον, θέλω εσένα δίπλα μου, πάει τόσος καιρός, πέρασαν οι μήνες, αρχίζουν και περνούν τα χρόνια… Νιώθω άλλος άνθρωπος, άλλαξα χωρίς εσένα. Έμαθα να ζω χωρίς εσένα κι έγινα κάποια άλλη. Οι αναμνήσεις έρχονται κάθε φορά που κάνει κρύο, που ακούω ένα τραγούδι, που μιλώ με κάποια άτομα… Ακόμα να μάθω να το χειρίζομαι κι ίσως να μη μάθω ποτέ. Έρχεσαι απρόσμενα και μου φέρνεις γλυκά δάκρυα στα μάτια… Σε αφήνω για λίγο μα μετά επαναστατώ… Δεν είσαι εδώ σκέφτομαι… Με άφησες, σκέφτομαι… Μα αμέσως έρχεσαι να μου πεις ότι δε θα με αφήσεις ποτέ… Θέλω να το πιστέψω και σε σφήνω να περιφέρεις τη μορφή σου μπρος στα μάτια της ψυχής… Μόνο εκεί σε βλέπω πια… Κι ίσως είναι πιο δυνατά από τα μάτια στο πρόσωπο μου. Διότι αυτά δε σε βλέπουν κι όμως αντέχω. Που σημαίνει ότι κάτι πιο δυνατό μου δίνει δύναμη να αντέχω.

Βρέχει έξω… Αυτός ο μουντός καιρός μου θυμίζει τις κρύες νύχτες που καθόμαστε και πίναμε μαζί ζεστά… Δε μπορώ να το ξεπεράσω… Αλλά μπορώ… Ότι δε με σκότωσε, με κάνει πιο δυνατή. Κι όμως δε νιώθω πιο δυνατή. Μου λείπεις ακόμα, πάντα θα μου λείπεις… Σε ζητώ, σε θέλω, ο κόμπος στο λαιμό έρχεται πίσω από την εικόνα σου και το δάκρυ… Είναι πια πακέτο…

Πώς αντέχει κάποιος έναν τέτοιο χαμό? Πώς μπορεί να σβήσει κάποιον που αγάπησε τόσο, έτσι απλά από τη ζωή του? Πώς τον αντέχει, πώς μπορεί,  χωρίς την ελπίδα? Δε θα άντεχα αν δεν ένιωθα πως είσαι ακόμα δίπλα μου. Δε θα μπορούσα να σε αφήσω να φύγεις αν πίστευα ότι δε θα σε ξαναδώ ποτέ. Θα σκλήρυνε η καρδιά μου μέχρι να γίνει πέτρα για να μην ξανανιώσω, να μην  ξαναγαπήσω ποτέ. Δεν ξέρω πως αντέχουν οι άλλοι χωρίς το Θεό, με κάποιον βούδα, με λεφτά, με δόξα, με όλα τα πρόσκαιρα αλλά χωρίς το Θεό και χωρίς την ελπίδα, χωρίς εμπειρία της αιώνιας ευτυχίας μετά τον τάφο. Εγώ δε θα άντεχα… Με χάπια ίσως, με παρορμήσεις και μια καρδιά πέτρα μέχρι να σβήσω… Και θα παρακαλούσα να σβήσω.

Γι αυτό σου λέω, μείνε κοντά μου, δε θα αντέξω διαφορετικά… Αυτή η επικοινωνία των δύο μας κόσμων είναι ότι καλύτερο μου έχει δώσει ο Θεός… Κι εσύ η ευκαιρία μου να είμαι κοντά Του… Στη ζωή σου και στο θάνατο σου, μου δίνεις ζωή…

Το ήξερες αυτό πριν φύγεις? Το φανταζόσουν?

Εσύ ήξερες πολλά, πριν φύγεις είχες προβλέψει πολλά και κανείς δε σου έδινε σημασία… Μπορεί κι αυτό να το πρόβλεψες. Και να μη μου είπες ποτέ τίποτα. Καλύτερα, δε θα άντεχα να ξέρω ότι θα σε χάσω. Και καλύτερα που έφυγες πρώτος μάλλον… Όλα έγιναν για κάποιο λόγο… Και μου ανοίγεις τώρα πόρτες που δεν είχα ξαναδεί… Δεν το αξίζω… Δε μπορώ να σε ευχαριστήσω αρκετά… Θα ευχαριστώ το Θεό που σε έστειλε κοντά μου. Που σε αφήνει ακόμα κοντά μου. Ξέρεις πως ακροβατώ…  Μη με αφήσεις.

Σε αγαπώ κάθε μέρα πιο πολύ…

Θεέ μου, μη με αφήσεις…

… πάντα κοντά σου, στην καρδιά σου…

Posted in Uncategorized on February 1, 2010 by paratasizois

Άλλη μια κηδεία προχθές… Πλησίασα τον τεθλιμμένο συγγενή να τον συλληπηθώ, δεν ήξερα τί να πω εκτός από το ότι “δεν έφυγε, είναι και θα είναι πάντα κοντά σου, μέσα στην καρδιά σου”… Το ψιθύρισα, δεν ξέρω αν με άκουσε, ίσως και να μην βγήκε από τα χείλη μου τελικά… Για πρώτη φορά όμως το εννοούσα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου! Δεν ήταν απλά λόγια παρηγοριάς, να απαλυνθεί ο πόνος, να φύγει η απελπισία, το ένιωθα πραγματικά, έχοντας πλέον εσένα υπόψη…!

Σε νιώθω τόσο κοντά μου, κι ας μην είσαι εδώ. Ξέρω πως με βλέπεις από ψηλά, πως εύχεσαι, πως θέλεις να είμαι καλά, νιώθω πως έχω ακόμα ένα σύμμαχο στον αγώνα μου εδώ και ότι δε θα με αφήσεις μόνη μου… Κι όσο εύχομαι κι εγώ για σένα, θα μένεις δίπλα μου, θα σε νιώθω…

Θυμήθηκα κάτι παιδιά που φτιάχνουν φανταστικούς φίλους για να παλέψουν τη μοναξιά. Μα δεν είμαι σαν κι αυτά, δε σε έφτιαξα στο μυαλό μου, υπήρξες στα αλήθεια και με αγάπησες πολύ. Με αγαπάς ακόμα, σου μιλώ και νιώθω πως με ακούς, νιώθω ότι μας ενώνουν ακόμα πολλά, κι ας μην είσαι εδώ, ας μη βλέπω το πρόσωπο σου, τα μάτια σου… Σε “βλέπω” όμως όταν σε αναζητήσω, σε βλέπω στη δυσκολία μου να μου χαμογελάς και να μου δίνεις δύναμη, σε νιώθω κι αυτό δεν είναι ψεύτικο. Πιστεύω πως όποιος αγάπησε πραγματικά το νιώθει αυτό το δέσιμο και του είναι πολύτιμο.

Προχωρώ, με τη ζωή μου, μα δεν είναι εύκολο… Μου λείπει ένα σημαντικό κομμάτι, μου λείπει νιώθω ένα άκρο μου, μαθαίνω να ζω χωρίς αυτό αλλά μου λείπει… Πονάει η πληγή ακόμα, ένας κόμπος μαζεύεται στο λαιμό όταν σε σκέφτομαι, τα μάτια μου παίρνουν μια λυπημένη έκφραση την οποία προσπαθώ και κρύβω να μη δει κανείς. Έρχεσαι όμως στη σκέψη μου και με καθησυχάζεις, με βεβαιώνεις ότι είσαι καλά κι ότι με προσέχεις, είσαι κοντά μου και με αγαπάς ακόμα περισσότερο… Και η καρδιά μου ηρεμεί, σου λέω μέσα μου πόσο σε αγαπώ και ότι εύχομαι να είσαι καλά και να μείνεις κοντά μου… Και ξέρω πως με ακούς, παίρνω δύναμη και συνεχίζω.

Σε ευχαριστώ, ευχαριστώ κυρίως το Θεό που με αξίωσε τέτοιας αγάπης… Ευχαριστώ το Θεό γενικά, που μου δίνει ευκαιρίες να Τον πλησιάσω κι ας είμαι τόσο λίγη…

Να ‘σαι καλά, να μ’ αγαπάς, να σ’ αγαπώ… Δε χάνεται τέτοια αγάπη ούτε στο θάνατο.

ευχαριστώ που ήρθες

Posted in Uncategorized on January 21, 2010 by paratasizois

Ευχαριστώ που ήρθες ψες… Δε σε κέρασα, δε θα καθόμουν κι εγώ πολύ, μια μπύρα και μετά για ύπνο… Ήμ0υν πολύ κουρασμένη… Η μουσική ήταν περίεργη, δεν ξέρω αν (θα) σου άρεσε, είχε πολύ μπάσσο και ηλεκτρική… Τώρα που το σκέφτομαι ναι, θα σου άρεσε… Θα με κοιτούσες και μετά θα χανόσουν στους ήχους…  Τώρα που δεν είσαι εδώ να μου παίζεις κιθάρα, να κουρδίζεις τη δική μου και να με προσπαθείς να με πείσεις να δοκιμάσω να παίξω και πάλι δε μου κάνει κάποια αίσθηση η μουσική… Θέλω να βρω τα τραγούδια που σου άρεσαν, να τα ακούω συνέχεια και δε βρίσκω χρόνο να τα μαζέψω… Και κάθε φορά που ακούω κάποιο συγκεκριμένο που σου άρεσε, είναι σα να με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα…

Δεν είχα χρόνο να σε σκεφτώ, να σε θυμηθώ χθες, εκτός αργά το βράδυ… Κι ευτυχώς ήρθες για λίγο να σε δω… Είδα τα μάτια σου, το χαμόγελο σου… Ήσουν διαφορετικός. Πιο σίγουρος, πιο δυνατός… Το χάρηκα πολύ κι ένιωσα γι ακόμα μια φορά ότι με προσέχεις… Αν είχε χώρο θα καθόσουν δίπλα μου με το δερμάτινο σου παλτό, θα έπαιζες νευρικά με τα δάκτυλα σου διότι πλέον απαγορεύεται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους αλλά θα μου έκανες το χατήρι να μην καπνίσεις για λίγο… Θα με κοιτούσες με αγάπη και σιγουριά και μετά θα αφηνόσουν στη μουσική… Θα σε κοίταζα με δέος και θα χαιρόμουν την κάθε στιγμή…  Κι όταν σου έλεγα πως κρύωσα που άνοιξε η πόρτα θα έβγαζες το παλτό σου να το φορέσω. Και θα με αγκάλιαζες. Όλα έχουν αλλάξει τώρα. Η σχέση μας έχει αλλάξει… Όσο περίεργο κι αν ακούγεται σε νιώθω πολύ κοντά μου. Και το ξέρω πως με νιώθεις κι εσύ…

Στο δρόμο για το σπίτι με έπιασε πάλι το παράπονο… Που με άφησες εδώ και τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο… Το θετικό είναι που δεν έφυγες τελείως… Που έρχεσαι στη σκέψη μου, στη δυσκολία μου, όταν χρειάζομαι την αγάπη σου… Και κρατάς την ελπίδα μου στα χέρια σου…

Είσαι η ελπίδα μου. Χρειάζομαι να ξέρω ότι σώθηκες πια… Πιστεύω ότι σώθηκες και αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω κι ελπίδα ότι μπορεί κάποτε να σωθώ κι εγώ και να σε ξαναδώ. Αν κάποια στιγμή θέλεις… Αν θέλει κι ο Θεός, δώσμου ένα σημάδι ότι είσαι καλά… Δεν το αξίζω αλλά μπορεί να χρειαστώ το σημάδι σου, θυμήσου με…  Σου το λέω ξανά, κρατάς την ελπίδα μου στα χέρια σου…

Αυτός ο κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου όλο και συχνότερα τελευταίως… Δεν το είχα ξανανιώσει αυτό… Έτσι νιώθω ζωντανή, ότι μπορώ και αισθάνομαι, ζω, θέλω, ελπίζω, αγαπώ… Σου χρωστώ τόσα πολλά… 

Θα σε περιμένω, όταν πάω ξανά για ποτό… Εγώ κι εσύ μόνο. Θα σε φωνάξω. Έστω για λίγο, έλα να με δεις. Θα χαρώ πολύ, θα μου δώσεις δύναμη κι ελπίδα πάλι…

Ξέρω, όλο σου ζητώ… Μη με παρεξηγείς… Είναι που σε νιώθω δικό μου… Και με αγαπάς όσο κι εγώ εσένα.

Θα τα ξαναπούμε καλέ μου… stay close  🙂

Υ.Γ. Μην ξανάρθεις στα όνειρα μου όμως… Αυτά δεν τα ελέγχω και φτιάχνουν  ιστορίες δικές τους, άσχημες και στενοχωριέμαι… Δε θέλω να τους δίνω σημασία αλλά στενοχωριέμαι… Στον ξύπνιο μου να έρχεσαι μόνο, να σε χαίρομαι όπως θέλω…

Προχωρώντας…

Posted in Uncategorized on January 15, 2010 by paratasizois

… Σκέφτομαι… Σε σκέφτομαι πολύ…   Μου λείπεις, σε θυμάμαι, στενοχωριέμαι που δεν είσαι εδώ, που με άφησες χωρίς εσένα… Έκτισα ένα τείχος γύρω μου να μη με φτάνει κανείς, να μη με αγγίζει, να μην νιώθω… Και περισσότερο στενοχωριέμαι, όλα μου φταίνε…

Και τελικώς δε μου αρέσω έτσι. Νομίζω, πιστεύω δε θα σου άρεσα ούτε κι εσένα έτσι.

Εσύ κάτι είχες δει σε εμένα… Με εμπιστεύτηκες… Με αγάπησες… Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον επειδή όλους τους αγαπούσες. Κι όμως σε εμένα είδες κάτι ξεχωριστό… Δεν ξέρω τί. Μα θέλω να το βρω ξανά. Θέλω να είμαι ξανά εκείνη που αγάπησες, να βρω ξανά εκείνα τα στοιχεία μου που σε τράβηξαν, που σε έκαναν να με αγαπήσεις τόσο. Άν υπάρχουν! Κι αν δεν υπάρχουν θέλω να τα φτιάξω. Θέλω να με κάνω όμορφο άνθρωπο, για να με δεις από ψηλά και να χαρείς… Να με αγαπάς και από ψηλά…

Το ξέρω, το νιώθω ότι με βλέπεις και θέλω να πιστεύω ότι με νιώθεις κι εσύ, βλέπεις τη στενοχώρια μου, την ανησυχία μου, και αγωνιάς κι εσύ για μένα. Και εύχεσαι. Δε θέλω να στενοχωριέσαι για εμένα. Θέλω να είμαι καλά και να χαίρεσαι για μένα.

Θέλω να είμαι αυτή που αγάπησες. Θέλω να έχεις δίκιο που με αγάπησες. Όχι μόνο επειδή εσύ ήξερες να αγαπάς, αλλά επειδή άξιζα την αγάπη σου. Θέλω κάποτε να την αξίζω.

Θα προσπαθήσω να ρίξω τον τοίχο που έκτισα και να ανοίξω την καρδιά μου. Να αγαπήσω ξανά και να αγαπηθώ. Η αγάπη πρέπει να δίνεται απλόχερα. Κι επιστρέφεται μετά δεκαπλάσια. Θέλω την αγάπη, την χρειάζομαι…

Και θέλω να συνεχίσεις να με αγαπάς και να εύχεσαι γα εμένα.

Δεν έχω πλέον αμφιβολία. Σε αγάπησα πραγματικά, σε αγαπώ και πάντα θα σε αγαπώ. Θέλω να σε δω ξανά και θα το προσπαθήσω, να είμαστε μαζί πάλι κάποτε. Θα το βάλω στόχο και αυτό ξέρω θα με βοηθήσει σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Η αγάπη σου θα μου δίνει δύναμη πάντα.

Το νιώθω ότι άλλαξα, ότι αλλάζω… Και θέλω να το προλάβω, να είναι η αλλαγή μου προς το καλύτερο. Δεν είναι εύκολο και ο παλιός μου εαυτός με πολεμά… Μα έχω την αγάπη σου και τις προσευχές σου και με τη βοήθεια του Θεού θα είμαστε και πάλι μαζί… Ελπίζω…

Σε αγαπώ κι ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα, που με άγγιξες τόσο και μου δόθηκε η ευκαιρία να ευτυχίσω παντοτινά…

Αυτά που σου γράφω τώρα, είναι στιγμές που δε θα τα θυμάμαι. Που θα μου τα κρύβουν σκιές και θα παλεύω να τα βρω κάτω στο πάτωμα που θα είμαι… Διότι θα ξαναπέσω, αυτό είναι σίγουρο. Ελπίζω μόνο να τα θυμηθώ γρήγορα, έγκαιρα και να σταθώ και πάλι στα πόδια μου. Και βασίζομαι πάνω σου, να με σηκώσεις ξανά, να μη με αφήσεις να χαθώ. Κι ας σε άφησα εγώ… Εσύ είσαι πολύ καλύτερος από εμένα, θα πολεμήσεις για εμένα…

Μη με αφήσεις…

Δε θα με αφήσω…

Δε θα σε αφήσω…

Ο Θεός να σε ευλογεί…

Και να ξέρεις… Σε αγαπώ… αληθινά!

Δεν τα έβλεπα τόσο καθαρά όλα αυτά… Ο πάτερ μας… Ξέρεις εσύ. Εύχεται κι αυτός για εμάς… Πολύ… Να τον θυμάσαι στις προσευχές σου!