tindersticks

Posted in Uncategorized on June 10, 2010 by paratasizois

Ακούω Tindersticks τώρα κι έρχεσαι στο μυαλό μου. Κάθε φορά που τους ακούω έρχεσαι στο μυαλό μου. Σου άρεσαν πολύ. Θυμίζουν και διάφανα κρίνα που επίσης σου άρεσαν. Δε μου άρεσαν τα διάφανα κρίνα εμένα. Ψυχοπλάκωμα, να θέλεις να κόψεις φλέβες, χωρίς αστεία.

Είμαι κάπως. Πάλι. Δεν είναι προφανές στην καθημερινότητα μου, αλλά μου λείπεις, βαθιά μέσα μου, λείπει ένα κομμάτι μου. Προσπαθώ να το γεμίσω με διάφορα, όμως δε γεμίζει. Ψάχνω την αγάπη που μου έδινες εσύ. Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί. Και δε θα έπρεπε κιόλας. Ο καθένας είναι μοναδικός στη ζωή μας, το κενό του δε μπορεί να το αναπληρώσει κανείς άλλος.

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι παράλογο, να μιλώ εδώ σε κάποιον που δεν είναι μαζί μας. Παρανοϊκό, ίσως μακάβριο. Κάποιος άλλος που ίσως διαβάσει, σίγουρα αυτό θα σκεφτεί. Πιστεύω όμως ότι τα ξέρεις, αυτά που γράφω εδώ. Τα βλέπεις, ξέρεις πως νιώθω και πόση ανάγκη σε έχω. Θυμάμαι μόνο τα μάτια και το χαμόγελο σου όταν είμαι κάπως και μου αρκεί. Ξέρω ότι είσαι κοντά μου, το νιώθω. Δε θα με αφήσεις, δε μπορείς να με αφήσεις. Σε αγαπώ και το ξέρεις, με αγαπάς ακόμα και το νιώθω.

Tindersticks… Κάποια νύχτα θα κάτσω ως αργά, με σβηστά τα φώτα κι  ένα ποτήρι κρασί, να κοιτάζω έξω από το παράθυρο και να ακούω Tindersticks… Θα είναι μια από τις στιγμές μας…

Advertisements

Έξι μήνες…

Posted in Uncategorized on May 20, 2010 by paratasizois

Αγαπημένε μου,

 Σήμερα έχω φοβερό πονοκέφαλο, από το πρωί. Δεν ξέρω τι φταίει, άρρωστη δεν είμαι, έφαγα, ήπια, φασαρία δεν έχει… Το μόνο που μου μένει να σκεφτώ είναι ότι πιέζομαι πολύ και γι αυτό με πονάει το κεφάλι μου. Κοιμάμαι λίγο, δεν τρώω πολύ, δεν ξεκουράζομαι πολύ… Έχω κλειστεί πάλι στον εαυτό μου… Ψυχολογικά δεν είμαι και στα καλύτερα μου αφού πάλι έκανα το θαύμα μου, τα μούτρα μου στο πεζοδρόμιο και είμαι απογοητευμένη, από τις επιλογές μου, την κατάληξη τους… Τόσα χρόνια και μυαλό δεν έβαλα. Κι εσύ νόμιζες είμαι καλό παιδί. Ευτυχώς δεν ήξερες… Όσα δεν ήξερες τότε τα μαθαίνεις τώρα, αν με βλέπεις θα βλέπεις και τα χάλια μου. Ντρέπομαι, να σου πω την αλήθεια, αλλά πιστεύω πως με αγαπάς, και δε με παραξηγείς – κι ότι προσεύχεσαι να είμαι καλά.

Ακόμα μια φορά πονάω, η ψυχή μου, το μυαλό μου είναι μπερδεμένο, έχω πολύ θυμό μέσα μου κι ελπίζω να μην ξεσπάσω. Ήδη ξέσπασα δηλαδή σε 1-2 που πήραν τηλέφωνο κι εκτονώθηκα κάπως! Όταν είμαι εκνευρισμένη, όταν κάτι με ενοχλεί δε μπορώ να το κρύψω. Μια σπίθα να πετακτεί μπροστά μου και θα εκραγώ. Δεν ήξερες αυτή την πλευρά μου. Πολλά δεν ήξερες. Ίσως να μη με αγαπούσες τόσο. Κι όμως, όχι, αναθεωρώ, πάλι θα με αγαπούσες. Όλους τους αγαπούσες, όσους σε πλήγωσαν, σε πόνεσαν τους συγχώρεσες και μιλούσες με τόση αγάπη γι αυτούς… Απίστευτο! Έχω τόσα πολλά να μάθω από εσένα…

Με πονάει ακόμα το κεφάλι μου αλλά νιώθω ωραία να σου μιλώ, έστω κι έτσι ηρεμώ. Πάντα είχες αυτή την επίδραση πάνω μου… Με άγχωνες βέβαια που ανησυχούσα για εσένα, αλλά όταν σε έβλεπα, όταν μιλούσαμε ηρεμούσα πολύ, χαμογελούσα πολύ, δε μου άφηνες περιθώριο για τίποτε άλλο… Μου λείπουν πολύ οι στιγμές μας μαζί, το χαμηλό φως, η ήρεμη σου φωνή, το βλέμμα σου να λαμπυρίζει, να παίζει, να χάνομαι κι εγώ στο παιγνίδι του και να νιώθω άλλος άνθρωπος, να μεταφέρομαι αλλού, μαζί σου, στον κόσμο σου…

Με φόβιζε ο κόσμος σου αλλά ένιωθα ασφάλεια μαζί σου. Ένιωθα ότι μαζί μπορούσαμε να καταφέρουμε πολλά… Εκείνες τις λίγες ώρες, ήσουν ο άνθρωπος μου… Θυμάμαι… Και δε θέλω να θυμάμαι… Θέλω να ξεχάσω τα άσχημα, θέλω να θυμηθώ εκείνο το απόγευμα που πήγαμε μαζί στο πάρκο, περίπατος, παίξαμε μπάσκετ, γελούσες συνέχεια και με κοίταζες με τα παιδικά σου μάτια, κρεμμόσουν από πάνω μου, από την κάθε μου κουβέντα… Φαινόσουν ήρεμος, κι ας είχες μέσα σου φουρτούνα… Επέλεγες να μη μου δείχνεις την ανησυχία σου, ήθελες να απολαύσουμε τις ώρες μας μαζί, να γελάσουμε, να χαρούμε… Απίστευτος!

Και στο άλλο πάρκο, είχαμε πάει με κάτι φιλαράκια σου με τις κιθάρες… Δε μου άρεσαν. Άσχημες παρέες, οι μισοί στην κοσμάρα τους, οι άλλοι μισοί δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι πού βρίσκονταν… Σε έβλεπα που στενοχωριόσουν, που ανησυχούσες… Μου έλεγες για τον ένα, για τον άλλο, τα προβλήματα τους, πόσο καλά παιδιά ήταν… Σου είπα να προσέχεις… Με κοίταζες λυπημένος.

Μήνες μετά μου είπες τί είχαν απογίνει, οι φόβοι μας είχαν βγει αληθινοί… Κι εσύ ήσουν ένα ράκος… Ψυχούλα, για όλους νοιαζόσουν… Πικραμένος ταυτόχρονα γιατί σε αποπήραν όταν τους είπες πως δε θέλεις να τους ακολουθήσεις στο δρόμο τους… Ότι τον έκανες εκείνο το δρόμο ήδη και σε τσάκισε… Ήταν μικροί αυτοί, δεν ήξεραν, προσπαθούσες να τους προειδοποιήσεις και σε κορόιδευαν, σε απομάκρυναν… Και σιγά σιγά παρασύρθηκαν κι έμεινες κι εσύ μόνος πάλι. Κι ήθελα τόσο πολύ να σε σφίξω στην αγκαλιά μου…

Κλείνουν έξι μήνες σε λίγες μέρες… Από τότε που μας άφησες οριστικά. Μου λείπεις τόσο πολύ… Σε χρειάζομαι, σε αγαπώ τόσο… Νιώθω τόσο μόνη, μου λείπει η αγάπη σου… Ξέρω πως με αγαπάς ακόμα… Κι ότι δε θα με αφήσεις.

Έχω έναν κόμπο στο λαιμό… Μα μου πέρασε ο πονοκέφαλος… Σε έστειλε ο Θεός κοντά μου, να με φροντίσεις…

Σ’ αγαπώ καλέ μου… Ο Θεός να σε έχει καλά, σε ευχαριστώ… για όλα…

Θάλασσα…

Posted in Uncategorized on May 13, 2010 by paratasizois

Αγαπημένε μου,

Η ζωή κυλά κι εγώ απλώς παρασύρομαι στα κύμματα… Αντίσταση μηδέν, καμιά φορά κοντοστέκομαι να δω κάτι που γυαλίζει και μετά αφήνομαι πάλι στην ορμή των νερών. Θέλω να σου πω όμως ότι κολυμπώ όπως θέλω. Σε ρυθμούς δικούς μου κι ας βλέπω τους άλλους να εκνευρίζονται μαζί μου.

Βλέπω επίσης άλλους να κολυμπούν μετά δυσκολίας δίπλα μου, να τρέχουν σε γιατρούς και να αναποδογυρίζεται η ζωή τους από τη μια στιγμή στην άλλη. Και λέω – κι ας με συγχωρήσει ο Θεός – γιατί να μην είμαι εγώ? Όχι σαν παράπονο, ούτε αμφιβάλλω το θέλημα του Θεού, είναι απορία πραγματική… Τί ακριβώς κάνω εγώ εδώ κάτω? Παράταση ζωής δίνεται και σε εμένα κάθε στιγμή, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Ευκαιρίες άπειρες να διορθωθώ και να Τον πλησιάσω περισσότερο, να ετοιμαστώ κι εγώ για την έξοδο μου. Και δεν κάνω απολύτως τίποτα. Δεν αξιοποιώ καμιά ευκαιρία, αποτυγχάνω κάθε φορά που ενδίδω και δε γίνεται βελτίωση καμιά. Αντιθέτως βυθίζομαι περισσότερο και δεν έχω και διάθεση να ανεβώ ψηλά. Αντιλαμβάνομαι ότι πνίγομαι ώρες ώρες αλλά δεν κάθομαι να συνειδητοποιήσω τη σοβαρότητα του θέματος, απλώνω στο νερό κι αφήνομαι… Πνίγομαι μα αφήνομαι… Δεν έχω ώρα και διάθεση να το σκεφτώ και να δράσω ανάλογα. Είμαι κι αχάριστη. Τόσες ευκαιρίες και δεν τις εκμεταλλεύομαι, στενοχωριέμαι με ανούσια πράγματα, ασχολούμαι με βλακείες και δεν βλέπω πως γεμίζουν οι πνεύμονες μου με νερό. Ξέρω το είχες νιώσει κι εσύ.

Πάμπολλες φορές φώναξες βοήθεια, κουνούσες χέρια πόδια για να συγκινηθεί κάποιος να σε σώσει στη θάλασσα σου και σου ρίχναμε κάποιοι ένα τροχό. Έτσι από μακριά, να αναπνεύσεις για λίγο. Μέχρι που βυθίστηκες και βρήκες μια σπηλιά… Η σπηλιά σε οδήγησε στο ξέφωτο, στον Παράδεισο που βρίσκεσαι τώρα. Δε θα μπορούσα να βρω καλύτερη παρομοίωση.

Μόλις άκουσα για μια περίπτωση… Η ζωή της άνω κάτω. Φεύγει άρον άρον στο εξωτερικό για θέμα υγείας. Κι εγώ είμαι εδώ και κάθομαι και βαριέμαι. Βαριέμαι να ασχοληθώ με οτιδήποτε, να σκεφτώ, να συγκινηθώ. Ελπίζω να μπορέσω να προσευχηθώ να πάν όλα καλά… Δεν αξίζω να είμαι εγώ εδώ κι εκείνη να τρέχει στους γιατρούς. Αλλά ο Θεός ξέρει καλύτερα, έχει τα σχέδια του… Αφήνομαι… Και θα προσπαθήσω να ξυπνήσω λίγο. Μου έλειψες, έχω καιρό να σου μιλήσω, να προσευχηθώ για σένα… Δεν είναι ότι δε σε αγαπώ, ότι δε σε έχω ανάγκη. Είναι που βυθίζομαι λίγο λίγο και δεν έχω δύναμη και διάθεση να παλέψω.

Μακάρι εσύ να είσαι καλά… Προσευχήσου και για την κοπέλα που σου είπα… Εσύ που μπορείς.

Σε αγαπώ πολύ και μου λείπεις

Ο Θεός να σε έχει καλά!

Διάλεξα

Posted in Uncategorized on April 22, 2010 by paratasizois

Αγαπημένε μου,

Πώς τα περνάς? Είναι στιγμές που απορώ, μα ξέρω ότι είσαι καλά, πολύ καλύτερα από εμάς εδώ κάτω. Βλέπω τη φωτογραφία σου κάθε πρωί, σου λέω καλημέρα… Με κοιτάς τόσο εκφραστικά και χαμηλώνω το βλέμμα από τύψεις. Δε σε κοιτώ έντονα πια. Προσπαθώ να ηρεμήσω μέσα μου… Του είπα προχθές, του κοινού μας φίλου πόσο μου στοίχισε που σε έχασα… Του είπα πόσο μεγάλο μέρος της ζωής μου ήσουν, είσαι ακόμα… Όσο του μιλούσα δε με κοίταζε. Ένιωθε κι αυτός άσχημα… Ήθελε κι αυτός να είναι κοντά σου και δε μπόρεσε. Έστω. Μακάρι οι τύψεις να τον κάνουν να προσεύχεται λίγο για σένα. Έχει κλονιστεί η πίστη του. Λυπάμαι πραγματικά που δεν ξέρει… Εύχομαι και γι αυτόν και να εύχεσαι κι εσύ σε παρακαλώ… Είναι κι αυτός ξεχωριστός στις καρδιές μας, το ξέρουμε κι οι δυο.

Του είπα ότι διάλεξα εσένα όταν μου ζητήθηκε να μη σε βλέπω. “Καλά έκανες” μου απάντησε. Δεν ξέρω αν θα ένιωθε το ίδιο αν ήταν αυτός στη θέση του. Δε με ενδιαφέρει. Όσο εγωισμό και να έχει κάποιος, δεν είναι δικαιολογία να γυρίσω την πλάτη σε κάποιον που αγαπώ, που με έχει ανάγκη. Κι ας μην το καταλάβουν ποτέ. Σημασία έχει ότι εγώ διάλεξα, και θα διάλεγα χίλιες φορές το ίδιο. Εξάλλου εσύ έμεινες. Έστω έτσι. Αυτός όχι.

Ξέρεις, όταν νιώθω άσχημα σε φέρνω στη σκέψη μου. Είναι απίστευτο πόση χαρά νιώθω, πόση ηρεμία… Πώς μπορείς, ακόμα και τώρα να έχεις τόση επίδραση πάνω μου? Στην ψυχολογία μου? Ξέρω καλά πως δεν είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπος, είμαι κυκλοθυμική και συχνά υπερβάλλω στις αντιδράσεις μου. Εσύ όμως, έχεις την ιδιότητα να με ηρεμείς, πάντα το είχες αυτό… Ένα σου χαμόγελο, μια ματιά σου ήταν αρκετά για να λιώσουν ότι πέτρα μάζευε η καρδιά μου, να θερμάνουν την ψυχή μου και να ξεκινήσω να νιώθω και πάλι… Ξέθαβες πάντα όση αγάπη είχα κρυμμένη κάτω από τις καθημερινές μικρότητες και ξεχείλιζε με αγάπη το δωμάτιο… Το λιγοστό φως μας έλουζε, ακόμα θυμάμαι τα μάτια σου να λαμπυρίζουν…  Ακόμα και τώρα, που θυμάμαι τις συναντήσεις μας, ήταν ότι πολυτιμότερο, ήταν μια όαση, τελικά περισσότερο για μένα ίσως παρά για σένα. Και τώρα, που το έχω τόσο ανάγκη, το ίδιο συναίσθημα συνεχίζει να με κατακλύζει και νιώθω όμορφα, μπορώ να νιώσω όμορφα και πάλι.

Γράφω και δε σβήνω, όπως τα νιώθω, όπως μου έρχονται στο μυαλό τα παραθέτω εδώ… Θέλω να τα δεις, θέλω να με βλέπεις… Το έχω ανάγκη όσο κι αν φαίνομαι ότι σε ξεπέρασα. Εγώ ξέρω πόσο μου λείπεις και ξέρεις κι εσύ ελπίζω πόσο σε αγαπώ… Ο Θεός ξέρει για την αγάπη μας και μας αφήνει ακόμα μαζί… Για πάντα ελπίζω, για πάντα ελπίζω και στην αγάπη Του.

Ότι και να πω είναι λίγο… Να ‘σαι καλά… Να μ’ αγαπάς… Να σ’ αγαπώ…

Ευχαριστώ Θεέ μου…

Με κοιτάς…

Posted in Uncategorized on April 14, 2010 by paratasizois

Κοιτώ κι εγώ τη φωτογραφία σου κι είναι τόσο ζωντανή, νομίζω θα ανοιγοκλείσεις τα μάτια, νομίζω θα με κοιτάξεις βαθιά στα μάτια και θα μου μιλήσεις. Και θα μου πεις πολλά, θα μου κάνεις παρατήρηση για τη ζωή που κάνω. Μένω και σε κοιτώ στα μάτια, να σε καθηλώσω να μη μπορείς να μου πεις τίποτα. Δε θα το άντεχα. Έχω τύψεις πολλές, για διάφορα, κυρίως για το ότι δεν έχω αλλάξει τίποτα από όσα είχα πει ότι θα αλλάξω τόσο καιρό. Που βλέπω τη ζωή μου να κατευθύνεται με μαθηματική ακρίβεια προς ένα άσχημο τέλος. Διότι στο τέλος θα φτάσω σίγουρα, σήμερα, αύριο, του χρόνου… Το θέμα είναι τί τέλος θα καταφέρω! Πώς θα είμαι? Πώς θα είναι η έξοδος μου από αυτή τη ζωή? Εσύ ξέρεις, ξέρεις πολλά και δε μου λες. Μη μου πεις. Είπαμε, δε θα αντέξω να μιλήσεις. Δείξε μου μόνο, τον τρόπο να ρθω κοντά σου, να ζήσω αυτά τα όμορφα που ζεις… Κατεύθυνε με εσύ που πέρασες τόσα πολλά και μπορείς να με καταλάβεις, να με βοηθήσεις, να μεσιτεύσεις να σωθώ! Πάρε με από το χέρι και μή με αφήσεις να κτυπήσω. Μάλλον όχι, άσε με να πέσω, να κτυπήσω διότι μόνο έτσι αλλάζω εγώ. Φοβάμαι πως ούτε καν έτσι δεν αλλάζω… Σήκωσε με όμως όταν πέσω, στάσου δίπλα μου να στηρικτώ στην αγάπη σου, στη ματιά σου την ήρεμη, την αυστηρή, την γλυκιά, μείνε, μείνε κοντά μου… Θα σου το ζητώ συνέχεια αυτό, μέχρι να με βαρεθείς.

Ξέρεις, είναι κι άλλοι που σε χρειάζονται, πήγαινε λίγο να τους δεις, στάσου λίγο δίπλα τους… Η μητέρα σου, την βλέπεις φαντάζομαι… Δεν ξέρω αν θα το ξεπεράσει ποτέ. Αν θα σταματήσει να σκέφτεται, να μέμφεται, να σπαράζει μέσα της, να θέλει να ξεσπάσει και να μη μπορεί… Την κατατρώει μέσα της… Αυτό δεν το νιώθω εγώ. Ξέρω πού είσαι και γιατί. Αυτή ακόμα το ψάχνει… Δείξε της το δρόμο να ρθει κι αυτή κοντά σου κάποτε… Ξέρω το θέλει πάρα πολύ, σε έχει ανάγκη… Έχει ανάγκη το Θεό και δεν Τον βρίσκει. Στενοχωριέμαι, είμαι δίπλα της αλλά όχι όσο πρέπει. Τα ίδια που έκανα και σε εσένα? Άλλες τύψεις? Όχι… Θα προσεύχομαι κι αυτό είναι μεγαλύτερη βοήθεια από την παρουσία μου, τη βουβή μου παρουσία που δε μπορεί να απαλύνει τον πόνο και να αλλάξει κατευθύνσεις… Να λέω στο Θεό να τη βοηθήσει… Κι από μεριάς μου, ίσως η αγάπη μου βοηθήσει λίγο… Μακάρι, κάποτε…

Η οικογένεια σου, χαμένη γενικώς, να προσπαθεί να επιπλεύσει σε ένα χάος από πόνο, θλίψη, τύψεις, θυμό, απογοήτευση και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο… Μείνε κοντά τους…

Και κοίταξε λίγο εδώ κάτω, είναι κι άλλοι σαν κι εσένα, πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις με τις δικές σου και ψάχνονται ακόμα… Ψάχνουν σανίδα σωτηρίας σε όλα τα λάθος μέρη, στους λάθος ανθρώπους… Και δεν το ξέρουν. Στηρίζονται όπως όπως, πιάνονται από όπου βρουν για τη δική τους παράταση… Εσύ που ξέρεις πώς είναι, στάσου δίπλα τους… Και δείξε μου τον τρόπο να το κάνω κι εγώ.

Με κοιτάς και μου λες τόσα πολλά… Χωρίς να πεις τίποτα. Και το ξέρω, το ξέρω ότι με αγαπάς, δεν χρειάζεται να μου πεις τίποτα. Είπαμε, δε θα το άντεχα κιόλας. Μου δίνεις πολλή δύναμη, θυμάμαι την αγάπη σου και αναθαρρεύω… Αν σε δουν κι άλλοι όπως εγώ θα πάρουν κι αυτοί δύναμη.

Σε αγαπώ, το ξέρεις κι εσύ, όπως μπορώ… Κι εύχομαι…

Κι ευχαριστώ το Θεό που σε αφήνει ακόμα κοντά μου!

Κοίτα με…

Κυριακή των Βαϊων – I grieve

Posted in Uncategorized on March 28, 2010 by paratasizois

Έτσι μέρα πριν δύο χρόνια άρχισε ο Γολγοθάς σου… Και ο δικός μας. Κυριακή των Βαϊων, πήρα ένα τηλεφώνημα που άλλαξε τη ζωή μου. Έμαθα γιατί δεν απαντούσες στα τηλεφωνήματα μου. Δε μπορούσες… Είχες ξαπλώσει σε ένα κρεββάτι κι από τότε δε μίλησες ξανά. Τα μάτια σου κοίταζαν ψηλά. Κοίταζες μα δεν έβλεπες. Άκουγες όμως, σίγουρα άκουγες τα πάντα. Μερικές φορές κινούσες το κεφάλι στην κατεύθυνση μας όταν σου το ζητούσαμε. Μόνο αυτό είχαμε, μόνο αυτό μας έδινε θάρρος. Σιγά σιγά μας το πήρες κι αυτό.

Μου λείπεις. Δείχνει το City of Angels απόψε. Την ταινία που ασυναίσθητα συνέδεσα μαζί σου… Νιώθω πως κι εσύ ήσουν άγγελος που ήρθε να μας αγγίξει για λίγο. Το τραγούδι της ταινίας μου θυμίζει εσένα… Νιώθω πως πέρασαν αιώνες, από τότε που με είδες, που μιλήσαμε για τελευταία φορά. Μου λείπεις απίστευτα πολύ. Νιώθω… πως δε νιώθω τελευταίως. Είμαι ακόμα μουδιασμένη, δε θέλω να βλέπω πολλούς, δε θέλω να μιλώ πολύ. Δεν είναι άδεια η ζωή μου, όμως σίγουρα δεν είναι γεμάτη. Πέρασαν αιώνες, δε θέλω ούτε να τα σκέφτομαι πλέον. Ξεχνώ και δεν ξέρω αν είναι φάση που πρέπει να περάσω ή αν το κάνω συνειδητά. Κι ούτε θέλω να το σκεφτώ.

Ξεφεύγω από το δρόμο μου, δεν ξέρω πού πάω, το μόνο που ξέρω είναι ότι είσαι δίπλα μου κι ας μη σε βλέπω.  Ίσως έτσι είμαστε πιο κοντά, σ’ αγαπώ περισσότερο, μ’ αγαπάς όσο ποτέ. Έχω ανάγκη να το νιώθω και το νιώθω, αλήθεια. Η λέξη θάνατος δε μου λέει κάτι. Δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Και ξέρω θα ξαναβρεθούμε. Δεν είσαι στον τάφο σου. Είσαι κοντά μας, δίπλα μου, μας βλέπεις, μας προσέχεις, εύχεσαι…

Και γι αυτό συνεχίζω έτσι, ψύχραιμη. Διότι ξέρω ότι είσαι δίπλα μου, άγγελος που μας άγγιξε για λίγο και επέστρεψε στον ουρανό…

I grieve – Peter Gabriel (City of Angels)

It was only one hour ago
It was all so different then
Nothing yet has really sunk in
Looks like it always did
This flesh and bone
It’s just the way that we are tied in
But there’s noone home
I grieve…
for you
You leave…
Me
So hard to move on
Still loving what’s gone
Said life carries on…
Carries on and on and on…
And on
The news that truely shocks
is the empty, empty page
While the final rattle rocks
Its empty, empty cage…
And I can’t handle this
I grieve…
For you
You leave…
Me
Let it out and move on
Missing what’s gone
Said life carries on…
I said life carries on and on…
And on
Life carries on in the people I meet
In every one that’s out on the street
In all the dogs and cats
In the flies and rats
the rot and the rust
In the ashes and the dust
Life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Just the car that we ride in
The home we reside in
The face that we hide in
The way we are tied in
As life carries on and on and on…
And on
Life carries on and on and on…
Did I dream this belief
Or did I believe this dream
How I will find relief
I grieve…

Σκοτάδι μας, πώς γίνεσαι φως?

Posted in Uncategorized on March 16, 2010 by paratasizois

Τί εγωιστικό…  Όταν σε θυμάμαι και στενοχωριέμαι, λυπούμαι τον εαυτό μου και νιώθω ότι θέλω σημασία και ότι πρέπει να με προσέχουν… Σκέφτομαι εμένα, τί ανάγκη έχω εγώ και πόσο πονώ… Δεν σκέφτομαι εσένα, ούτε καν εμένα σε σχέση με εσένα… Όλα έχουν να κάνουν με εμένα, με τη δική μου απώλεια, με το δικό μου κενό, με τη δική μου λύπη, το δικό μου πόνο. Καμιά φορά νιώθω πως ψάχνω αφορμή να στενοχωρηθώ και να κλειστώ στον εαυτό μου διότι το σκοτάδι έχει μια μαγεία δική του… Πάντα το ένιωθα αυτό με το σκοτάδι αλλά δεν το άντεχα για πολύ. Κι εσύ το ίδιο, σε αυτό μοιάζαμε… Σε πολλά μοιάζαμε, θα μπορούσα άνετα να είχα τη δική σου πορεία αν το περιβάλλον και τα ερεθίσματα μας ήταν το ίδιο ίσως… Ίσως πάλι όχι, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν είμαι όσο δυνατή νόμιζες, ούτε συγκροτημένη, ούτε σταθερή… Μια είναι η σταθερή αξία στη ζωή μου την οποία έχω ψηλά και προσπάθησα να σου τη μεταδώσω, να είναι και για σένα σημείο αναφοράς, χέρι βοήθειας, πίστη, ελπίδα, το στήριγμα που τόσο χρειαζόσουν και ζητούσες. Και τα κατάφερες, με ξεπέρασες κατά πολύ, ανέπτυξες ιδιαίτερες σχέσεις και αυτό σε έσωσε στο τέλος. Ένα τέλος που φάνηκε άσχημο αλλά ήταν η πόρτα του παραδείσου για εσένα… Κέρδισες. Στην απώλεια σου, στην απώλεια μας, εσύ κέρδισες το στοίχημα πιστεύω. Το πιστεύω ειλικρινά. Σε ζηλεύω λίγο… Μακάρι να γευτώ στο ελάχιστο τη χαρά σου τώρα…

Τί έλεγα? Α ναι. Δεν είμαι δυνατή. Δεν το ήξερες αυτό αλλά αν σκεφτόσουν λίγο γιατί δεν ήμουν δίπλα σου όπως ήθελες θα το καταλάβαινες. Δεν είναι επειδή δεν ήθελα, ο Θεός ξέρει όσο σε είχα στο μυαλό μου, πόσο σε αγαπούσα τότε – και τώρα – και πόσο ήθελα να είμαστε μαζί και να αγαπιόμαστε έτσι για πάντα. Δε μπορούσα όμως. Ίσως και να μη μπορούσα να σε βοηθήσω όπως ήθελα, δεν ξέρω και δε θα το μάθω ποτέ. Αν με βλέπεις τώρα, βλέπεις πως περνώ και πως νιώθω για σένα. Μεγάλη αποκάλυψη. Καλά, δεν έχει και σημασία για σένα πια, όλα εδώ έχουν μηδενιστεί, ότι σε πλήγωνε δε σε αγγίζει πια κι εσύ ζεις στο φως που τόσο αγάπησες. Και μου άφησες το σκοτάδι σου. Εγώ το κράτησα μάλλον. Το κρατώ, επίτηδες ίσως για να σε θυμάμαι. Δε θα έπρεπε, θα έπρεπε να κρατήσω το φως σου, να σε μιμηθώ στις φωτεινές σου στιγμές, αυτές που σε οδήγησαν στην αιώνια ευτυχία, αν θέλω να σε φτάσω. Κι αντί γι αυτό, εγώ προτιμώ να κάνω το σκοτάδι σου δικό μου. Κλείνομαι σε ένα σκοτάδι και νιώθω ότιόλα περιστρέφονται γύρω από εμένα, έτσι τα φαντάζομαι επειδή κρατώ τα μάτια μου κλειστά και δεν τα ανοίγω να δω το φως. Ίσως είναι φάση, ίσως θέλω να πενθήσω κι άλλο, να νιώσω την απουσία σου όσο περισσότερο μπορώ, αφού δεν αξιοποίησα την παρουσία σου όσο θα έπρεπε.

Μένω στο σκοτάδι σου λίγο ακόμα και φοβάμαι πως όταν ανοίξω τα μάτια μου θα τυφλωθώ από το πολύ φως και πάλι δε θα μπορώ να σηκωθώ. Ίσως να το έπαθα ήδη. Όλα αυτά τα ποιητικά μου φαίνονται βλακείες τώρα. Απορώ πού τα βρίσκω. Είναι πολύ απλά τα πράγματα κι εγώ επιμένω να τα μπερδεύω με άλλα, να τα ανακατεύω, να τα φουσκώνω, να υπερβάλλω, να τα κάνω πιο δύσκολα. Υπερβολική όπως πάντα. Αναρωτιέμαι αν θα με αγαπούσες τόσο αν ήξερες πως πραγματικά είμαι. Αυτό ισχύει για όλους μας μάλλον. Ίσως να αλλάζαμε ιδέα και συναισθήματα αν ξέραμε τα πάντα για κάποιο κοντινό, αγαπημένο μας πρόσωπο. Κι όμως, η πραγματική αγάπη, αγαπά ακόμα και τα ελαττώματα του άλλου και τα σκεπάζει – όχι επειδή είναι αγάπη αρρωστημένη και εξαρτημένη αλλά επειδή αγαπά τον άνθρωπο και όχι τα κουσούρια του. Αντιλαμβάνεται ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος, με τάσεις και πάθη αλλά έχει τη δυνατότητα και ευκαιρίες να ανέβει πιο ψηλά και να τα νικήσει αν το θελήσει, και πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Ναι, σίγουρα θα με αγαπούσες πάλι. Σίγουρα με αγαπάς ακόμα και τώρα, που βυθίζομαι σε σκοτάδια και σκέφτομαι εμένα.

Σου ζητώ και πάλι να μη με αφήσεις να χάνομαι στα δικά μου, έλα κάνε μου παρέα και δείξε μου φως, πάρε μακριά το σκοτάδι σου, το σκοτάδι μου και βάλε με δίπλα σου στο φως, έχω αγώνα ακόμα μέχρι το τέλος και μια άλλη αρχή, όλα παίζονται μα δε θέλω να τα χάσω. Δε θέλω να χάσω, θέλω κι εγώ το φως το αιώνιο και με τις προσευχές σου, ελπίζω ότι θα το κερδίσω κι εγώ… Ελπίζω ότι θα είσαι στο τέλος να μου χαμογελάς και να μου δείξεις ένα χώρο, μια μικρή γωνιά να σταθώ κι εγώ να βλέπω… το φως… και να χαθεί το σκοτάδι μας για πάντα!

Μακάρι…